FLASH
Shkruar nga Dr. Ruth Deyermond
The world is becoming a more turbulent and dangerous place. That's why Europe's rift with the US must produce a new security agreement for the democratic West...
Bankruptcy, says a character in a Hemingway novel, comes in two ways: gradually or suddenly. The same is true of the disintegration of the post-1945 Western security alliance, which has been approaching since November 2024, when Donald Trump won a second term in the White House, and which now seems to have happened very suddenly, in the space of a few days.
The immediate cause, of course, was the White House’s determination to seize Greenland, a territory belonging to another NATO member, and its threats to invade it if it was not allowed to take it peacefully. A related promise to impose punitive tariffs on other allies who opposed this act of aggression further undermined the alliance.
Under pressure from these allies and markets, the administration backed down; this has provided some relief from the crisis, but it has not resolved the issue. A collective security alliance cannot survive when the leading member threatens military and other actions against its treaty allies. As President Trump said when characterizing his initial request, there is “no turning back.”
There is an argument that could be made that NATO has been in a significant, and perhaps terminal, decline since the start of the second Trump administration. There are many reasons for this that extend beyond the president’s vocal discontent with the alliance and his repeated references to NATO as if the US were not a member.
The threats to Greenland and Canada began almost as soon as Trump took office. As Vice President Vance made clear at the 2025 Munich Security Conference, and as the National Security Strategy and many other statements have underscored, the administration sees Europe as a problem, not an ally, as a region with which it does not share values or interests, including security interests. Economically, Europe is seen as a competitor; in terms of security, it is seen as a burden.
At the same time, the administration has transformed the relationship with Russia, Europe’s main threat, from one of hostility to something that seems remarkably close to rapprochement. Signs of this have included the dramatic reversal of previous U.S. support for Ukraine; the rolling out of the red carpet for Putin at the Alaska Summit; and the 28-point “peace plan” for Ukraine, which included commitments to economic cooperation with Russia (including in the Arctic) and which pushed for Russia to “reintegrate into the global economy” and be readmitted to the G7.
Last year, policymakers and many analysts in Europe were reluctant to acknowledge the scale and implications of the transformation in Washington's view of NATO and Europe. The Greenland crisis appears to have prompted some governments to acknowledge it more publicly.
At Davos, Mark Carney spoke of “a disruption, not a transition” in world order and economic integration with the [unnamed] great powers becoming “the source of subjugation.” Beyond the conference room, European states are moving to reconsider their stance on nuclear weapons, with once-skeptical countries like Sweden now in early talks with France and the United Kingdom about divesting their arsenals.
The significant increases in defence spending commitments by other NATO states increasingly seem driven less by a desire to appease the US than to become more independent of it, although the main factor remains the threat from Russia. Mark Rutte’s assertion that Europe cannot defend itself without the US, a diplomatically necessary claim by the NATO Secretary General, has been publicly rejected by the French government and has been harshly described by a former French ambassador to NATO as a failed policy of “showing European weakness to limit US guarantees”.
Some observers still suggest that the relationship between the US and the rest of NATO is only strained, not broken; that wiser and more Europe-friendly figures in and around the administration will rein in its excesses; and that Europe and Canada should simply wait for normality to return after the next election.
Tempting as they are, these arguments do not work. One reason is that the chaos and hostility of the Trump administration towards NATO and Europe as a political-economic-cultural space, the damage done to Ukraine, and the near-rapprochement with Russia show that the deterrent effect that pro-Europeans in Washington can have on the White House is minimal. The argument that things would be much worse without them is not reassuring.
Ideja që Evropa dhe Kanadaja thjesht duhet të presin për një administratë të re në vitin 2029 është e pamatur për disa arsye. Njëra është se SHBA-të mund të zhyten në një moçal paszgjedhor ku vihet në dyshim një tranzicion demokratik. Anëtarët e tjerë të NATO-s duhet ta parashikojnë këtë mundësi.
Arsyeja e dytë është se, megjithëse administrata Trump është e distancuar nga Europa e fillimit të shekullit të 21-të dhe aleanca e Atlantikut të Veriut, ky nuk është një dyshim i ri për Europën. Ekziston një degë më e vjetër dhe më e gjerë e opinionit amerikan që është skeptike ndaj marrëdhënieve me Europën dhe ndaj idesë se aleanca transatlantike i ofron SHBA-së përfitime domethënëse. Administrata Trump është e para në kujtesën e gjallë që e përqafon këtë traditë në këtë masë, por nuk ka arsye të mendohet se do të jetë e fundit.
Së fundmi, degradimi i Evropës si një përparësi strategjike i paraprin shumë kohë Trumpit dhe do ta tejkalojë atë. Që nga fillimi i shekullit, presidentët e njëpasnjëshëm janë përpjekur të përqendrohen në Azi-Paqësor, mbi të gjitha, në Kinë. Strategjia e fundit e Mbrojtjes Kombëtare e administratës Trump mund të jetë një anomali në preokupimin e saj të shekullit të 19-të me një sferë ndikimi në Amerikë, por fokusi afatgjatë i SHBA-së ka të ngjarë të jetë Azia. Edhe nëse presidencat e mëvonshme përpiqen të riparojnë dëmin e shkaktuar nga kjo, është e vështirë t'i shohësh ato të përqendrohen përsëri në Evropë si një përparësi.
Për të gjitha këto arsye, pjesa tjetër e NATO-s nuk mund ta bazojë sigurinë e saj në garancitë e mbështetjes nga SHBA-të. Në afatshkurtër dhe ndoshta afatmesëm, ekziston një kërkesë e dukshme për të punuar në mënyrë pragmatike me Uashingtonin, por ata do të duhet, dhe ka shenja se po, të fillojnë të shkëputen nga SHBA-të në inteligjencën, prokurimin dhe planifikimin e mbrojtjes. Për Evropën Perëndimore dhe Kanadanë, ky është një ndryshim më i thellë në mjedisin e tyre të sigurisë sesa ai që solli fundi i Luftës së Ftohtë. Dhe sigurisht, është thellësisht alarmante.
Por fundi i partneritetit të sigurisë me SHBA-në nuk do të nënkuptojë fundin e sigurisë kolektive në Evropë dhe, në fakt, fundin e një aleance transatlantike. Shtetet evropiane janë shumë të vetëdijshme si për kërcënimet e së tashmes dhe të së ardhmes, ashtu edhe për mësimet e së kaluarës së kontinentit, për ta braktisur atë. Alternativat e besimit në një aleancë të plagosur rëndë, të devijimit dhe të një cenueshmërie në rritje ndaj fuqive të jashtme janë të paimagjinueshme.
Strukturat e sigurisë së Evropës dhe Bashkimi Evropian kanë kapacitetin të mbeten disa nga aktorët më të fuqishëm globalë.
To do this, Europe must think of itself as an idea and a set of structures that extend beyond its current borders. Just as “the West” has come to include states that are not in the geographical West (think Japan and Australia), and NATO has no members anywhere near the North Atlantic, so too the idea of “Europe” must extend beyond the borders of the continent and the current membership of its institutions.
A new West, based on a security alliance, economic ties, and shared values, could include both the non-European ally, Canada, and the EU and NATO’s eastern partners in Moldova and Ukraine. These two states have defended themselves against hybrid attacks on democracy and, in the case of Ukraine, against full-scale invasion; this experience is likely to be vital for the rest of Europe and Canada. Partnerships with states such as Australia and New Zealand, Japan, and South Korea are also likely to be important.
For more than 80 years, the United States was Europe's main ally. The end of that alliance seemed unthinkable, but it has come nonetheless, and wishing things were different will not bring the alliance back to life.
A future US administration may seek to improve relations with Europe and Canada, but NATO, as it has existed to date, is unlikely to be salvageable. The West’s center of gravity, as a community bound by shared security and political values, has shifted away from the US toward a wider Europe. The end of the old US-led West has been gradually approaching for months; now, suddenly, it is here. /Adapted from Cepa /
Dr. Ruth Deyermond joined the Department of War Studies at King's College, London, after completing a PhD in Government and an MA in International Relations at the University of Essex. Prior to that, she worked at the UK Treasury in areas including UK policy towards international financial institutions and the development of the Private Finance Initiative. She is currently Programme Director for the MA in International Relations.
Ulje-ngritjet historike janë pjesë e çdo proçesi. Argumenti i mësipërm ndërsa parashtron disa pika të rëndësishme, injoron disa elementë thelbësorë që e shtrembërojnë konkluzionin. Në aleancën e NATOs, e gjithë Europa së bashku, për dekada me radhë nuk ka kontribuar as një të tretën e armatimit apo të forcës ushtarake, informacionit, logjistikës, etj. Ndërkohë, kjp Europë në mënyrë të pandershme, ka përdorur Amerikën për tu mbrojtu dhe rritur standartin e vet ekonomik. Në anën tjetër Amerika e ka toleruar këtë lloj shfrytëzimi në emër të luftës kundër komunizmit. Por SOT, kjo administratë po bën atë që të mëparshmet kanë dashur gjithmonë ta bëjnë. Gjithkush duhet të kontribojë për mbrojtjen e vet. Një element tjetër që analistja lë jashtë është ajo që është thënë pareshtur nga studiusit dhe analistët e qeverisë amerikane, është që ALEANCA PERËNDIM-RUSI kundër KINËS është më e mirë se PERËNDIMI kundër ALEANCËS KINË-RUSI dhe satelitëve e vasalëve të tyre. Në këndvështrimin politiko-shoqëror, për demokracitë liberale perëndimore, aleanca me Rusinë është e papranueshme, por për racionalistët pragmatistë, është më mirë se sa ti kenë kundër.