FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Like the books "1984" by George Orwell and "Brave New World" by Aldous Huxley, it turns out that the movie "Terminator" starring actor Arnold Schwarzenegger was a plan, and not a work of science fiction. When Skynet, a computer network created by military contractor Cyberdyne Systems, became aware, panicked people tried to disable it.
The newly formed artificial intelligence (AI) identified "all humans as a threat" and launched a nuclear attack on every major city. But 4 decades later, fiction risks becoming reality. In the most chilling warning since Szilárd's 1945 petition, and Albert Einstein's founding of the Emergency Committee of Atomic Scientists, many of the world's top experts are convinced that AI can destroy humanity, and that this technology it poses an existential threat to our survival as a species.
"Mitigating the risk of extinction from Artificial Intelligence should be a global priority alongside other risks on a societal scale, such as pandemics and nuclear war", - says, among other things, a letter signed by Sam Altman, the creator of ChatGPT of the OpenAI company , Demis Hassabis of Google DeepMind and many others.
Other experts in this field have abandoned their work expressing regret for what they have done so far. Their fear is more than obvious, as is the feeling that this time we have gone too far, that our institutions cannot cope with the situation, that HE will be hijacked by evil minds to build weapons of mass destruction or to rule over us all.
Everyone can make mistakes. Artificial Intelligence has great benefits but also significant costs. So how come this issue is not the number one priority of every politician in the world? How can anyone trust an idiot pact or a formal EU regulation?
We currently face a great philosophical and practical dilemma: What is the meaning of life and intelligence? How can we ensure that humanity remains at the forefront of machines and not the other way around? How can we balance the goal of increasing productivity with the risk of annihilation by these super-intelligent machines?
Kjo është padyshim pyetja më komplekse me të cilën jemi përballur ndonjëherë. E megjithatë shoqëria jonë nuk mundet të përballet me të. Sepse elitat globale kanë gabuar sërish me prioritetet që kanë zgjedhur. Ato janë fokusuar në mënyrë obsesive tek ndryshimi i klimës, duke e kthyer një problem real por të kapërcyeshëm në një fe anti-perëndimore, ndërsa janë çuditërisht të pavëmendshme ndaj kërcënimeve shumë më të mëdha.
Unë nuk po e minimizoj aspak problemin dhe kostot e ndryshimit të klimës. Por e di se ato nuk do t’i japin fund jetës në Tokë, ndryshe nga një luftë bërthamore, luftë biologjike apo një Inteligjencë Artificiale e dalë jashtë kontrollit.
Nxitimi ynë drejt arritjes së zeros emetimeve të gazrave ndotës në atmosferë, duke e reduktuar rritjen ekonomike, po e kufizon në fakt aftësinë tonë për të zhvilluar një përballje me një Kinë që po vazhdon me emetimet e saj të shumta të dioksidit të karbonit.
Rreziku më i menjëhershëm për mbijetesën e njerëzimit është lufta bërthamore. Rusia mund të lëshojë ende armë bërthamore taktike ndaj Ukrainës; Kina mund të pushtojë Tajvanin; ose një sulm terrorist mund të zhysë Indinë dhe Pakistanin në një luftë totale midis tyre. Megjithatë, rreziku më urgjent vjen nga përhapja armëve bërthamore, një krizë që përhapet dalëngadalë dhe që bie ndesh me narrativat aktuale, dhe që për pasojë anashkalohet. Koreja e Veriut mbetet një kërcënim i madh, por rreziku i vërtetë është Irani: ai vazhdon të pasurojë uraniumin dhe dëshiron të asgjësojë Izraelin.
Rreziku tjetër i madh është lufta biologjike. Mendoj se është çmenduri që ne vazhdojmë të tolerojmë eksperimentet me viruset dhe modifikimin e tyre gjenetik:në një moment, një virus super i fuqishëm mund të dalë aksidentalisht ose qëllimisht nga një laborator, duke vrarë miliarda njerëz dhe duke e shkatërruar qytetërimin tonë.
Dhe ku është në këtë rast zemërimi dhe parada e aktivistëve të shqetësuar? Inteligjenca Artificiale e dalë jashtë kontrollit, mund të favorizohet nga një patologji në rritje në zemër të shoqërisë perëndimore: varësinë tonë ndaj kolektivit. Në vend se të krijojmë një ushtri individualistësh racionalë dhe elastikë, të pavarur, hiper-edukuar dhe me të gjithë mësimin njerëzor në majë të gishtave, telefonat inteligjentë na kanë reduktuar në një turmë shumë emocionale, shtazarake, dhe të drejtuar nga dopamina.
Sot ka shumë informacione, por pak njohuri. Në vend se të jemi në gjendje të mendojmë vetë, ne jemi skllevër të modës, jo vetëm kur flitet për veshjen, por edhe për opinionet, konsumin dhe vendimet financiare. Të radikalizuar nga mediat sociale, formuesit e elitës së opinionit, përqafojnë pikëpamjet absurde, dhe e bëjnë këtë me një shpejtësi marramendëse.
Politikanët, bizneset dhe personazhet e famshëm, marrin shkas nga një pararojë revolucionare që po përmbys ndjenjën e përgjegjësisë publike. Shoqëria jonë nuk e kupton më qëllimin e fjalës së lirë, siç e përshkruan John Stuart Mill në esenë e tij “Mbi lirinë”.
Në vend se të angazhohemi në një katekizëm sokratik për të arritur tek e vërteta, ne përdorim fjalë për të sinjalizuar virtytin dhe për të fshehur emocionet bazë. Elitat tona pretendojnë se janë humanistë universalistë. Në fakt ato janë tribalistë të rilindur, të cilët e kalojnë kohën e tyre duke u vendosur përballë grupeve të jashtme (cilido që nuk është dakord me ta).
Ne nuk po dimë të mendojmë më në një mënyrë kritike. Subjektiviteti dhe nihilizmi sundojnë në mënyrë absolute:kulti i çmendur dhe post-modernist i lëvizjes “Woke”, pretendon se nuk ka më të vërteta universale, por vetëm të vërtetat tona.
Idetë janë në rastin më të mirë të mira pozicionale, pra deklarata që janë në modë, shënjuese të hierarkisë sociale, dhe në rastin më të keq mjete shtypjeje. Fjalët nuk kanë më asnjë kuptim thelbësor: shprehja e “mendimit të drejtë” sinjalizon një status të lartë (edhe nëse opinioni është i pakuptimtë, siç është pretendimi se Kina nuk kishte asnjë lidhje me Covid-in ) dhe “të menduarit e gabuar” (siç është mbështetja për Brexit) nënkupton një status të ulët.
Alex Tabarrok i George Mason University, argumenton se shoqëria jonë nuk është thjesht gjithnjë e më kapriçioze, por edhe e prirur ndaj një çmendurie të re të turmave. Duke e rritur transparencën dhe duke ulur kostot e transaksionit, teknologjia ka “intensifikuar çmendurinë e masave dhe ka zgjeruar shtrirjen e tyre, nga financat te politika dhe kultura, asnjë fushë nuk mbetet e paprekur”.
Paniku bankar është gjithnjë e më i shpejtë, ku depozitat zhvendosen nga llogaritë online sapo fillojnë të qarkullojnë disa zëra alarmantë. Lajmet e rreme, bojkotet, zemërimi, demonstratat, paniku shëndetësor dhe thirrjet për falimentim të bankave po bëhen një normë. Nuk ka asnjë mekanizëm për korrigjimin e gabimeve. Një botë e tillë – e qeverisur nga parimet e kundërta me ato të zhvilluara nga Nassim Nicholas Taleb në librin “Antifragile” – është e ndjeshme ndaj manipulimit, dhe rrjedhimisht ndaj përdorimit si një armë e Inteligjencës Artificiale.
Imagine a sophisticatedly faked (deepfake) video viewed 20 million times in a few hours, warning of an imminent terrorist attack, or "proving" that a politician was a fraud hours before an election: the impact would be catastrophic. "Can we survive technology?" asked John von Neumann, the greatest mind of the 20th century, in 1955. Can the answer really be negative? / Daily Telegraph - Bota.al
Lini një Përgjigje