FLASH
Shkruar nga Jack Smith
Economies that suffer from a lack of innovation or dysfunctional policies are not the fault of American foreign policy or the Chinese economic model.
One of Henry Kissinger's most famous and controversial statements regarding the Iran-Iraq war was: it's a pity that both sides couldn't lose.
Kissinger has a reputation as a cynical strategist, but ultimately with clear vision.
The discourse around geopolitics is full of various analogies to games of chess, poker, maybe even backgammon. But it's not always like that. It's entirely possible to have win-win situations and perhaps even more often, lose-lose situations.
In Europe, we should keep this in mind when assessing how to respond to both the US and China. The latest US National Security Strategy has caused predictable anger in the EU.
The National Security Strategy goes beyond Donald Trump's usual complaint that the Europeans are unfair spenders. Both the document itself, and a more detailed annex that reportedly existed before, are hostile to the European Union itself.
It would be easy to dismiss this as a temporary hiccup. Parts of the National Security Strategy look like an outburst of nervousness from someone who has spent too much time debating with complacent Europeans in online forums.
But Trump's problem with the EU goes beyond jokes about the decline of Western civilization. It's more fundamental. His approach to diplomacy is transactional, and that's really hard to do with the EU. Decisions between member states take a long time, if at all. Even when the political will exists, the EU's legal structure often requires a certain procedure.
Announcing or removing a tariff in one day is not something the EU is capable of doing.
From the outside, this, along with talks about creating a so-called C5 with China, Russia, Japan, and India, looks like someone setting their own house on fire because they don't like the wallpaper.
The multilateral world order, including the legal framework that supports the existence of the EU, exists largely because of and for the benefit of the US.
The US may give up the ability to demand any price from these countries, but in return it gains long-term influence.
But if you are a fickle and transactional person and want to deal only with people like yourself, you have to understand that they are just as fickle and transactional. The biggest flaw in the plan is that, if you fool the Europeans, everyone else will know full well that you are fully prepared to fool them too.
Për më tepër, Strategjia e Sigurisë Kombëtare duket sikur bazohet në supozimin se administrata Trump do të jetë në pushtet përgjithmonë, diçka në të cilën Kina dhe Rusia me siguri nuk po mbështeten. Përveç kësaj, ata e dinë fare mirë se qëllimi i SHBA-së është t’i vërë ata kundër njëri-tjetrit, sepse SHBA-ja vazhdon ta shpallë hapur këtë.
Pse do të binin në një kurth kaq të dukshëm?
Megjithatë, theksimi i këtyre dobësive nuk do ta ndalojë administratën Trump të ecë përpara nëse ajo dëshiron vërtet. Në Evropë ne jemi të varur nga SHBA-ja në shumë aspekte, sidomos për sigurinë tonë, por edhe për tregtinë, pasi industria evropiane varet nga suficitet tregtare në kurriz të SHBA-së.
Ekonomikisht kemi mbetur prapa SHBA-së, me produktivitetin tonë që vuan pasi humbëm bumin teknologjik të viteve 1990 e tutje. Ne e kemi mbivlerësuar rëndë ndikimin që kemi në SHBA, diçka që ndoshta nuk do të ndryshonte as me një administratë të re amerikane.
Edhe nëse SHBA-ja i vë flakën shtëpisë së vet, nëse ne jemi në dhomën ngjitur, zjarri do të na kapë përsëri.
E njëjta gjë vlen edhe për Kinën. Një model ekonomik i orientuar drejt eksportit, i kombinuar me epërsinë e qartë të Kinës në inovacion, kërcënon të shkatërrojë industrinë evropiane. Suficiti tregtar i Kinës ndaj BE-së është rritur ndjeshëm që nga pandemia dhe vazhdon të rritet. Të dhënat doganore të nëntorit treguan një rritje vjetore të eksporteve kineze në BE prej gati 15%. Suficiti tregtar u rrit me gati 30% krahasuar me një vit më parë. Suficiti i Kinës me Gjermaninë, partnerin e saj më të madh tregtar në BE, ishte pothuajse 180% më i lartë se një vit më parë.
Një kundër argument i qartë është se strategjia kineze e orientuar drejt tepricës së vazhdueshme do të dalë jashtë loje. Mbiprodhimi po bëhet problem në gjithnjë e më shumë sektorë dhe nuk ka një burim të pafund kërkese agregate në ekonominë botërore. Strategjia e Kinës bazohet gjithashtu në inkurajimin e konkurrencës së ashpër mes aktorëve të tregut në çdo sektor. Por konkurrenca e tepërt mund të dëmtojë inovacionin nëse firmat nuk janë mjaftueshëm fitimprurëse për të riinvestuar fitimet.
Pjesa e “shkatërrimit” në shkatërrimin krijues është gjithashtu politikisht e ndërlikuar kur mbyllja e industrive të dështuara shkakton humbje masive vendesh pune, madje edhe në një shtet autoritar. Rezultati përfundimtar janë kompani zombi.
Një krizë e madhe që e çon këtë model në pikën e thyerjes nuk është përtej imagjinatës. Ne e pamë një parapamje të saj kur Evergrande, një nga zhvilluesit më të mëdhenj të pronave, falimentoi dhe shkaktoi një krizë më të gjerë të pasurive të paluajtshme. Shkaku rrënjësor ishte mbiprodhimi: firmat ndërtonin shumë banesa me kredi të lirë dhe nuk kishte kërkesë të mjaftueshme. Qeveritë vendore gjithashtu siguronin një pjesë të madhe të të ardhurave nga shitja e tokës. Ishte një nxitje për industritë e materialeve të ndërtimit, por festa padyshim do të mbaronte një ditë.
Even if you know the party will end, it is much harder to predict exactly when. Even if the Chinese model does reach that point, a possible intermediate stage is the destruction of European industry. In the auto sector, for example, Chinese manufacturers are seeing Europe as a profitable alternative to bleeding money into their own market. They are already easily able to outperform European firms in both cost and, increasingly, technology. Moreover, European firms themselves have invested billions in China. In 2024 alone, Germany invested €5.7 billion there, mainly in the auto industry. If China runs into serious problems, these companies will be hit hard, if they haven’t already started to.
Even worse, focusing on the flaws of others risks serving as a coping mechanism for our own problems.
Economies that suffer from a lack of innovation or dysfunctional policies are not the fault of American foreign policy or the Chinese economic model. They are within our sphere of control to solve, even if it is extremely difficult.
Otherwise, we will be stuck in a scenario where everyone loses, including ourselves. Adapted from “Pamphlet”, taken from Eurointelligence
Lini një Përgjigje