FLASH
Shkruar nga Pamfleti
An Oscar-nominated documentary offers an intimate look at Russia's slide towards fascism...
Pavel Talankin, the unusual protagonist of the Oscar-nominated documentary Mr. Nobody Against Putin, is, by his own account, a somewhat peculiar person. He tells us that he owns exactly 427 books, carefully arranged by color. He also shows us a childhood photo of himself with a bright blue ribbon on top of his head. “As a little schoolboy I knew I was different from the other boys, although I didn’t understand why,” he says, adding, “maybe that’s why I was always alone.”
Having read about Talankin’s film before watching it, I expected to find a sharp commentary on the militarization of Russian schools during Russia’s all-out war against Ukraine, launched by President Vladimir Putin. I was not disappointed. Talankin worked as an activities coordinator and videographer at an elementary school in his hometown of Karabash, a town of about 10,000 people in the Ural Mountains. Using footage he filmed himself at school, he paints a picture of Russia’s slide toward fascism, from a school grenade-throwing contest to a history teacher expressing admiration for Lavrentiy Beria, the head of Stalin’s secret police, known for serial murders and rapes. (It would be like a German teacher today saying, “Himmler and Heydrich were two of the most outstanding men of our nation.”)
As shocking as these images may seem, they are not entirely unexpected. Anyone who has followed Putin’s public statements about the war could have imagined such a reality. What I didn’t expect from this film, however, was a subtle study of the psychology of resistance, told from the perspective of a man who realizes that his government is in the wrong and decides to do something about it.
Talankin doesn't over-dramatize his role. When he thinks about the anti-war protesters he's seen online, he admits that he himself wouldn't be able to act the same way: "I wish I were as brave as them. But I'm not."
However, for some inexplicable reason, he cannot stop thinking independently, even though he lives in a country where the vast majority of people agree to conform to the official line. Moreover, he feels a deep love for his community, for the school where he works, and for the people around him. This makes his political detachment from his surroundings all the more painful, which deepens as the war and the film continue. Finding no other way to express his frustration, he begins to secretly collaborate with an American filmmaker based in Europe on a project that documents the deformation of Russian society during the war from the inside.
Ai na tregon ushtrime ushtarake për nxënës të klasës së gjashtë. Na tregon një mësuese që ngatërrohet me terminologjinë zyrtare të një deklarate që i është urdhëruar të lexojë para kamerës. Na tregon një vizitë të mercenarëve të Grupit Wagner, të njohur për mizoritë e kryera në Ukrainë dhe gjetkë, të cilët demonstrojnë armë dhe paralajmërojnë nxënësit e vegjël të mos i lidhin fort rripat e helmetave: “Nëse të qëllojnë në kokë, mund të të thyejë qafën.” Ndërkohë, mësuesi që admiron Berian u thotë nxënësve se sanksionet perëndimore po i dëmtojnë evropianët më shumë se rusët: “në Francë, për të mbushur një makinë me benzinë duhen më shumë se 150 euro. Kështu që francezët së shpejti do të bëhen si musketierët, duke hipur mbi kuaj dhe pjesa tjetër e Evropës gjithashtu.”
Vetë perspektiva nga terreni, që dokumenton jetën në një qytet të largët provincial, shumë larg botës së raportuar gjerësisht të Moskës dhe Shën Petersburgut, do ta bënte këtë film tërheqës më vete. Por prania e vetë Talankinit e bën historinë vërtet të veçantë. Siç e kupton ai gradualisht, qëllimi i gjithë këtij indoktrinimi nuk është vetëm të vendosë shumicën në një linjë me doktrinën shtetërore, por edhe të frikësojë dhe margjinalizojë pakicën e qytetarëve që ende mendojnë në mënyrë të pavarur.
“E dua punën time, por nuk dua të bëhem një vegël e këtij regjimi”, thotë ai në një moment. Kur detyrohet të filmojë një tubim pro-luftës, ndien një neveri të dukshme për rolin e tij. “Ndjehem si një i huaj në qytetin tim.”
Para vitit 2022, Talankin shpjegon se kishte arritur ta kthente shkollën në një lloj familjeje të dytë. Ai e kishte shndërruar dhomën e tij të vogël në një hapësirë të sigurt për nxënësit. Aty askush nuk shqetësohej për flamurin opozitar në mur dhe askush nuk habitej kur diskutoheshin tema të ndjeshme.
Por ndërsa izolimi i tij rritet, ai fillon të kryejë akte simbolike kundër regjimit që mund të kenë pasoja serioze, si për shembull kur gjatë një aktiviteti zyrtar në shkollë lëshon në altoparlant versionin e himnit amerikan të interpretuar nga Lady Gaga. Në mënyrë paradoksale, mënyra e lehtë me të cilën ai trajton këtë realitet të zymtë e shpëton filmin nga rënia në një ton të rëndë dhe monoton.
Sa më e dukshme bëhet kundërshtia e tij, aq më shumë njerëzit përreth largohen. Një nga nxënëset e tij të preferuara, një vajzë e quajtur Masha, humb vëllain në front në Ukrainë; Talankin duket i lënduar nga fakti që ajo refuzon të flasë me të për humbjen. Gradualisht ai e kupton se bashkëpunimi me regjisorët e huaj do të ketë pasoja të pashmangshme: ai detyrohet të emigrojë pa e ditur nëse do të mund të kthehet ndonjëherë. (Ai u largua nga Rusia në vitin 2024.)
I have always been intrigued by people who choose to do the right thing even when faced with rejection and hostility from others. For every heroic activist who receives support and praise, there are countless others who face social exclusion, isolation, or even physical violence. As we saw in Iran in January, public dissent sometimes ends in massacres and unmarked graves. Why some individuals choose the costly path of resistance remains a mystery.
Has Talankin become an opponent of the regime because he has always felt like an outsider? Perhaps. But he is not at all a bitter, vengeful revolutionary. On the contrary, he is a devoted local patriot, all the more surprising considering that his hometown has been described as “one of the dirtiest cities in Russia.” It remains to be seen how he will fare in exile. It will not be easy.
“Love of country is not raising a flag,” Talankin says in one of the film’s comments, adding “it’s not even singing the anthem, it’s not exploitation and propaganda.”
Sometimes, in fact, it means choosing the loneliest path. Mr. Nobody Against Putin is a small cinematic marvel. /Adapted from ForeignPolicy /
Vetem nje fenomen te thjeshte nuk keni pikasur o derdimene!? Ruset sllave gollo ashtu si te gjithe sllavet e mbajne vehten si supriore race. Te mjeret si mund te jesh superior me ate gjuhen zhllap, mzhlla, ble? Vereni me kujdes dokumentaret e news e filma te BS e Rusise qe sklleverit, ushtaret e thjeshte e puntoria jane race mongole e ruset e bardhe. Te gjithe kombet nen BS i bene mutin se ndjeheshin e shfrotezoheshin si inferiore kur kane burime natyrore te pashtereshme e ne histori kane qene me aktive se ruset. Te varferit ruse nga mendja kujtuan e kujtojne se do bejne zap boten. Fashizmi eshte organik ne racen e tyre e gjarperit po nuk i shtype koken te mbyt. Keta palacot tane ish barkthate e pabreksa e kane mbushur zyrat e dhene biznese sllaveve mzhlla mzhlla e nuk i dihet fundit se ku do perfundoje Shqiperia me kelyshet e Beogradit e Moskes ne krye.