FLASH
Shkruar nga Veaceslav Epureanu
In discussing the European nuclear doctrine, "The Economist" questions whether President Emmanuel Macron is prepared to "sacrifice Toulouse to protect Tallinn".
Earlier this year, the Commander-in-Chief of the Swedish Armed Forces, Mikael Buden, called on Swedish citizens to prepare for war. Meanwhile, Civil Defense Minister Karl-Oscar Bolin directly linked the military threat to Vladimir Putin's actions in Ukraine.
Concerns over the war went viral on social media, and hospitals experienced an influx of panic-stricken children and teenagers. Then there was a wave of alarming statements from European political and military circles about the prospect of imminent war.
German Defense Minister Boris Pistorius warned of the need to prepare for a possible attack by Vladimir Putin on a NATO member country. The UK Army Chief of Staff, General Patrick Sanders, called for a "national mobilization" in response to the Russian threat.
Given the losses Russia continues to suffer in Ukraine, experts generally agree that its armed forces will need 6-10 years to restore their combat readiness to a level sufficient for even a conflict. limited with NATO.
Pistorius mentions an interval of 5-8 years. Danish Defense Minister Troels Lund Poulsen leans towards a time range of 3-5 years. The commander of the Norwegian army, General Eirik Kristoffersen, estimates that this will happen for a period of 2-3 years.
The situation is also tensed by the shocking statements of the Republican candidate for president of the USA, Donald Trump, who openly said that he will encourage Russia to engage in aggressive actions ("Do whatever it wants") against those NATO countries that do not spend enough on defense, ie less than 2 percent of GDP.
At the annual Munich Security Conference held a few weeks ago, there was a general consensus that the order established after 1991 is not just being challenged, but has ceased to exist. And the nature of the new order remains uncertain.
Polish Prime Minister Donald Tusk's comparison of the current era with a "pre-war" period that replaces the "post-war era" draws clear parallels to the eve of World War II. So the current international landscape echoes the very turbulent 1930s, when the world faced multiple simultaneous conflicts and crises on a number of continents.
Zgjerimi territorial i Gjermanisë dhe aleatëve të saj në Evropë dhe Afrikë, së bashku me pushtimin japonez të Kinës. Sot, luftërat e nxehta në Ukrainë dhe Lindjen e Mesme na ofrojnë një model të ngjashëm. Ndërkohë, institucionet që synojnë të ruajnë stabilitetin - asokohe Lidhja e Kombeve, sot Kombet e Bashkuara - janë dëshmuar të paafta për t’i dhënë fund konflikteve.
Pyetja urgjente, e shtruar nga ekspertë dhe gazetarë, është nëse Evropa është e përgatitur të mbrohet kundër agresionit rus pa ndihmën e drejtpërdrejtë të Shteteve të Bashkuara. Gjatë 30 viteve të fundit, vendet evropiane kanë reduktuar ndjeshëm shpenzimet ushtarake.
Ato kanë pakësuar ushtritë e tyre, e kanë braktisur rekrutimin dhe kanë asgjësuar ose shitur vendeve të treta sasi të mëdha pajisjesh dhe armatimesh ushtarake. Fundi i Luftës së Ftohtë çliroi burime kolosale: të gjitha ushtritë në mbarë botën (dhe jo vetëm ato evropiane) iu nënshtruan proceseve të ngjashme të zvogëlimit dhe riorientimit drejt misioneve kundër kryengritjes dhe atyre humanitare, pasi gjasat për një luftë të madhe midis shteteve konsideroheshin të papërfillshme.
Sipas vlerësimeve të kompanisë McKinsey, gjatë viteve 1992-2022 evropianët kursyen nga mbrojtja 1.6-8.6 trilionë dollarë. Kjo shumë cilësohet shpesh si “dividendi i paqes” sepse shpenzimet e planifikuara më parë për sektorin e mbrojtjes reduktohen, dhe mund të ridrejtohen për nevoja të tjera, si kujdesi shëndetësor dhe arsimi.
Gjatë kësaj periudhe madhësia dhe aftësia e forcave të armatosura evropiane u reduktua disa herë. Platformat më të shtrenjta dhe efektive, por shumë më të pakta në numër zëvendësuan modelet e çmontuara. Në veçanti, numri i tankeve në shërbim midis vendeve kryesore (Gjermania, Franca, Mbretëria e Bashkuar, Italia, Holanda, Norvegjia, Polonia, Spanja dhe Turqia) ka rënë nga 18.941 në vetëm 4.362, ai i avionëve luftarakë nga 3.660 në 1.586, dhe ai i anije luftarake të mëdha nga 180 në 109, dhe i nëndetëseve nga 107 në 57.
Çmontimi i pajisjeve të epokës së Luftës së Ftohtë dhe zëvendësimi i ngadaltë i sistemeve të vjetra me pajisje të teknologjisë së lartë është kombinuar enkas për të siguruar që armatimet e vjetruara të zënë ende pjesën më të madhe të forcave të armatosura.
Por reduktimet kanë ndikuar gjithashtu në madhësinë e forcave të armatosura. Në vitin 1991, gati 1 milionë ushtarë të NATO-s ishin të vendosur vetëm në Evropën Qendrore dhe Veriore.
Në fundin e viteve 2010, ky numër ishte nën 400.000. Edhe pse numri i përgjithshëm i personelit të forcave të armatosura në vendet anëtare evropiane të NATO-s është mbi 2 milionë, Turqia numëron 460.000 prej tyre.
Franca, me vetëm 200.000 trupa aktive, përfaqëson ushtrinë më të madhe në kontinent. Si rezultat, ushtritë evropiane quhen shpesh me ironi si “ushtritë bonsai”, pra si versione në miniaturë të ushtrive të vërteta. Që nga viti 1990, është zvogëluar vazhdimisht edhe industria e madhe evropiane e mbrojtjes, duke humbur disa nga aftësitë e saj thelbësore.
Për shembull, që nga viti 2008, Evropa ka pasur në thelb vetëm një linjë prodhimi për tanket kryesore moderne të betejës, atë të tankut gjerman “Leopard 2”. Deri në shkurtin e vitit 2023, kapacitetet prodhuese të të gjitha vendeve të BE-së mund të prodhonin vetëm rreth 230.000 municione artilerie në vit, ose afro sa norma mujore e konsumit të tyre gjatë luftës në Ukrainë.
Franca është aktualisht në gjendje të prodhojë vetëm 2.000 predha artilerie në muaj dhe po planifikon ta rrisë prodhimin në 3.000 njësi. Por në kontekstin e konfliktit të vazhdueshëm në Ukrainë, kjo sasi do të mjaftonte vetëm për një ditë operacione luftarake, duke reduktuar në maksimum përdorimin e municioneve.
Ndaj nuk është e çuditshme pse vendet e BE-së nuk e përmbushën dot premtimin e tyre për t’i dorëzuar 1 milionë municione artilerie Forcave të Armatosura të Ukrainës deri në marsin e vitit 2024. Gjatë gati 2 viteve luftë, ata arritën të dërgonin vetëm 300.000 fishekë të kalibrit 155 mm.
Dhe me gjithë pushtimin në shkallë të plotë të Ukrainës nga Rusia, vendet e NATO-s (me përjashtim të SHBA-së) i rritën shpenzimet e tyre të mbrojtjes me vetëm 2 për qind në vitin 2022 dhe me 8.3 për qind në vitin 2023. Vetëm 11 nga 31 vendet anëtare plotësojnë kërkesën për të shpenzuar të paktën 2 për qind të PBB-së për mbrojtjen.
Pra Evropa nuk është e përgatitur si duhet për një luftë klasike që kërkon sasi të konsiderueshme pajisjesh dhe municionesh. Dhe në mungesë të pjesëmarrjes së drejtpërdrejtë të SHBA-së, vendet evropiane do ta gjenin veten të pambrojtur, veçanërisht në konflikte jo- konvencionale siç janë luftërat bërthamore.
Fuqitë bërthamore evropiane, Franca dhe Mbretëria e Bashkuar, së bashku kanë vetëm 500 koka luftarake, më pak se 1/10 e arsenalit rus. Nga ana tjetër, doktrina historike bërthamore e Francës nuk u fokusua në përdorimin e numrit të kufizuar të municioneve speciale në fushën e betejës por u përqendrua në kërcënimin e goditjes së qyteteve sovjetike për ta penguar BRSS të sulmonte Francën.
Megjithatë, lindin shumë pikëpyetje se sa efektive mund të jetë kjo strategji, për mbrojtjen jo vetëm të interesave franceze, por edhe atyre “pan-evropiane”. Në diskutimin e doktrinës bërthamore evropiane, “The Economist” vë në dyshim nëse presidenti Emmanuel Macron është i përgatitur të “sakrifikojë Tuluzën për të mbrojtur Talinin”.
S’mund të thuhet se Evropa është e pavetëdijshme për seriozitetin e situatës aktuale. Para syve tanë po përmbysen prirjet e vjetra: lufta industriale është rikthyer në kontinentin evropian; një konflikt në shkallë të gjerë me Rusinë, dikur një kërcënim hipotetik, është bërë sot një mundësi shumë reale; dhe NATO ka gjetur më në fund një rëndësi të re pas zhdukjes së kundërshtarit të saj të mëparshëm, Paktit të Varshavës.
According to McKinsey's estimate, the total increase in military spending in Europe from 2022 to 2028 will reach 700-800 billion dollars. The combined orders of the 7 largest European defense contractors reached $300 billion by the end of last year.
It is expected that by 2025, the production volume of 155 mm artillery shells will increase to 1.25 million per year. The European Commission has presented the first defense strategy.
According to the draft document, by 2030, EU member states will spend at least half of their military spending on purchases within the union.
But the size of the armed forces, military equipment and the level of defense spending are not the only variables to consider. In the event of a full-scale conflict, the viability of critical infrastructure (including digital), the transportation network, and the readiness of various populations to support the war effort will be just as, if not more, crucial.
It is plausible that "new special operations" in Central and Eastern Europe would only happen if the Kremlin were to firmly prevail in Ukraine. And this outcome seems likely, only if Kiev's allies fail to provide sufficient military support.
If the Armed Forces of Ukraine hold out this year, Russia will likely be forced into a defensive posture, ruling out any prospect of further military engagements./ Adapted Pamphlet from "The Insider"
Taken with cuts
Lini një Përgjigje