FLASH
Shkruar nga Pamfleti
The mafia state then rules not through violence, but through conditioning. The mafia turns citizens into collaborators because honesty becomes an existential luxury that citizens can no longer afford...
Many labeled the Serbian government as “mafia,” but few could explain why. This is an attempt at an explanation. The remaining independent segment of the Serbian population has claimed for years that it is Serbia. “Mafia state.” The relevant institutions do not respond to suspicions raised by investigative journalists, political scientists, and sociologists; evidence is usually dismissed and discredited as opposition activity.
Although we have heard the term for years and it is increasingly supported by material evidence of links to organized crime at the top of the state, there is no explanation of what a mafia state actually is. While political scientists and sociologists use the term “Mafia” on television and in newspaper articles, they avoid it in academic publications, and for good reason. One reason is the multitude of other terms that describe the same phenomenon, such as party rule, clientelism, the dependent state, or patrimonial capitalism.
Another reason for the, again justified, avoidance of the word “Mafia” is that it is empty, banal and even irrelevant. For a long time, even the term “planetary” was insufficient to adequately describe the subject, and at the same time, it can be used for almost anything. Maybe Mario Puzo is to blame, maybe Hollywood, maybe the sea, but the author of this text likes to call it Italy’s best export. Just as you cannot simply order pizza or espresso, but you have to specify which pizza and which espresso, so too, in the face of ever-increasing evidence, is it not enough to simply label Serbia a mafia state? It is clearly about the connection between organized crime and the authorities, about the dominance of informal power over formal power, but this does not answer the questions of what this connection consists of and why it exists despite resistance.
-What exactly is the Mafia?
The traditional Mafia of southern Italy was observed and explained for nearly a century before the world learned about it through literature, films, and court cases. In 1881, the Italian political scientist and politician Gaetano Mosca asked in a famous essay: “What is the Mafia?” Contrary to previous assumptions that the Sicilian Mafia is a secret society, Mosca claims that it is an intermediary system within a weak state with corrupt state institutions. Mosca, for example, writes of the collaboration between Sicilian mafiosi and politicians from Rome, who secure Sicilian votes in exchange for impunity and tolerance for crime.
That Mosca's claims were true is confirmed by the work of another well-known scholar of the Italian mafia, Diego Gambetta, who describes the mafia as a private security industry. Gambetta does not see the mafia as an organized criminal association that takes control of the state through capital or violence, but rather as actors who privatize basic state functions in a weak state. When these actors fully seize formal positions of power in the historical development of the phenomenon, the Mafia becomes a state, that is, a pathology of statehood and anti-states.
-It's not just about crime.
If Weber defined the state as an institution that successfully maintains a monopoly on violence, in this context we are talking about an institution that privatizes this monopoly. When we see that the security system is intertwined with criminal structures, we cannot speak of crime, but of the destruction of statehood. Therefore, research on the mafia reminds us that the state is not just a building or a uniform, but trust, and that in mafia states trust is replaced by rational fear.
Life in mafia states, and we mean this literally, depends on loyalty to the mafia in power. According to some data, the unemployment rate in Calabria is almost 40 percent, while the notorious 'Ndrangheta controls almost 80 percent of the global cocaine trade. It's a paradoxical contradiction. The Calabrian mafia earns billions of dollars every year, while the citizens of Calabria are practically starving? Calabrian businesses are still often targeted for extortion, although this is no longer the main source of income for the mafia. Like kidnappings, extortion is a thing of the past; local police can handle it relatively easily and safely.
However, there are those who get away with it, at least when it comes to the most serious crimes, and we all know who they are without having to mention them. The problems of these gangster bosses are a serious social issue. Families are at risk and the code of silence is deeply ingrained in the local culture.
-Head turns
Mosca thotë gjithashtu se ka të bëjë me mentalitetin. Askush nuk pa asgjë, askush nuk di asgjë, askush nuk po bashkëpunon. Italia Jugore ka qenë në këtë gjendje që nga raportet e Moskës. Mosbesimi ndaj shtetit, institucioneve të tij dhe sistemit është aq i thellë saqë kërkon fjalë për fjalë sakrifica fizike. Shumë veta e paguan me jetën e tyre luftën për shtetin në jug. Ishte në këto rrethana që Papa Françesku vizitoi Kalabrinë në vitin 2014 për t’u thënë atyre se Mafia është e keqe. Edhe pse betohen për shenjtorët, shumë mafiozë janë gjithashtu themelues dhe ritet e inicimit shpesh zhvillohen në vende të shenjta. Marrëdhëniet e varësisë dhe ngatërresa midis mafies dhe shoqërisë janë aq të thella saqë është pothuajse e pamundur të thyhen. Aty ku mbizotëron mosbesimi kronik i ndërsjellë, ku qytetarët nuk i besojnë as shtetit dhe as njëri-tjetrit, krijohet hapësirë për pushtetin e mafies. Hapësira për organizim ekonomik ndahet kështu në projekte shtetërore që kalojnë nëpër filtrin e klaneve mafioze dhe u kalohen klaneve besnike, dhe tregu është aq i bllokuar sa bashkëpunimi me mafian është më shumë një vendim racional sesa një çështje nderi, siç mund të ketë qenë dikur.
-Fajësoni ligjin
Hetimet e mëparshme të mafies kanë treguar vazhdimisht të njëjtën gjë: Mafia nuk vepron duke shkelur ligjin, por duke e përkulur atë për qëllimet e veta. Gjatë incidentit famëkeq, i njohur edhe si “vjedhja e Palermos”, qindra leje ndërtimi u lëshuan brenda një nate të vetme për kompanitë e përdorura për pastrimin e parave të mafies. Përveç faktit që u bënë dokumentarë për të, Palermo mbeti përgjithmonë një qytet, monumentet dhe ndërtesat e shumta me rëndësi kulturore dhe historike të të cilit ishin shkatërruar. Mafia nuk sundon përmes dhunës së pastër; sundimi i saj është i kushtueshëm dhe i dukshëm. Mafia sundon përmes parashikueshmërisë.
Pavarësisht dëmit që ka shkaktuar Hollivudi, një shembull i rëndësishëm i këtij fenomeni është skena në të cilën Don Corleone pyet një burrë të dëshpëruar pse shkoi në polici përpara se të kërkonte ndihmë vetë. Në sistemin mafioz, kush e di kë është parësor. Është një sistem lidhjesh dhe njohjesh që dikur ishte romantizuar si pjesë e kulturës, por që tani është bërë një nga metodat më të rëndësishme operative të mafies. Mafia lulëzon nga mosbesimi shoqëror. Duke mbjellë mosbesim midis anëtarëve të saj dhe ndaj ligjit dhe institucioneve shtetërore, ajo bëhet një zëvendësim për shtetin, i vetmi që mund të na sigurojë punë, të na shërojë, të na sjellë prosperitet dhe të na ndihmojë. Sapo të ndalojmë së pari këto ngjarje si incidente të izoluara ose thjesht “afera”, jemi në rrugën e duhur për të kuptuar mekanizmat e shteteve të ngjashme me mafian.
-E gjithë Serbia është si Palermo.
Ndërsa Palermo u bë paradigma e mafies siciliane në vitet 1970, Serbia tani ofron modelin e vet. Në vendin tonë, ky proces nuk kufizohet vetëm në shkatërrimin e qyteteve si Beogradi famëkeq bregdetar, por përfshin edhe ndërtimin sistematik të një shteti paralel. Nuk bëhet më fjalë për kriminelë që u japin ryshfet zyrtarëve, për korrupsion, por për faktin se strukturat kriminale dhe aparati shtetëror janë bërë në fakt një dhe i njëjti. Kur projektet, investimet dhe vendimet qeveritare në interes të publikut nuk përcaktohen nga tregu, por nga një listë miqsh, atëherë shteti në kuptimin modern nuk ekziston më, por përkundrazi një kompani private me fuqi qeveritare. Ka prova të panumërta për këtë, të njohura për çdo qytetar të informuar.
Edhe ata pa përvojë pune mund të marrin pension, të burgosurit me sa duket i vuajnë dënimet e tyre me uniforma policie dhe së fundmi, ka përplasje me mafian, të cilat shteti po përpiqet t’i mbulojë. Qytetarët janë shumë të vetëdijshëm për lojën që po luhet. Korrupsioni është bërë një mjet mbijetese dhe bashkëpunimi me kriminelët vendas siguron jetesën.
Domosdoshmëria e kërkimit mbi mafian nuk qëndron vetëm në studimin e klaneve dhe ngjarjeve aktuale, por edhe në kuptimin e procesit të normalizimit të fenomeneve patologjike. Në një kontekst kombëtar, ky është momenti kur korrupsioni pushon së qeni një devijim dhe bëhet rregull. Po flas për situata ku qytetarët disi e dinë se një ekzaminim mjekësor, marrja e medikamenteve, fillimi i kopshtit ose fillimi i një punësimi nënkupton një “marrëdhënie”. Nuk është korrupsion, është çështje mbijetese.
Shteti mafioz pastaj sundon jo nëpërmjet dhunës, por nëpërmjet kushtëzimit. Mafia i kthen qytetarët në bashkëpunëtorë sepse ndershmëria bëhet një luks ekzistencial që qytetarët nuk mund ta përballojnë më.
-Media në funksion të grabitjes
Pikërisht për këtë arsye sistemet mafioze mbështeten në konfuzionin masiv, të cilin e arrijnë nëpërmjet kontrollit të medias dhe manipulimit të synuar të opinionit publik. Edhe pse disa e quajnë këtë fenomen “diktatorë të spin-it”, bëhet fjalë për diçka shumë më serioze. Shtetet mafioze dhe të ashtuquajturit diktatorë të spin-it e përdorin qëllimisht manipulimin e medias dhe e instrumentalizojnë atë për aktivitete kriminale. Krimi në një restorant me yje Michelin: Ky është vetëm rasti i fundit në një seri. Pasi kjo “aferë” u bë publike, pati një ditë heshtjeje, por sistemi u rikuperua shpejt dhe deri më sot askush nuk e di saktësisht se çfarë ndodhi në të vërtetë atje.
Therefore, this connection with the mafia is not an invitation to passively observe the evil and pathology of the state, but a call for analytical vigilance. Naming things becomes an act of resistance. Examining the mechanisms of the mafia state means calling phenomena by their name and hijacking reality. In a state where the mafia has replaced itself, from diplomats to the judiciary, the truth remains the only thing that an organization cannot privatize forever. If we need to examine these mechanisms, then let us examine them; and if not, then let us examine them even more closely, because only in this way can we cease to be complicit in our own lack of freedom./ Adapted from “Pamphlet” by “Vreme”
Lini një Përgjigje