Forum2024-06-15 19:01:00

Berisha and DP have the burden of the all-opposition union

Shkruar nga Preç Zogaj
Berisha and DP have the burden of the all-opposition union
Photo Illustration

Now the responsibility for the result of the DP in the next elections goes to Berisha. To him also the burden of proposals and efforts for the union of its parts.

Right or wrong, the decision of the Court of Appeal rhymes with the policy of the last few months of the socialist majority, which has recognized the Reestablishment group as DP. Rama and his family had, de facto, given the "stamp" to this group before the court's decision. With the justification of the acceptance of a new reality in the Parliament of Albania, where the parliamentary group around Berisha had become the majority.

Due to the inclusion, the decision of the Appeal "rhymes" by itself even with a nuance of the attitude of the American officials towards the Reestablishment. They have been and are adamant that the US does not engage with someone declared non grata by them, i.e. with Sali Berisha. But seeing the developments in the opposition camp, especially the shrinking of Basha's group, they have kept in public contact with politicians and MPs who were or have become part of Reestablishment. The public, likely consensual advertising of these contacts by the latter and Basha's long pause on the other hand in exposing support from the State Department have fueled the flow of MPs switching from Basha's group to Berisha's group. At the same time putting into circulation the thesis that the USA has closed its doors with Berisha, but not with the deputies around him.

Of course, I do not say that Rama dictated the decision of the Appellate body. I do not say that the American equidistance towards the two groups in the PD has tended to favor the Reestablishment. It's unimaginable. But judges are part of the country's political environment. They live the political situation like everyone else. They even reflect it in their work when they have to deal with issues of a strongly political nature, such as the one about the seal and logo of the largest opposition Party. The reflection in question finds clear expression in the decision of the three judges of the Appeal to cut the trees short, leaving unanswered the key question that has engulfed the whole conflict and corrida about the seal and the logo: the question "was it in accordance with the statute under the influence of the PD, the calling and development of the December 11 Assembly from Berisha"? Instead of the exhaustive investigation of the origin of the conflict, as was warned by the commentators of the decision of the Supreme Court that returned the case for reconsideration to the Appeal, the new judicial body closed it with the artifice of invalidating the appeal by the injured party. According to their logic, Basha and Alibeaj should have participated in the Assembly, which they considered illegal from the beginning. Otherwise, they were not legitimate to complain. Although at the time when Berisha called his Assembly on December 11, 2021, they were the official DP, they were legitimately at the head of it. Although the Assembly of Berisha considered them dismissed de facto without meeting yet.

The law may have labyrinths and interpretations that lawyers know best, but I don't see any simple logic here.

However, the DP has now passed the Reestablishment group which constitutes the majority in the parliamentary group and in the shriveled democratic electorate. From this point of view, the decision of the Appeal, even though it may be legally unfair, has done "justice" as far as the numbers are concerned.

Now the responsibility for the result of the DP in the next elections goes to Berisha. To him also the burden of proposals and efforts for the union of its parts.

This does not mean that the grouping around Basha or the other fragments of the PD wait idly for what the larger group will serve them. Finding ways to maximize opposition votes for a common goal, the removal of Rama's government, deserves to be the number one preoccupation of all the forces of the opposition archipelago. Outside of a formula of unifying the opposition votes, the removal of the socialists from power is rhetoric, demagoguery.

No group can achieve this without the others.

A është i mundur gjetja dhe vënia në jetë e një formule të tillë pas konflktit që kanë përjetuar dy pjesët e PD-së nga shtatori i vitit 2021 e deri vonë? Patjetër që është i munduar. Realpoltika, pragmatizmi, qëllimet e përbashkëta kanë mundësuar kapërcime konfliktesh shumë më të mëdha. Aq më shumë po të mbajmë parasysh faktin se vendimi i Gjykatës së Apelit e gjeti në tërësi marrëdhënien mes tyre në gjendjen e uljes ditë pas dite të armëve dhe kalimit dora-dorës nga ajo e luftës së paskrupullt nga pala e Rithemelimti te ajo e garës për t’u rritur se kush në vetvete.
Por siç e kemi theksuar që në titullin e këtij shkrimi barrën e propozimeve e ka Berisha.

Thirrjet e tipit “dera është e hapur për të gjithë ata që duan të vinë” janë slogane tufe që shumë shumë mund të joshin ndoca individë, por nuk kanë vlerë për një subjekt politik të organizuar siç është sot ajo që deri dje ishte Partia Demokratike zyrtare me kryetar Lulzim Bashën. Në zgjedhjet vendore të vitit të shkuar në drejtimin e Enkelejd Alibeajt, PD zyrtare mori mbi njëqind vota për këshilltarët bashkiakë. Vota të arta në kushtet e një fushate të pjeshme, pa financim, të sabotuar nga shumë drejtime, pa pjesëmarrjen asnjë ditë të Bashës, ndërkohë që Sali Berisha bënte thirrrje papushim “asnjë votë për partinë e Alibashës ”. Sondazhet publike që bëhen në Shqipëri e kanë mbajtur përgjithësisht në vendnumëro këtë shifër pas rimarrjes së drejtimit të Partisë nga Basha. Përgjatë një viti nga rikthimi i këtij të fundit, kjo parti ka zhvilluar kuvendin e saj, ka zgjedhur forumet dhe strukturat, ka shpalosur një program për qytetarët.

Nuk mund ta dimë impaktin elektoral të këtij programi sa kohë që publikimi i tij nuk përkoi në kohë me sondazhet mujore që zhvillojnë dy kompani në televizionet Euronews Albania dhe Report TV. Por një impakt do ta këtë dhënë patjetër.

Sidoqoftë, morali i fabulës për sa po themi është ky: nëse kërkon ta shërbejë seriozisht bashkimin, PD e Berishës duhet të ketë një kuptim të drejtë se çfarë përfaqësojnë këto njëqind e ca mijë vota. Më tej, të ketë një kuptim të qartë se çfarë përfaqësojnë dy-trefishi i tyre, votues të PD-së në vitin 2021, që nuk janë as me Berishën, as me Bashën. Trajtimi me respekt i këtyre njerëzve kërkon një qasje institucionale ndaj subjektit që përfaqëson të parët dhe ndaj arsyes pse janë më mes neutralët. Jashtë kësaj sigurisht çdo individ është i lirë të bëjë zgjedhjen e tij.
“Bashkimi në diversitet” përmendet shpesh nga deputëtë që kanë qenë me PD-në e Bashës dhe kanë kaluar me atë të Berishës. Tingëllon më shumë si një slogan për të justifikuar zgjedhjen, pasi nuk shihet të ketë lulëzuar diversiteti. Përkundrazi. Sidoqoftë, është rasti të vihet në dukje qartë dallimi midis diversitetit dhe fraksionit. Diversiteti është verbal, fraksioni është përfaqësim brenda subjektit, i rregulluar me norma të qarta statuore.

Veç fraksionit, një formulë tjetër është institucionalizmi i opozitës plurale, për të cilën jam shprehur disa herë në shkrime dhe në emisione. Janë zgjidhje apo formula që mundësojnë një shumare fituese përtej vijave ndarëse që kanë krijuar ndarjen. Që janë kryesisht sanksionimi non grata i zotit Berisha dhe qëndrimi ndaj SPAK dhe organeve të drejtësisë.

Qëndrimet e SHBA, siç e shënuam më lart, janë të pandryshueshme ndaj Berishës dhe çdo të sanksionuari tjetër. Por deputetë të PD-së së tij ka kohë që takohen, priten, punojnë, fotografohen me zyrtarë amerikanë të Departamentit të Shtetit. Ndërkohë që ata të euroatlantikes, paradoksalisht, ka kohë që nuk ekspozojnë takime të tilla. Këto janë fakte. Para disa kohësh botova një shkrim me titullin “Ndryshim qëndrimi nga SHBA apo spekulime shqiptare” ku trajtova gjestin domethënës të Gazmend Bardhit, i cili me tu kthyer nga Uashingtoni ku kishte takuar zotin Eskobar, shkoi për herë të parë në ritualin poshtë ballkonit të apartamentit ku zoti Berisha gjendet në arrest shtëpiak. Zhvillimet pas botimit të atij artikulli me kanë bërë të mendoj se spekulime shqiptare nuk ka patur. Më e pakta. Ndërkohë që Departamenti, duke rujtur boshtin e qëndrimeve, sigurisht që nuk injoron realpoltikën. Që na thotë se opozita e madhe ka mbetur Rithemelimi, ndërsa tjetra s’ka mundur të rritet. Realpolitika në kushtet tona vlen për të kuptuar se ka arsye për të ruajtur një bosht parimësie, por nuk ka arsye për të qenë më katolikë se papa, siç thotë shprehja e njohur.

Sa i takon qëndrimeve ndaj SPAK, qëndrueshmëria, forcimi i vazhdueshëm i tij kanë garancinë e ligjit dhe vetë integritetit që po dëshmojnë prokurorët me Dumanin në krye. Sigurisht kanë garancinë e mbështetjes prioritare e të fuqishme nga SHBA. SPAK do t’u shkojë deri në fund hetimit të aferave të paligjshme të politikanëve dhe ish politikanëve të lartë. Pavarësisht mburojave politike që venë.

Aktualisht, ndërsa dihet se Berisha, Meta kanë qenë gjithnjë kundër SPAK, kurse PD në tërësi ka notuar nepër ekuivoke jo të pakta për drejtësinë e re, aktualisht rreziku më i madh që përligj vigjilencën e partnerëve dhe publikut shqiptar vjen nga kryeministri Rama. Ky, ndërsa ka parë se SPAK po shkon larg dhe po hedh në erë hap pas hapi korrupsionin kapilar të qeverisë e bashkë me të edhe gjithë fasadën propagandistike të saj, i vjen rrotull herë me kërcënime e herë me nisma si e si që ta dekurajojë e devijojë nga kursi. Në këtë përpjekje antihistorike që ka për qëllim të kthejë pandëshkueshmërinë në sferat ku operon vetë, zoti Rama shpreson të ketë konsensusin e PD-së, duke llogaritur hallin e Sali Berishës. Por ky e di se do të turpërohej si asnjëherë tjetër nëse shkëmben hallin e tij me korrupsionin kapilar të qeverisë. Nuk do të arrinte gjë, veç të tjerash.

Berishës do t’i mjaftonte mospërfshirja në superkomisionin e Ramës. Nuk i duhet kërkuar me shumë. Njeriu nuk mund të mbështesë akuzatorët e tij.

To return to where we started: the formulas of union, even if they are magical, have limited potential in conditions where the master of the work himself is sanctioned. Can victory be imagined under these conditions? I say no. But even if I thought that the people were crazy, that is to say "yes", I would add that it should not. Is it possible to imagine that Albania in NATO has a prime minister sanctioned by the country that leads NATO? Without having to dream with his eyes open, Berisha, now that he has also received the satisfaction of the seal, must make a decision that allows the easy-hearted union of the democrats and the opposition people: His withdrawal, the opening of an inclusive, free competition and equal from where the new leader will emerge. Fair competition errs far less than appointing or piloting from above. Who doesn't know this already?

vula e pd