FLASH
Shkruar nga Mero Baze
For the first time I realized that those who were falling to the ground were being killed...
The first person I saw fall to the ground, although he wasn't the first to be killed, was Hekuran Deda, who fell from the table where the journalists were. It seemed to me that he fell because someone pushed him, but in fact he had been shot. I thought it was a journalist.
A few moments later, people were seen carrying other wounded people from the street. Another collapsed in front of the Prime Minister's Office, while some people hijacked the Vizion Plus broadcast van to take them inside.
For the first time I realized that those who were falling to the ground were being killed.
In the evening, Berisha's first version was the one he had prepared when he made the decision to kill. He had decided to kill and leave the dead at the expense of the opposition.
Berisha calmly revealed it at 7:30 PM, declaring that they were shot with weapons that the Guard does not have, at close range, with umbrella-pistols, with pen-pistols, with knives poisoned by southern snakes; a common plan: President, Chief Prosecutor, opposition leader, SHISH...
A disgusting and inaudible psychic stream until the end. It was clear in the stupidity it was doing. The prosecution had arrived in the courtyard of the Prime Minister's Office where there were 2800 gun cartridges and the bullets had shredded the railings from the inside, which shows that it was shot at the height of people's heads and in their direction.
The guards wiped the bullets from their eyes and dismantled the outer door of the Prime Minister's courtyard, which documented that the bullets were all from the inside out.
The prosecutors, even though they were trying to do their job, were not allowed to approach.
The Guard officers who participated in the action were held in the Prime Minister's Office premises. Sali Berisha had a secret fear of them going outside the fence. Not that they would be arrested, but that they might talk. They might tell their wives, brothers, friends. They were isolated almost in a hostage situation within the walls of the building, which was turned into a super-ambulance where the injured who should not surrender were treated.
Rumors about the episodes from within were very diverse. A story stood out about Ndre Prendi's resistance to shooting and a man close to Berisha who had punched him in the eye; he clearly looked black from a blow. Prendi was on top of the Prime Minister's building and the stones barely reached there.
Sali Berisha had already finished his talks with the American ambassador, Aleksandër Arvizu, who had just arrived in Albania, and who had been completely taken by surprise by this situation. For every legitimate request of his, as a representative of a large country friendly to Albania, Berisha had his own condition. And the lack of experience in working with Sali Berisha pushed the ambassador to get involved in a serious story. He agreed to negotiate the arrest of six Guard officials.
Berisha opposed their detention, in a flagrant gesture that, if we had an independent prosecution, should have led to his arrest. I experienced the information with joy, as I thought that no one would forgive him for this: neither Albanians nor internationals. In fact, everyone forgave him, and he continues to boast that he opposed, because of his inventions, a prosecutorial order, severely violating the Constitution on the authority of the Prosecutor's Office.
Prosecutors, willing to work all night trying to gather evidence, were failing. No one was giving them an answer about the Prime Minister's Office server, which was administered by the Garda. Their marches from the Prime Minister's Office to the Garda until dawn yielded no results.
One of them, when he heard that Berisha said that "Scenario B" was being implemented, told me a funny episode with dark humor.
— I'm afraid he heard this "Scenario B" from my friend the prosecutor, he told me.
— Why? I told him. What happened?
— After they tired themselves until morning going to the Guard's door and they didn't give them back, he said to the colleague he had with him:
"Let's move on to Plan B." And they had previously agreed that "Plan B" was to go and eat in peace, since they were sleepless and had not eaten.
It was the dark humor that was conveying the failure of the investigation.
On Sunday evening, he convened parliament in an emergency tragicomic session. The deputies, frustrated by the idea that they might have lost power, began to talk loudly and empty-handed about a coup. A Commission was set up and Eduard Halimi was appointed as its head. The task was clear: to terrorize the Prosecutor's Office and to smear the President, the SHISH and the media critical of Berisha as much as possible. And they declared themselves the "putschist group".
Berisha said that, after failing to take the Prime Minister's office, they moved on to "Plan B": to take power through the Chief Prosecutor and the President. They also declared us four journalists to be coup plotters and demanded our phone records.
We decided to take it with humor. Filip Çakuli did something even more humorous: an open letter explaining why the coup failed and how we had organized it.
Por ndërsa ne qeshnim, Perëndimi e kishte marrë seriozisht. Në Bruksel u dukej skandal i madh që të na kërkoheshin tabulatet. I dërguari për krizën, Lajçak, ia kishte kërkuar këtë nga Brukseli Berishës dhe ky ia kishte bërë të vështirë. Ne na dërgonin sinjale se kjo punë do zgjidhej. Më vinte të plasja, pasi e dija që tabulatet tona nuk kishin asnjë rëndësi. Maksimumi i duheshin Berishës tabulatet e Çakulit për të parë me kë kishte folur ditët para transmetimit të videos së Ilir Metës. Ne të tjerët ishim për arsye krejt të tjera: unë për hakmarrjet e tij primitive; Sokol Balla, ngaqë quhej njeri i afërt i Ramës dhe gazetari kryesor i Top Channel-it; dhe Andi Bushati, si një gazetar që stërmundohej dhe vazhdon akoma të jetë i paanshëm, një pozicion që Berisha e urren më shumë se atë të gazetarit armik.
Vendosëm të mos bënim asnjë kundërshtim për të shkuar në Komision. Madje u konsultuam edhe se si mund të talleshim.
Nuk jam i sigurt nëse na e përgjuan atë bisedë, por të nesërmen, për “të vetmin plan” që bëmë kundër pushtetit, na çliruan nga akuza dhe nuk pranuan të shkonim në Komision. Sali Berisha kishte marrë në telefon “Komisionin” dhe u kishte thënë se nuk mund t’u linte atyre çakejve mikrofonin për dy orë të talleshin me familjen e tij.
Ishte dështimi ynë real. Deri atë ditë nuk kishim bërë asgjë. Atë ditë që vendosëm të bënim diçka, na e hoqën mundësinë.
E keqja ishte më e madhe se kaq. Mos-thirrja jonë, që ne e quanim dështim, po quhej si fitore e Perëndimit që na kishte shpëtuar nga Berisha. Në fakt, Berisha kishte shpëtuar nga ne. Ishte një rast i artë që na u hoq nga duart, falë miopisë së Lajçakut, zyrtarit perëndimor që dukej sikur po na shpëtonte. Që atëherë ai vazhdon të jetë negociator krizash pa sukses. E ndjek mallkimi ynë.
Në fakt po shpëtonin Berishën. Kishin shkëmbyer nxjerrjen tonë nga skema e “puçit” me tolerimin e vrasjeve; kishin barazuar tabulatet e katër gazetarëve me jetët e katër të vrarëve; kishin zëvendësuar kuriozitetin e dy djemve të mi për lakimin e emrit në ekrane me vajin e tetë fëmijëve jetimë që s’do t’i shikonin kurrë baballarët në shtëpi. Kishin falur dy herë Sali Berishën: një herë duke toleruar vrasjet dhe sulmin ndaj institucioneve dhe herën e dytë duke na e hequr nga duart ne katër “puçistëve”, që së paku mund t’ia bënim “fytyrën si këpuca”, siç ka qejf të thotë ai.
Kishim dështuar të ushtronim të drejtën tonë si “puçistë”, përballë atyre që sapo shihnin kamerat na fyenin dhe sapo iknin na dërgonin SMS se nuk kishin çfarë të bënin, kishin urdhër… Nuk kishte dështuar asnjë grusht shteti; kishim dështuar të ndalnim grushtin që Berisha po i jepte shtetit, duke e marrë peng nga makthi i njeriut që kishte vrarë.
Nuk jam i sigurt nëse, bashkë me idenë se duhet të vriste, kishte ndërmend edhe mënyrën se si do t’i fshihte, por pak pasi i vrau duket se e kishte fiksuar Skenarin A: “Viktimat i ka vrarë vetë opozita.” Pasi kjo u hodh poshtë, lindi Skenari B: “U vranë sepse ishte grusht shteti.”
Lindja dhe shuarja e Skenarit A
Në daljen e tij të parë publike më 21 janar në mbrëmje, e tha qartë atë: “Në këto përleshje kanë humbur jetën 3 qytetarë, janë plagosur dhjetëra policë dhe demonstrues. Përgjegjësia e plotë totale për të gjitha këto bie mbi organizatorët e skenarit tunizian, mbi pinjollët e benalive shqiptarë. Duke ju shprehur ngushëllimet më të sinqerta familjarëve të viktimave, theksoj se të dhënat paraprake flasin se secili prej tyre është qëlluar nga afër me armë pistoleta të lehta, të cilat nuk gjenden në armatimin e Policisë së Shtetit dhe as të Gardës së Republikës. Duke theksuar këtë, i kërkoj Prokurorisë të zbardhë sa më shpejt të vërtetën e këtyre jetëve të humbura."
Përshëndes, ndonëse në fatkeqësi, familjarin e njërit prej këtyre viktimave, i cili do t’i thoshte në Spitalin Ushtarak njërit prej këtyre drejtuesve kryesorë të kësaj dhune: ‘Largohu kriminel, na vrave vëllanë’, dhe në prani të personelit do ta nxirrte jashtë nga dhoma. Motra e shkretë, megjithëse kishte në gjendje shumë të rëndë vëllain, por që nuk kishte humbur arsyen, i dha atë që meritonte këtij shoku.”
Kush e lexon këtë deklaratë të kryeministrit kohë më vonë, e kupton qartë se, kur doli para medias, ai ka qenë i vendosur t’ia hidhte kufomat në shpinë Edi Ramës. Deklarata tregon qartë po ashtu se Berisha ka mbajtur kontakt thuajse të drejtpërdrejtë me Spitalin Ushtarak.
Dy mjekët, që u bënë strumbullari i skenarit për “vrasje nga afër”, duket se e kishin furnizuar edhe me përralla për fajësimin e opozitës nga familjarët. Paragrafi ku Berisha flet për një gjoja incident i vishet Preç Zogajt, kur ka shkuar te dhoma e Aleks Nikajt. Asgjë e tillë nuk ka ndodhur. Siç më shpjegoi vetë Zogaj, Aleksi ishte një mik i shtëpisë së tij dhe ai ishte realisht i dërrmuar nga ideja se Aleksi mund të vdiste. Ishte vëlla i vetëm i katër motrave dhe kishte dy vajza të vogla.
Berisha ishte vigjilent ndaj këtyre detajeve dhe e kishte kompletuar skenarin e tij, që nga mënyra si ishin gjuajtur deri te detajet se si “populli” fajësonte opozitën për vrasjet.
E përsëriti këtë edhe kur e pyetën gazetarët:
“Opozita organizoi një skenar puçist, e paralajmëroi atë, organizoi skenarin tunizian. Përgjigje opozitës i dhanë familjarët e njërit prej viktimave, i nxorën jashtë ata: ‘Dil jashtë kriminel, na vrave vëllanë’. Të dhënat paraprake të ekspertëve dhe të mjekëve të reanimacionit janë se ata janë gjuajtur nga afër me armë të lehta.”
Në mbrëmje vonë, Artan Hoxha publikoi pamje të plota, filmuar nga vendi ku ne rrinim në Kullat Binjake. Këndi i gjerë i pamjes i përfshinte të gjithë: vrasësit dhe të vrarët. Shihej qartë që gardistët kishin qëlluar dhe vrarë. Shihej qartë një ushtarak i Gardës që kishte qëlluar në drejtim të njerëzve. Kamera kapte flakën e automatikut dhe rrëzimin e viktimës në të njëjtin çast. Ishte një mrekulli optike.
Berisha nuk e priste këtë. Vetëm pak çaste më parë, në orën 19:30, ai kishte spekuluar pikërisht me këtë fakt. Ja si iu drejtua në mënyrë cinike gazetarëve:
“Mund t’ju bëj një pyetje: ju që ishit në të katër anët e kësaj situate me kamerat tuaja, pse nuk arritët të filmonit njërin prej tyre? Si nuk arritët ju të filmoni qoftë edhe njërin prej tyre? Çfarë ndodhi me kamerat tuaja? Ju i keni dhënë të gjitha; madje unë dëgjova një telekronist tuajin që tha se ‘më ka marrë plumbi’, pastaj doli se nuk e kishte marrë plumbi. Ndjeva keqardhje, por fatmirësisht doli se nuk e kishte marrë plumbi dhe tha se ‘më shtynë’.”
Ishte i sigurt se askush nuk kishte filmuar vrasjet në mënyrë diskredituese. Dhe, mbi të gjitha, ishte i tërbuar që Fatos Mahmutaj, reporteri i ABC News, një kanal i perandorisë së tij korruptive, kishte qenë në krah të Hekuran Dedës kur u vra; ishte plagosur dhe kishte rënë i lemerisur nga tavolina. Vëmendja e Berishës shkoi deri tek ai. Donte ta poshtëronte që t’i mbyllte gojën. Dhe padronët e tij tentuan t’ia mbyllnin. Në një histori të paprecedent në media, drejtuesit e ABC News nuk pranuan ta quanin “gazetarin e tyre të plagosur”, vetëm pse kështu prishej Skenari A i Sali Berishës.
Nevoja për Skenarin B: “Grushti i Shtetit”
Dalja e pamjeve filmike e kishte tërbuar. Të nesërmen, në një dalje të re para mediave, volli vrer edhe për të. I zënë ngushtë nga gazetarët të komentonte pamjet e tij, ai iu vërsul atij me epitete fyese:
“Informatat e para janë ato që kam thënë dje, por kam thënë edhe se Prokuroria e Shtetit duhet të zbardhë të gjitha rrethanat: nga kanë dalë, nga kanë ardhur, kush ka qëlluar, e të gjitha me radhë. Unë shoh një media që, po me një tjetër çakall të Sigurimit, bën po atë që bëri çakalli i Ramës me videon tjetër dhe përpiqet të bëjë edhe gjykatësin, edhe prokurorin, edhe të gjitha. Kjo është zgjedhja e tij.”
Ishte destabilizuar. Skenari A i ishte shfryrë si flluskë sapuni. Kufomat e viktimave që tentoi t’ia faturonte opozitës i kishin mbetur në oborr të vet. I kishte mbetur gjaku brenda gardhit të tij.
Tani duhej t’u jepte zemër vrasësve që të mos e tradhtonin. Pasi i mbajti peng në oborr të Kryeministrisë; pasi i mjekoi dhe i shpërbleu me rroga shtesë; pasi u premtoi shtëpi pjesëtarëve të Grupit të Zjarrit; dhe pasi u shfaq publikisht me Komandantin e Gardës me sy të nxirë nga rrahja, filloi të flasë për një fenomen të ri: për një “grusht shteti” të organizuar nga Presidenti, Kryetari i Opozitës, Kryeprokurorja, SHISH-i dhe media.
Njoftimin zyrtar e bëri në mbledhje të Qeverisë më 23 janar, ku foli për “skenarin e një puçi, e një përpjekje të qartë, evidente për të marrë pushtetin me dhunë, nga një treshe, tashmë e njohur: Edvin Kristaq Rama dhe dy ministrat e diktaturës komuniste, Gramoz Ruçi dhe Skënder Gjinushi.”
Por në retorikën e Berishës në atë mbledhje më tërhoqi vëmendjen një fakt. Ai përmendi Gjergj Lezhën. Jo me emër, por me post. Tha se kishte “videot e serverit të Kryeministrisë” që provonin gjithçka. Citoi për këtë Sekretarin e Përgjithshëm. Është e shkruar e zeza mbi të bardhë në fjalimin e tij në mbledhje të qeverisë më 23 janar:
“Pas konferencës së shtypit i kam kërkuar Sekretarit të Përgjithshëm të Këshillit të Ministrave të vërë në dispozicion të Prokurorisë të gjithë videon e Kryeministrisë. Kryeministria ka një sistem videosh të vetin, përveç asaj që ka Garda, përveç asaj që vendos policia. Kamerat tuaja ishin të plota. Në këtë kontekst, me bindjen time, kishte një material të plotë për të saktësuar se nga erdhën plumbat, si u vra dhe ku u vranë, pra të gjitha rrethanat.”
Sipas kësaj deklarate të bërë në datën 23 janar, i bie që më 21 janar, rreth orës 20:00 në mbrëmje, Sali Berisha të ketë thirrur në zyrë Gjergj Lezhën dhe t’i ketë thënë këto që thotë më sipër: pra, të kontrollojë serverin e Kryeministrisë, të nxjerrë pamjet filmike dhe t’i vërë në dispozicion të Prokurorisë. Këtë e thoshte më 23 janar. Hëm.
Siç doli më vonë nga ekspertiza amerikane, serveri i Kryeministrisë është fshirë rreth orës 1:00 të natës, duke u gdhirë 22 janari. Pra, i bie që Gjergj Lezha e ka marrë porosinë, ka kontrolluar pamjet filmike, është tmerruar nga ato çfarë ka parë, ka bërë një kopje, ia ka çuar Berishës në zyrë dhe kanë fshirë serverin.
Djallëzia e Berishës shkon në ekstrem. Ai, qëllimisht, flet më 23 janar për server të paprishur të Kryeministrisë, që sot të ketë alibi se ai nuk dinte gjë që ishte prishur. Që atë ditë ai ka menduar si ta fusë në burg Gjergj Lezhën, si “bedelin” e parë të këtij akti kriminal. Ligësia e kësaj deklarate tani duket më e plotë. Një vit më pas, kur FBI solli ekspertizën në Tiranë dhe paraqiti si problem faktin se ky server është fshirë natën e 21 janarit, shihet qartë se Berisha çdo hap drejt alibisë së tij e ka bërë me vetëdije. Siç bëjnë vrasësit profesionistë.
Një ditë më parë Ina Rama i kishte çuar Ministrit të Brendshëm gjashtë urdhër-arrestesh që përfshinin zinxhirin komandues të Gardës, që nga Komandanti deri te qitësi i dyshuar për vrasës. Ministri i Brendshëm ka refuzuar. Arsyeja, sipas tij, është se, nëse ai i dorëzon ata, Garda “kapitullon”, pasi ushtarët dëshpërohen. Është një arsyetim që të lë pa fjalë. Në logjikën infantile të atij që quhej Ministër i Brendshëm, kishte një psikozë lufte. Ai e quante Gardën një repart që duhet të ruante moralin e lartë për të mbrojtur pushtetin e tij. Dhe, sipas kësaj logjike, shteti ligjor po u ngatërrohej nëpër këmbë në luftën e tyre me “armiqtë”.
Kryeprokurorja është detyruar t’ia bëjë më të lehtë, duke i thënë se ata thjesht do të merren në pyetje dhe mund të lihen të lirë. Por asgjë nuk ka funksionuar. Tensioni është rritur dhe Ministri i Brendshëm, me ligësi, i ka kërkuar të shprehet edhe Presidentit, për një gjë flagrante, për një kundërshtim të Kushtetutës. Ai i ka treguar ligjin dhe kjo ishte sikur t’i tregoje burgun.
I vetmi që ka pranuar t’i dëgjojë ka qenë ambasadori amerikan. Ai ka hyrë në mes të këtij konflikti të pastër ligjor, duke inkurajuar Prokuroren për hetime, por edhe duke bindur Berishën se vetë nuk është “pjesë e puçit”.
Për herë të parë në historinë e një shteti ligjor, një kryeministër mori përsipër moszbatimin e urdhrave të Kryeprokurores, duke u vetëshpallur vetë agresor, vetë gjykatës, vetë prokuror dhe vetë garant i Kushtetutës. Në të vërtetë, ky ishte i vetmi element real i grushtit të shtetit atë ditë. Atë e kishte bërë Sali Berisha.
Rezistenca e Berishës për të mos dorëzuar gardistët vazhdoi edhe pasdite, në komunikimin mes Prokurorisë dhe Drejtorisë së Policisë. Më në fund, Drejtori Burgaj kishte gjetur “zgjidhjen”: urdhër-arrestet kishin “lapsuse të papranueshme”.
Dhe Berisha e gjeti “lidhjen” mes puçistëve. Meqë Bamir Topi refuzoi të futej në këtë mes; meqë Ina Rama këmbënguli gjithë ditën t’i arrestonte gjashtë të dyshuarit për vrasje; dhe meqë Edi Rama, në pasdite vonë, kishte deklaruar se Berisha po refuzonte të dorëzonte vrasësit, atëherë dilte që Bamir Topi, Ina Rama dhe Edi Rama kishin një plan të koordinuar. Tragjikomedi.
Në seancën e posaçme në Kuvend, teza kishte avancuar: ishte futur në listë edhe SHISH-i. Sipas Berishës, në zarfin që SHISH-i i kishte dërguar në zyrë në datën 20 janar, kishte zero informacion për “puçin”. Aq shumë ishte autosugjestionuar nga ideja se ishte para një puçi, sa tani i kërkonte edhe SHISH-it ta kishte parë atë “ëndërr” një ditë para se t’i fanepsej atij. E vuante shumë idenë se SHISH-in nuk e kishte nën kontroll. E vuante edhe më shumë që ata raportonin më shumë te ndonjë vend mik i Shqipërisë sesa tek ai. Dhe iu duk rast i artë t’i hiqte qafe me këtë rast.
Para deputetëve shpjegoi qartë edhe skenarin. Foli për dy lloj zarfi me lekë: një për transportin dhe një për “luftën”. I pari kishte 10–20 mijë lekë, i dyti 200–300 mijë lekë. Shpjegoi se si “para Dajtit” ky grup kishte marrë një drogë sintetike:
“U shpërnda, thuhet, një lloj droge sintetike; për këtë duhet të bëhen analizat, se për këtë nuk kam dijeni. U shpërndanë gurë dhe të gjitha mjetet e tjera…”
Por edhe pse Komisioni u ngrit, edhe pse u bë kujdes të gjendeshin deputetë që “nuk prishnin punë” dhe, edhe nëse bëheshin qesharakë, kjo të “kalonte”, e shihte se skenari nuk po ecte. Perëndimi po u jepte mbështetje “puçistëve” dhe ky ishte një problem i madh për të. Presidenti i Republikës dhe Kryeprokurorja u bënë destinacioni i ri i diplomatëve. Berisha u tërbua dhe shpërtheu.
Në një takim më 24 janar me efektivë të policisë dhe familje të tyre, iu turr me një fjalor rrugaçëror Ina Ramës dhe Bamir Topit. Të parin e quajti “horr bulevardi”, të dytën “lavire bulevardi”. “Sofistikimi” i tij për “puçin” kishte ecur përpara.
Argumentet pse ai nuk dorëzonte gardistët tani ishin të ndryshme nga një ditë më parë. Më 22 janar argument ishte demoralizimi i zinxhirit komandues të Gardës; më 23 janar bënte thirrje të merrej filmimi i serverit të Kryeministrisë, që vetë e kishte fshirë qysh më 21 janar; dhe më 24 janar thoshte se “ata nuk kanë prova” dhe se “provë të vetme kanë rregulloren e Gardës”, që lë përgjegjësinë te zinxhiri komandues.
Ishte duke shtyrë “Skenarin B të puçit”, që sipas tij lidhej me marrjen e pushtetit përmes gjyqësorit dhe prokurorisë. Skenari A, përmes armëve, kishte dështuar. Në të vërtetë kishte dy skenarë, por ata ishin te Berisha. Skenari A i tij ishte: “vrasjet i bëri opozita”, dhe Skenari B ishte: “meqë u bë grusht shteti, vrasje do ketë”.
Siç e tha vetë në Parlament dhe para policëve, në raste të tilla nuk ka rëndësi sa vriten:
“Në një grusht shteti mund të mos vritet asnjë, mund të vriten 3, 30 apo 300. Grushti i shtetit nuk mund të kalojë. Kjo është absolute. Forca e institucioneve të një shteti demokratik është e hekurt. Mjerë ata që e provojnë!…”
Pse i vrau?
This was a big question mark not only for his opponents, but also for those who knew Berisha closely. When the protest collapsed, when the people had almost dispersed, when the police had almost been defeated and Berisha's official and unofficial special units were inside the courtyard, he was shot with the knowledge that he would be killed. He was shot when the deaths did not scare or inspire anyone. He was shot when almost no one knew whether they died or were injured. No one on the boulevard was aware that there were victims.
As I sat in front of the window of his office in the Twin Towers, when the news came to me that two people had died (the third was announced a little later), I could see his rage, just when everything was ending. As a man who does not accept having a battle without balance, he could not accept in his character a demonstration of force from the opposition.
The thousands of people gathered against him, their power to crush the police with their hands in their pockets, were a stark contrast to his public boasting. He couldn't accept this.
I am sure that he did not consult anyone about the decision to kill. Sokol Olldashi described Lulëzim Basha to me as almost fainting from fear and confusion about what had happened. The Commander of the Guard was also a reserved soldier, although loyal to him.
With Gjergj Lezha, no, no. The poor Secretary General of the Prime Minister's Office, who knows how much effort he made not to appear in front of him that day...
I brought it all to mind and became more convinced that he had made that decision himself.
I imagined him calling "someone of his own" to the office, turning up the volume on the television a little, thinking he was being tapped, and giving the signal to shoot. A little later, he was shot.
The moment when the shooting began on the crowd was an episode of almost ten minutes. In just those ten minutes, the barrels of guns were pointed at the citizens and the railings of the Prime Minister's Office were sawed from the inside by bullets. Those who shot were special Guard snipers. In his mind, scattered and confused by the idea that Edi Rama had "made him a regular", the idea of revenge swirled. The thought that they could repeat this over and over again, until he was overthrown from power, terrified him. They had to be killed!
***
Today marks 15 years since this event. For fifteen years, justice has not even dared to question Sali Berisha. The trial was reopened by a decision of the Strasbourg Court, which forced the Supreme Court to order SPAK to launch an investigation. They started it with a broken heart. They did not want to face again the man they had not even dared to ask: why did you kill them.
After 15 years, the same prosecutors are "heroes" in the eyes of Albanians, for their political reprisals for things from the most banal to the truly shocking, except in the face of Sali Berisha. In fact, the confrontation of justice with him on January 21 is the only test that either leaves the new justice in the classroom, or elevates it to the place it deserves.
Lini një Përgjigje