FLASH
Shkruar nga Ditmir Bushati
After the outbreak of the war in Ukraine, almost all European strategic thinking was based on the best-case scenario, according to which the US would continue to make the same contribution to European security. It can now be said that European security is no longer a service provided by the US.
President Trump's first days in office demonstrate that the legacy of his first term may not necessarily serve as a guide for the next four years. His return to the White House is confirmation of a different worldview of the international order than the one we have been accustomed to since the fall of the Berlin Wall.
Distinct in values
The extent of the US strategic shift is most evident in its approach to European allies. The positions taken by Vice President Vance at the Munich Security Conference alarmed most European leaders and deepened political divisions within the EU. Although the highest security forum, Vance’s speech did not mention the external security threats facing the Euro-Atlantic community. Vance’s speech contained some harsh truths about the shared values and principles that govern democratic coexistence, some of which are, unfortunately, more preached than practiced.
After the end of the Cold War, liberals became champions of promoting democracy and freedom. Now the tables have turned. It is conservatives who are scorning the values and principles of democracy. They believe that these values have been jeopardized by the hypocrisy or restrictions imposed by liberals. At this point, Vance’s message was resounding: the US is no longer aligned with Europe on the values it considers essential to a democratic system.
It is clear that President Trump's core team sees Europe more as an experimental electoral cycle after their success in the US, than as a political, economic or military partner. Which means that the political spectrum in a few years in Europe could be quite different from what we are used to so far, as a result of American influence. The strengthening of right-wing parties in Germany, France and the United Kingdom is a priority for President Trump's inner circle.
The Trump administration sees Asia as center stage. While Europe no longer has the same importance, either strategically or culturally. This will be a fundamental challenge for Europeans who, since the end of World War II and the fall of the Berlin Wall, have viewed their relationship with the United States as one based on shared values and interests, with a focus on collective security, the rule of law, fundamental human rights and freedoms, and a transparent and multilateral free trade system.
For Trump, a recalibration of American priorities around the world is overdue. As the world’s sole military superpower, the US must face challenges on three fronts: in Europe, the Middle East and Asia. But economic and military realities require a significant shift of resources away from Europe. The Trump administration similarly assesses global trade imbalances, regardless of their origin, the lack of industrial policy that has allowed the working and middle classes to be emptied, and the technology policy that will affect the geopolitical balance for decades to come.
In this context, the question arises: what are Europeans prepared to do? The President of the European Commission, who in Davos spoke about the consequences of the era of “wild geostrategic competition”, in Munich acknowledged the “crisis in Euro-Atlantic relations”. Due to this new situation, which will have consequences that are not only political, Europe’s economic power takes on strategic priority, compared to the priorities that were previously related to the implementation of the green agenda. The reports of former Italian Prime Minister Draghi on competitiveness and former Italian Prime Minister Letta on the internal market present a roadmap for strengthening Europe in the face of this new reality.
At the table or on the menu?
The NATO alliance's common position of "no deal on Ukraine without Ukrainians at the table" took a severe blow as the US and Russia restored bridges of communication at the presidential level and sat down at the high-level negotiating table in Riyadh. Neither Ukrainians nor Europeans were part of this table but on the menu.
Duhet kujtuar se samiti i parë i Trump me Putin në Helsinki në vitin 2018 shkaktoi valë tronditëse në Europë, pasi dukej një takim shpërfillës ndaj shqetësimeve europiane të sigurisë. Megjithatë, nuk pati shumë ndikim në drejtimin e përgjithshëm të politikës së SHBA-ve, e cila vijoi të ishte e ashpër ndaj Rusisë.
Ia vlen të kujtojmë gjithashtu strategjinë që përdori Presidenti Trump kur u takua me udhëheqësin e Koresë së Veriut. Ai arriti një marrëveshje me të duke pezulluar stërvitjet ushtarake amerikane me Korenë e Jugut, në këmbim të një pezullimi të testeve të raketave koreano-veriore. Pavarësisht alarmit që shkaktoi te aleati tradicional, Trump korri një sukses të rëndësishëm diplomatik me Korenë e Veriut. Kështu që gatishmëria e Trump për të negociuar drejtpërdrejt me Putin, pa europianët në tryezë, nuk është një praktikë e panjohur.
Mirëpo ulja në tryezë me Rusinë paraqet një ndryshim të pozicionit amerikan, nga mbështetës të Ukrainës në ndërmjetës midis saj dhe Rusisë. Që prej agresionit rus në Ukrainë, amerikanët dhe europianët kanë bashkërenduar mbështetjen për Ukrainën, sanksionet kundër Rusisë dhe përgatitjet për rindërtimin e Ukrainës. Artikulimi në publik nga zyrtarët e lartë të administratës Trump se ‘rikthimi i Ukrainës në kufijtë e para vitit 2014 dhe anëtarësimi në NATO janë opsione jo realiste’, shkaktoi jo pak nervozizëm tek europianët.
Rasti i Ukrainës tregon se siguria e NATO-s dhe ajo e Europës nuk janë më një dhe e njëjta gjë. Nga sfidat me të cilat përballet Europa, siguria është më e ngutshme. Përfundimi i agresionit rus në Ukrainë është një objektiv i dëshirueshëm. Por mënyra se si mund të arrihet ky objektiv do të jetë përcaktues për sigurinë europiane. Ndërsa Ukraina përfaqëson sfidën e menjëhershme, sigurimi i sovranitetit europian është një projekt shumë më kompleks dhe afatgjatë. Europianët duhet të rimendojnë sistematikisht qasjen e tyre ndaj sigurisë.
Nëse do të arrihet një marrëveshje për t’i dhënë fund luftës në Ukrainë, zbatimi i saj do të bjerë kryesisht mbi shpatullat e europianëve, pasi SHBA-të kanë bërë të qartë se do të reduktojnë angazhimin e tyre në Europë. Ndaj europianëve do t’u duhet të gjejnë një ekuilibër midis zbatimit të paqes në Ukrainë dhe ruajtjes së kapacitetit për të mbrojtur territoret e tjera në kufi me Rusinë. Në planin afatgjatë, europianët do të jenë në gjendje më të mirë nëse Ukraina, në një mënyrë a tjetër, bëhet pjesë integrale e mbrojtjes europiane.
Fituesit dhe humbësit
Është ende herët për të thënë se cilët do të jenë fituesit dhe humbësit e vërtetë nga kjo situatë. Megjithatë, nuk ka dyshim se e djeshmja nuk mund të rikthehet më. Pozita gjeopolitike e Europës është zvogëluar ndjeshëm. Mënyra e vetme për ta rivendosur atë është shqyrtimi i opsioneve të pamendueshme deri dje.
One of the basic rules of geopolitics is to plan for the worst-case scenario. After the outbreak of the war in Ukraine, almost all European strategic thinking was based on the best-case scenario, according to which the United States would continue to make the same contribution to European security. It can now be said that European security is no longer a service provided by the United States.
However, European security is not incompatible with close cooperation with the United States. Two thousand years of geopolitics have taught us that great powers prioritize their own interests and, if necessary, sacrifice the interests of their allies. President Trump is behaving like a geopolitical actor by prioritizing what he considers to be American interests. More or less, his position is that Americans only care about American interests and that others should only care about themselves. Europe has no choice but to respond in kind, working resolutely to protect its own interests.
Strengthening Europe’s geopolitical position begins with exercising and expanding its responsibilities for the continent’s security. Europeans should use this period to build defense industrial capabilities, while creating secure jobs. Giving themselves the tools of sovereignty and becoming more useful allies for the United States. The United States and Europe share, albeit unequally, global leadership. Yesterday is no more. So it is time for the United States and the EU to formulate a new cooperative agreement for the decades to come.
Lini një Përgjigje