FLASH
Shkruar nga Giuseppe Gagliano
The recent successes of Western intelligence in eliminating the Iranian leadership have served as an existential warning to official Beijing. This has forced China to accelerate its technological isolation and strengthen domestic control, seeing data sovereignty as the only protection against a similar fate...
The war between the United States, Israel, and Iran is not only taking place in the skies, in command centers, on military bases, or in nuclear infrastructures. It is also taking place within information systems, in intelligence networks, in covert communication channels, in technological supply chains, and in the suspicions that permeate the security apparatuses of authoritarian states.
For this reason, Beijing follows with particular attention what happens in Tehran. Not out of automatic ideological solidarity, but out of strategic interest. Recent history provides a serious precedent. Between 2010 and 2012, the CIA network in China suffered one of the most serious compromises in the history of American intelligence.
According to some reconstructions, Beijing managed to dismantle a significant part of the US clandestine apparatus, leading to the killing or arrest of dozens of sources. The exact cause remains controversial, but one of the most disturbing hypotheses links this catastrophe to the Islamic Republic of Iran.
At the time, Iran was trying to understand how the Stuxnet computer virus attack on the Natanz nuclear facility could have happened. This malicious program, attributed to the United States and Israel, had targeted Iranian uranium enrichment centrifuges, causing physical damage to industrial infrastructure through a cyber weapon.
It was truly a turning point: sabotage was no longer just about explosives, infiltrations, and military incursions. It could penetrate the heart of a technical system and turn the code into material destruction.
According to some sources, during these investigations, Tehran discovered that the CIA was using seemingly harmless websites to communicate with its informants. This information was then shared with China, where the American agency used similar tools. If this reconstruction is correct, “Stuxnet” did not only produce consequences on the Iranian nuclear program. It indirectly contributed to the destruction of American intelligence in China.
Today, a possible second chapter could open. The joint American-Israeli operation to assassinate senior Iranian officials represents a qualitative step in the intelligence war.
Sepse nuk bëhet më fjalë vetëm për sabotimin e infrastrukturave, por për “prerjen e kokës” së udhëheqjes politike dhe strategjike të një shteti armik përmes një kombinimi të inteligjencës njerëzore, penetrimit informatik, mbikëqyrjes, lokalizimit dhe kapaciteteve ushtarake precize. Për Pekinin, ky operacion është një paralajmërim.
Sigurisht, Kina nuk është Irani. Ajo zotëron aparate sigurie shumë më të gjera, një kontroll të brendshëm më të sofistikuar dhe një kapacitet teknologjik jashtëzakonisht më të lartë. Por parimi mbetet i njëjtë: nëse Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli arrijnë të kombinojnë spiunazhin njerëzor, luftën informatike dhe sulmet e synuara kundër një aleati strategjik të Pekinit, atëherë edhe Republika Popullore duhet të rillogarisë rreziqet e saj.
Çështja nuk është se Xi Jinping i druhet një operacioni identik që mund të ndodhë nesër në mëngjes. Çështja është se çdo sukses i inteligjencës perëndimore kundër një regjimi armiqësor forcon bindjen kineze se siguria e shtetit duhet të jetë totale, parandaluese dhe e përhershme.
Që kur Xi Jinping mori drejtimin e vendit në vitin 2012, siguria kombëtare është shndërruar në qendër të politikës kineze. Nuk është më një sektor ndër të tjerë, por parimi organizues i shtetit. Siguria e Partisë, siguria teknologjike, ideologjike, sociale, ushqimore, energjetike dhe dixhitale: gjithçka përfshihet në të njëjtin vizion.
Në këtë këndvështrim, korrupsioni nuk është vetëm një problem moral apo ekonomik. Ai është një dobësi sigurie. Një zyrtar i korruptuar mund të blihet. Një oficer i paguar keq mund të afrohet për bashkëpunim. Një funksionar lokal i shantazhueshëm mund të bëhet një portë hyrëse për inteligjencën e huaj.
Në vitet 2000, kombinimi i korrupsionit, pagave të ulëta dhe mungesës së transparencës mund të ketë favorizuar aftësinë e agjencive amerikane për të rekrutuar burime brenda aparatit kinez. Dhe pikërisht këtu qëndron një nga arsyet e thella të fushatave të mëdha antikorrupsion: jo vetëm eliminimi i rivalëve politikë, por mbyllja e hapësirave për penetrimin e fuqive të huaja.
Pra, shtypja e brendshme ka edhe një logjikë kundërspiunazhi. Çdo spastrim është një mesazh për Partinë Komuniste: askush nuk është i paprekshëm, askush nuk është jashtë kontrollit qendror, askush nuk mund të ndërtojë rrjete autonome.
Natyrisht, kjo makineri shtypëse prodhon edhe dobësi. Nëse drejtuesit, oficerët dhe funksionarët jetojnë në një klimë dyshimi të përhershëm, disa mund të kenë frikë, pakënaqësi ose mosbesim. CIA duket se synon pikërisht këtë terren.
Përhapja e videove propagandistike të drejtuara ndaj burimeve të mundshme kineze, sidomos pas spastrimeve të profilit të lartë në Ushtrinë Popullore të Çlirimit, tregon se Uashingtoni përpiqet ta shndërrojë klimën e frikës në një mundësi rekrutimi.
Mesazhi është i qartë: kush është ambicioz, i aftë apo shumë i dukshëm rrezikon të eliminohet nga sistemi; prandaj mund të jetë më mirë të bashkëpunojë me Shtetet e Bashkuara. Është një logjikë e vjetër e inteligjencës: rekrutimi nuk bëhet vetëm për para, por edhe për frikë, hakmarrje, zhgënjim apo për shkak të ndjenjës së pasigurisë personale. Pekini e di këtë. Dhe pikërisht për këtë arsye, pas çdo krize ndërkombëtare që demonstron fuqinë e spiunazhit perëndimor, do të priret të forcojë edhe më tej kontrollin, verifikimet, mbikëqyrjen dhe disiplinën e brendshme.
Një tjetër pikë vendimtare lidhet me teknologjinë. Shpërthimi i pajisjeve të përdorura nga Hezbollahu në vitin 2024, që i atribuohet një operacioni të sofistikuar infiltrimi në zinxhirin e furnizimit, tregoi sa i cenueshëm mund të jetë një sistem që varet nga komponentë, platforma apo mjete të jashtme.
Edhe këtu është i qartë mësimi për Pekinin: çdo teknologji e huaj mund të jetë një “Kalë Troje”. Kina e përballon prej vitesh këtë problem. Për një kohë të gjatë, edhe administratat kineze kanë përdorur sisteme operative perëndimore, veçanërisht Microsoft Windows.
Por prej më shumë se një dekade, Pekini po punon për zëvendësimin e softuerëve, komponentëve dhe arkitekturave të huaja me alternativa vendase. Nuk është vetëm një zgjedhje industriale. Është një zgjedhje e sigurisë kombëtare.
Autarkia teknologjike kineze lind edhe nga kjo frikë: që kodi i huaj, komponenti i importuar apo aplikacioni i zakonshëm mund të shndërrohen në mjete survejimi, sabotimi apo lokalizimi. Lufta kundër Iranit, me përdorimin e kamerave, aplikacioneve, përgjimeve dhe programeve shkatërruese, e forcon këtë perceptim.
Për Pekinin, sovraniteti i së ardhmes kalon nga kontrolli i plotë i zinxhirit: çipat, rrjetet, sistemet operative, të dhënat, platformat, telekomunikacionet, inteligjenca artificiale dhe infrastrukturat kritike. Dhe Kina nuk kufizohet vetëm në mbrojtje.
Ajo disponon kapacitete të konsiderueshme sulmuese. Operacione të atribuuara grupeve të lidhura me Ushtrinë Popullore Çlirimtare apo Ministrinë e Sigurisë së Shtetit, si Volt Typhoon dhe Salt Typhoon, tregojnë një strategji më të gjerë: infiltrimin e infrastrukturave kritike, telekomunikacioneve dhe rrjeteve të ndjeshme të kundërshtarëve.
Këto operacione nuk janë thjesht spiunazh. Janë përgatitje e fushëbetejës. Në rast krize mbi Tajvanin, Detin e Kinës Jugore apo në Paqësorin Perëndimor, aftësia për të njohur, ndërprerë apo sabotuar rrjetet logjistike amerikane do të ishte vendimtare.
Marrëdhënia mes Pekinit dhe Teheranit nuk i ngjan aleancave të strukturuara të Perëndimit. Është një raport më oportunist, fleksibël, i ndërtuar mbi interesa konkrete: energjia, tregtia, shmangia e sanksioneve, bashkëpunimi diplomatik dhe teknologjik, dhe ndonjëherë edhe inteligjenca.
This flexibility is an advantage. Without a highly visible formal architecture, the two countries can share information when it is convenient and keep their distance when the political cost increases. However, Iran's weakening after the recent strikes creates uncertainty about the future of this cooperation.
The most important economic consequence is related to the acceleration of the global technological divide. Any Western operation against Iran reinforces in China the idea that dependence on foreign technologies is an existential risk. War thus becomes a fuel for Chinese technological autonomy.
That means more investment in domestic semiconductors, more control over technology companies, and more restrictions on foreign products. But autarky comes at a cost: it requires time, capital, and sacrifices in efficiency. China can reduce its dependence, but it is unlikely to eliminate it entirely in the short term.
What is striking is that China does not need to be directly hit to react. It only needs to observe what happens to others. Iran, Hezbollah or Venezuela become warning mirrors. Thus arises the geopolitics of fear: China fears infiltration, the US fears Chinese expansion, Iran fears "decapitation", Israel fears regional encirclement.
Each strengthens its own security, increasing the other's insecurity. Beijing is unlikely to fundamentally change its strategy because of the war against Iran. On the contrary, it will use it to confirm existing beliefs.
The world has entered a phase of total competition, where state security coincides with regime survival. The Chinese response will be predictable: more purges, more counterintelligence, more surveillance, more technological autarky, and more caution against any foreign infrastructure.
The invisible war does not need official statements. It is waged on servers, phones, programs, satellites, embassies, universities and technology companies. The operation against the Iranian leadership shows that information can kill a regime.
China has drawn its own conclusion: in 21st century warfare, whoever loses control of data loses control of power. And for the Chinese Communist Party, this is the greatest threat of all. /Pamphlet from “Inside Over”
Lini një Përgjigje