FLASH
Shkruar nga Ylli Pata
Berlusconi turned into a myth, a stamp of modern Italy that has given his signature in addition to the great beauties of the legendary names of art, science and world culture...
The escape from this life of Silvio Berlusconi has brought a great reaction not only in his country, Italy, but around the world. And of course not only in the political world, but also in the cultural, media and above all sports world.
From Pope Francis to Vladimir Putin, from Van Basten to the Ronaldo phenomenon, they have consoled with words of sympathy and respect for the departure from this life of one of the characters who marked an important era in Italian and European history.
Silvio Berlusconi was not only a character, a VIP with unprecedented influence for the time he lived, but managed to turn into a real model that was imitated transversally from the Pacific to the Atlantic, from the Mediterranean to the Aegean, and even to the borders of the oriental world where it is very difficult to enter the ideas and habits of western life.
Silvio Berlusconi was a typical icon of world capitalism, a man who did not tell his whole story chronologically, as it happened. But as a curated image, prepared by a whole army of masters of image polishing that today is called PR.
He broke the image of classical politics, as it once was, and returned to the model we have today: theater and television politics. Before Berlusconi, politicians were boring, conventional figures who spoke a typical language but only became interesting when there were votes.
Meanwhile, today, the politician is a kind of VIP, where there is gossip and barcaleta, insults and attacks, but also praises, day after day and night after night. And this did not come by chance, but this model, this mold was invented by a person who passed away today and his name is Silvio Berlusconi. But who was the man who made an era in Europe and the world, whom Donald Trump imitated in detail to capture the White House?
Eh, and for that there are some stories. The curated biography of Berlusca's corporation has produced a Hercules who managed to become a billionaire from nothing. But his political rivals have drawn him quite the opposite - of course. According to them, Silvio Berlusconi became as rich as he became with the help of the Sicilian Cosa Nostra, which gave him its ancestors to clean and multiply in the capital of Italian finance - Milan.
But as always, the truth is somewhere in the middle, with its own light and shadows, where the facts are in most cases duplicated and interspersed with a lot of nonsense.
Born in 1936 in Milan in a middle class family; banker father and housewife mother, Silvio was a child of the European economic boom, the one that was built with the billions of the US Marshall Plan for the countries of the West.
In the official biography it is said that Silvio was a capka boy who sang on ferries and ships, but also sold pots and hair dryers from home, and by chance he met his lifelong friends who were Adriano Galliani, Fedele Confalonieri and Marcello del Ultri.
But "by chance", they were one and more powerful than the other, one more mysterious than the other. Confalioneri was the son of a very important family of the Milanese bourgeoisie and it is no coincidence that today he is the president of Veneranda Fabbrica del Duomo di Milano. Regarding the most important institution of the Archdiocese of Milan, which has historically been one of the pillars of the Vatican, the lobby from which Popes have emerged and supported throughout the history of the Catholic Church. The other, Adriano Galliani, "coincidentally" was the head of a company that produced television antennas, which later became an asset for the creation of a media empire. the third and most mysterious, Marcello del Ultri, was not a Milanese, but a Sicilian with roots and branches. To this day, he has been convicted of being a "structured mafia group" in connection with the Sicilian Cosa Nostra mafia.
Berlusconi u bë i famshëm në Milano pasi ndërtoi një nga suborget periferike “Milano 2”, një qytet i tërë me ndërtime, infrastrukturë, që brenda kishte edhe spitale, shkolla, kopshte, e natyrisht roje e qetësi. Me një fjalë si këta periferitë e të kamurve të Tiranës që jetojnë në vende ku nuk kanë kontakt me popullin. “Milano 2” e ktheu Silvion një biznesmen të madh dhe të njohur në qytetin më të rëndësishëm të industrisë dhe financës italiane. Ai ju dha të pasurve dhe stresës së lartë, një lagje të denjë. Por ende nuk ishte shumë i njohur. Jemi në vitet 70 të shekullit të shkuar. “Milano 2” që strehoi 10 mijë banorë u fut në funksion në vitin 1979. Në vitin 1977, Berlusconi dha një intervistë në gazetën “La Repubblica” ku thoshte se “Italia po shkon shumë majtas”.
Po ku i mori lekët Silvio për të ndërtuar një qytet? Biografia zyrtare thotë se ishin kredi bankare, akuzat, ku ka edhe procese penale thonë se ato para erdhën nga Siçilia, nga arka e trafikut të heroinës. Në shtëpinë e Berlusconit në periferinë e pasur të Brianza-s, e vamshmja Villa Arcore jetonte edhe një person i çuditshëm: Vittorio Mangano. Zyrtarisht ai ishte stallier e kujdesej për kuajtë e familjes, por në realitet ai ishte pjestar i një prej bosëve të kupolës së Cosa Nostra-s, Stefano Bontade-s. Edhe pse stallier, Mangano hante së bashku me familjen e Silvios, fëmijët e tij shkonin në të njëjtën shkollë të shtrenjtë me fëmijët e padronit dhe nuk jetonte në ndonjë kthinë, porn ë një nga apartamentet e Arcore-s.
Pasi u bë i pasur me Milano 2, pra si ndërtues, Berlusconi donte të bëhej i famshëm dhe influent. Kështu bleu aksionet e një prej gazetave më të rëndësishme të vendit, Il Giornale që kryeredaktor kishte as më pak e as më shumë, por mitikun Indro Montanelli, si dhe bleu dy televizione të vegjël lokalë. Pasi bëri tre televizione lokalë, me ndihmën e një sistemi antenash të fuqishme arriti të lidhë televizionet lokalë të Milanos me disa prej televizioneve të vegjël lokalë në të gjithë Italinë, që u ngritën si kërpurdhat pas shiut.
Po kush ishte “shiu” që ngriti kërpurdhat është gjithmonë pyetja. Fakt është që në fund të viteve 80, pra në prag të rrëzimit të murit të Berlinit, Berlusconi krijoi tre rrjete televizive private kombëtare e komerciale. E kështu nisi të blejë një nga një të gjithë yjet e televizionit Italian RAI. Bleu së pari Mike Buongiornon, mbretin e quizit televiziv, një nga njerëzit më me influencë në vend. Siç e ka treguar vetë i ndjeri Mike, Berlusca i tha: “Mike sa e ke rrogën”? Ai ja tregoi. “Shumëzoje me 4”! Kështu bleu Rajmondo Vianellon dhe të shoqen Sandrën, Maurizio Costanzo-n, Enrico Mentana-n e të tjerë e të tjerë. Deri sa mori të gjithë yjet e televizionit për kanalet e tij. E kështu krijoi një perandori televizive komerciale ku arriti të marrë shumicën e audiencën. Në krye të kësaj perandorie vuri aristokratin milanez Fedele Confalonieri.
E kështu arriti të vendosë në duart e tij reklamën televizive të industrisë italiane nëpërmjet kompanisë së tij të reklamave: Publitalia që e drejtonte siçiliani Marcello del Ultri, që për Silvion ishte një “bibliotekofil”.
Publitalia e ktheu reklamën në një industry, duke punësuar në të gjenitë e socialogjisë europiane, ku përveçse përgatisnin spote e shpërndanin publicitet, bënin sondazhe të përditshme se çfarë donte, kërkonte, pëlqente audienca italiane. E kështu krijuan audiencën-elektorat, që do të ishte në momentin e duhur baza zgjedhore e Silvio Berlusconit-politikan. Por i ndjeri Silvo, nuk se kishte marrëdhënie të këqia me politikën edhe para se të hynte në të. Miku më i afërt i tij ishte një kalë rrace i politikës italiane.
Ai quhej Bettino Craxi, kryeministër, ministër i jashtëm, përveçse lideri i Partisë Socialiste Italiane. Përndryshe një milanez me rrënjë e me degë. Craxi, ishte dëshmitari kryesor në martesën e dytë të Berlusconit me Veronica Larion, aktoren bukuroshe të teatrit që e rrëmbeu pasi la gruan e parë, Carla Elvira Dall'Oglio, me të cilën ka dy fëmijë: Marinën, sot kreu i shtëpisë botuese Mondadori dhe Pier Silvion, kreun e Mediaset, korporatës që ka tre televizionet më të mëdhenj komercialë në vend: Canale 5, Italia 1, Rette 4, portalin TG com dhe rrjetin digjital të kësaj korporate që shet programe me pagesë.
Ndërkaq, nuk mund të ketë Berluscon pa një nga xhevahiret e gjenialitetit të tij-Milanin. Ai e bleu klubin e famshëm të qytetit, i cili kishte lavdinë e vjetër, por prej kohësh kishte ngecur. Berlusconi caktoi biznesmenin e antenave, që kishte edhe një klub futbolli, atë të Monza-s, Adiano Galliani, si drejtues i klubit të Milanit. i cili në pak vjet u kthye në një nga legjendat e futbollit botëror. Gjithçka nisi nga blerja e tre holandezëve magjikë: Marco Van Basten, Rud Gullit e Frank Rijkaard, të cilët ishin bërthama virtuoze e një klubi që fitoi më shumë se të gjithë ekipet italiane në arenën e futbollit botëror.
Në fillim të viteve 90 të shekullit të kaluar, Italia përfshihet në operacionin gjigand të prokurorisë së Milanos, “Mani Pulite”, ku shënjestra kryesore ishin politikanët e korruptuar dhe oligarkët që merrnin favorizime prej tyre. i pari në listën e Antonio di Pietros me shokë ishte Bettino Craxi, e natyrisht miku i tij i ngushtë Silvio Berlusconi.
I cili, gjen momentin dhe hyn menjëherë në politikë, pasi kishte ngritur legjendën e imazhit të tij. Ishte biznesmeni që nga hiçi ishte kthyer në një nga njerëzit më të pasur dhe më influencë të Italisë. Njeriu i televizioneve dhe shefi i Milanit të madh.
Prej vitesh, ndërmjet Publitalia-s kishte targetuar elektoratin, kishte gati idenë e luftës kundër “komunistëve” dhe prokurorëve, e kështu hyri në politikë, apo siç e quajti: “Zbritje në fushë”.
E kështu krijoi edhe partinë me temë nga futbolli: “Forza Italia” siç ishte slogani i tifozëve të kombëtares italiane të futbollit. Në partinë e tij Berlusconi mori disa kuadro të njohur të ish-Partisë Demokristiane italiane, por shumica ishin djem të pashëm e mbi të gjitha vajza e gra të bukura që vinin nga ndërmarrjet e tij. Madje ka një legjendë se “bibliotekari” Del Ultri i zgjidhte në mensën e Publitalia-s dhe Mediaset-it.
E si për çudi të të gjithëve po jo të Silvios, “Forza Italia” fitoi zgjedhjet 3 muaj pas themelimit. Berlusconi e kishte llogaritur gjithçka në mënyrë shkencore. Por e gjithë historia e re e tij nis pikërisht këtu. Kur fiton zgjedhjet e bëhet Kryeministër i Italisë, si oligarku i parë europian që merr pushtetin politik, pasi kishte në dorë atë ekonomik.
Politika e Berlusconit është një histori krejt e ndryshme nga politika konvencionale. Ai nuk mban fjalime, por tregon barsaleta, nuk flet për programe por bën batuta. Madje edhe me liderët e mëdhenj botërorë. Mbahen mend gallatat e Silvios me Obaman, Merkelin, batutat pa takt me Sarkozy-në për të shoqen e tij italiane Carla Bruni etj etj. Deri edhe shakatë për femrat shqiptare me Sali Berishën në Tiranë, që e sikletosën kryeministrin e atëhershëm të Shqipërisë.
Ishte një mënyrë politike e re, e cila edhe pse u sulmua, u tall dhe u kritikua, dalë nga dalë u kthye në një model të një politike gjithnjë e më shumë globale. Një politikë që nuk ka një format, por vetëm personazhe që bëhen virale; përgjithësisht burra të famshëm e gra të bukura që kthehen në fenomene televizive. Një politikë që një nga filozofët e njohur evropianë e ka quajtur “Basic Instict”. Si filmi mitik i fillim viteve 90 i Paul Verhoeven me protagonistë: Sharon Stone e Michael Dugllas.
Një politikë që krijohet në laborator dhe merret më shumë me formën sesa përmbajtjen, me imazhin e propagandën sesa me thelbin e saj. E kështu Berlusconi u kthye në një mit, në një vulë e Italisë moderne që i ka dhënë firmën e tij përveç bukurive të mëdha e emrave legjendarë të artit, shkencës por edhe kulturës botërore.
I martuar tre herë me 5 fëmijë dhe 10 nipa, Silvio Berlusconi ndërroi jetë në spitalin privat San Rafaello të Milanos, ku kurohen vetëm VIP-at, nga një formë e rrallë e leucemisë. i transformuar fizikisht prej operacioneve të shumta plastike, vitet e fundit ishte kthyer në një hije të vetvetes. Por partia e tij Forza Italia u shkërmoq vit pas viti, pasi Silvio nuk krijoi asnjë pasardhës. Ish-bashkëpunëtori e më pas armiku i tij, Cianfranco Fini do të thoshte për partinë e Berlusconit: “Ajo është një monarki që do të vdesë me të zotin”.
Convicted several times, investigated for years and years for several criminal offenses, from relationships with minors to connections with the mafia, Berlusconi is still being honored with official honors. The state funeral will be held in Milan's "Duomo" cathedral, where he will be honored by the President of the Republic, Sergio Matarella, Prime Minister Giorgia Meloni, who started politics as Berlusco's minister, and the entire Italian political class.
In relation to Albania, Silvio Berlusconi will be remembered for a very noble gesture performed when he was the leader of the Italian opposition. In 1997, when the Italian military ship Sibilla caused the sinking of the Albanian ship Kateri i Rada, leading to the death of 57 people, Berlusconi met the survivors of the tragedy with tears in his eyes, expressed his condolences and strongly condemned this serious act of the Italian army.
Lini një Përgjigje