FLASH
Shkruar nga Sadri Ramabaja
This has been the style of communication and behavior of this neighborhood of diplomats even with the Serbian president, Aleksandër Vucic, if not with tones much more understandable for his position!
In the political vocabulary of the day, in the hemisphere of Western politics, the notion of de-escalation has long taken place.
Not infrequently by Western experts, when this notion is mentioned, it is accompanied by the phrase "saving face"!
While the war continues in Ukraine, the Ukrainian government's requests for armed support are perfectly legal.
But, a quarter of liberal scholars and diplomats judge, these demands go far beyond what is currently offered by the US, NATO and the EU, although "supporters of Ukraine have gradually increased their military aid".
In addition to all-round support in the military field, this neighborhood of diplomats insists, first of all, the sanctions should be extended to all spheres and hit Russia hard. This neighborhood of diplomats and researchers affirms this without hesitation, despite the fact that they themselves affirm that "it is unrealistic to count on the collapse of the Putin system in the short term" as a result of the sanctions. Therefore, according to them, there is a need for constant pressure on Moscow, but they assert triumphantly and unabashedly, in the face of double standards, "Putin must also be given an opportunity to save face to end the war of his."
This has been the style of communication and behavior of this neighborhood of diplomats even with the Serbian president, Aleksandër Vucic, if not with tones much more understandable for his position!
The dialogue that is mediated by the EU has come to this already dead end precisely because the mediators were selected according to the taste of this school of diplomacy of the West that was satisfied for decades with the historic Helsinki I agreement and the maintenance of the status quo with Russia.
Shih për këtë, që nga 1.12 2019, kur Josep Borrell mori postin e Përfaqësuesit të Lartë të BE-së për Punë të Jashtme dhe Politikë të Sigurisë dhe atë të Nënkryetarit të Komisionit Evropian, presioni kishte marrë kahjen e kundërt dhe erdhi në momentin kritik sa masat shtrënguese ndaj Kosovës, u ndërmorën pikërisht në kohën kur ai do të duhej të rritej ndaj Beogradit, meqë shihej hapur se establishmenti aktual i Serbisë po punonte dhe po punon për hapjen e frontit të dytë të luftës në Europë. Ky veprim i BE-së dëshmon për mungesën e strategjisë dalëse nga rrethi vicioz që po ia imponon Vuçiçi perëndimit liberal sot. Prandaj, kemi insistimin për de-përshkallëzimin e situatës në veriun e Kosovës si një akt i mjaftueshmërisë, respektivisht vetëkënaqësisë! Paçka se është e qartë se kjo gjendje u krijua nga strategët ruso-serb të luftës hibride. Shih për këtë, de-përshallëzimi konsiderohet si akt i mjaftueshëm, si preventivë që nënkupton politika e qetësimit të gjendjes, pavarësisht se kjo sjellje flet qartë për dështimin e Brukselit.
Si të shpjegohet ndryshe harresa nga vetë Brukseli e Marrëveshjes që u imponua si sukses i dyshes Borrell-Lajçak më 27 shkurt 2023?
Por, si po shihet tashmë, këto manovrime nuk përbëjnë as edhe hyrjen në strategjinë dalëse nga rrethi vicioz që ka imponuar Serbia gjatë gjithë procesit të dialogut.
Përkundrazi, kjo sjellje, kjo somnabulosje diplomatike, i jep kohë Vuçiçit për manovrim të sukseshëm, duke insistuar pikërisht në krijimin e Asociacionit të Komunave me shumicë serbe si hap pararendës i aktit të aneksimit të veriut, duke e shndërruar atë si i pjesën qenësore të straetegjisë dalëse dhe "ruajtjes së fytyrës".
Prandaj de-përshkallëzimi është një politikë qetësimi, por kurrësesi nuk mund të konsiderohet si pjesë e një strategjie dalëse, respektivisht si akt i përmbylljes së procesit të normalizimit të marrëdhënieve shqiptaro-serbe.
Even if the Brussels agreement [February 2023] has entered the path to failure, there is no way out without going back to it or to another political agreement. Obviously, a political project should be followed, which aims at the accession of Kosovo with an accelerated process to NATO, but also of the region to the EU. In this process, the parties would have to commit to preventing the escalation of the situation, maintaining peace and establishing democracy.
A clear concept for de-escalation, coupled with the political one that we highlighted above, which guarantees the integrity and integrity of the Republic of Kosovo, is the only realpolitik step that Western diplomacy is expected and should take.
Lini një Përgjigje