FLASH
Shkruar nga Ylli Pata
In 2021, there came a time when what the Democrats did not do, the voters of the Democratic Party, who have continuously voted for that party even though they never liked Sali Berisha, America did...
The figures presented by Jemin Gjana two days ago of 25,000 members of the Democratic Party came from the party's structures in the territory.
Who were gathered by the heads of the branches, after an assessment they made in each structure, an assessment that came in a period of shock for the opposition in general, but also the Democratic Party in particular.
The Democratic Party, in its classic 30-year-old version, unlike its eternal rival, the Socialist Party, has not been a territorial political force, where members dealt with voters based on street or neighborhood, but a classic Western electoral party.
Which means that the structures were not present in the territory except during the campaign, when they knew where they intended to get votes and where the electoral base of the right lived.
Basen, which has been homogeneous even in the difficult days of the Albanian right, such as 1997 or even 2013. This political community, which is the basis of that large mass that brought the DP to Pishtet on March 22, 1992, is not homogeneous . Inside there are a lot of groups, interest or culture, provincial or even social strata. But they have one thing in common that made it possible for them to vote unconditionally for DP; opposition to the Socialist Party, socialists, the left and its nuances.
This is a typical right-wing conservative community, as is the whole West, of course with its own cultural differences. Since 1992, right-wing voters in Albania have not been satisfied with the way DP governed; for properties, the economy, the state, but also the conservation of national values.
They opposed silently but also strongly, however in the end they voted holding their noses, with the logic that at least we have the vote not to allow the communists to come to power. As this feeling was a freedom gained after the persecution and suffering of whole generations from the dictatorship.
But, even though they voted for DP, the right-wing Albanian community, in key periods, made what is called Pindaric leaps for important interests of the country. The first case was the referendum on the Constitution on November 6, 1994. When the cream of the Albanian anti-communists and the right rejected the tribal-legal monarchy of Sali Berisha, laying a great foundation stone in the modern Albanian state. The same in October 1996, when the rightists of Shkodra gave another slap to the PD, breaking the absolute power at the peak of power.
However, many of this community, for sentimental, political reasons, or even interests of the moment, since politics should thus be part of interests, voted for Sali Berisha's DP, ensuring its survival in 1997, bringing it to power in 2005, giving him a second term in 2009, not destroying it in 2013, and of course the 2021 vote is included in this sense.
Where DP received a compact, important vote of almost 600 thousand votes. In 2021, there came a time when what the Democrats did not do, the voters of the Democratic Party, who have continuously voted for that party even though they never liked Sali Berisha, America did. One of the forces or factors, even the biggest, that created and brought the Democratic Party to power in 1992.
Non Grata e Sali Berishës, ka prodhuar një proces politik në hapësirën e djathtë shqiptare. Sikur tek ne të kishte një shoqëri të hapur, media të lirë, ai proces do të zhvillohej normal, se bashku me diskutimet, zgjedhjet, votimet e në fund, krijimin e një force apo federatë forcash politike të djathta shqiptare. Ndryshe nga e majta, e djathta në vend nuk është unike, ka shumë ndjesi e shpirtra-politikisht bëhet fjala. Që nga ballistët e legalistët, pra e djathta tradicionale e deri tek gjithfarë grupesh të tjera më bashkohore e fleksibile politikisht.
Në këtë komunitet politik, PD ka regjistruar e çregjistruar në mënyrë kaotike anëtarësinë e saj. PD nuk ka pasur regjistra e tesera burokrate me vulë e firmë siç e ka PS. Ato janë ndarë sipas sezoneve zgjedhore nga drejtuesit vendorë në territor, ku partia ka funksionuar si autobus urban, ku njëri hipën e zbret sipas stacionit të interesit.
Ndryshe nga PS, ku ka një logjikë më konservatore të anëtarësisë, ku vepron edhe trashëgimia familjare madje në vijimësinë e militancës brenda së majtës. Në PS, baza e anëtarësisë nuk ka lëvizur, edhe pse fizarmonika e teserimit herë është rritur e herë rrudhur.
Mbi 50 mijë anëtarë PS nuk i ka luajtur kurrë. Numrat kanë nisur të tronditen kur natyra ka marrë ata që kanë vdekur. Zëvendësimi i socialistëve të paepur që për 30 vjet jo thjesht kanë votuar por kanë bërë rikonjicion në territor është një problem i madh për PS. Kur kjo parti të shkojë në opozitë do të ketë sprovën reale e ndjekjes së territorit apo patronazhistëve.
Sali Berisha, i cili e ka drejtuar me dorë të hekurt PD për 30 vjet, e di më mirë se të gjithë se ku janë basenet e tij besnike, ku janë zonat që s’duan ta shikojnë me sy, por që e kanë mbështetur për pragmatizëm. Ndaj kur u shpall Non Grata, ai vendosi që të polarizojë polin e së djathtës, për të bërë të mundur që radikalët të bëhen ithtarë të frikshëm pro tij, e të tjerët, ata që nuk e duan, të vijnë sipas avazit.
Por si gjithmonë ka një kohë për një zhvillim epokal, edhe në PD ndodhi ajo që nuk mendohej. Kur poli anti-berishjan që përbëhej kryesisht nga ish-të përndjekurit e regjimit komunist, familjet e vjetra të se djathtës e të gjithë ata që kishin luftuar me Berishën për 30 vjet, vendosën të zgjedhin. Me Perëndimin, kundër Berishës, pasi këtë ua kërkoi SHBA, pasi e shpalli Non Grata. SHBA është aksionere dhe themeluese e PD me gjasë më shumë se vetë Sali Berisha. Pasi edhe Sali Berishën, ishte SHBA që e pompoi dhe mbështeti. Madje më shumë se çdo lider tjetër shqiptar.
Ky komunitet pra, antiberishjanët e PD jo vetëm bënë një zgjedhje politike, por vendosën të përballen me Sali Berishën dhe rrjetin e tij të fuqishëm të superstrukturës politike, mediatike, të nëntokës etj etj, duke shënuar kështu një zhvillim politik.
Që nga 2021 e deri më sot, për politikë në Shqipëri nuk është folur fare për PS dhe socialistët, por vetëm për opozitën shqiptare. Ka pasur natyrisht më shumë debate e diskutime shterpë, por në fund kemi dy palë që u përballën politikisht më 14 maj. Njëra mbijetoi, e tjetra u rrëzua. Ajo që mbijetoi ishte palca antiberishjane e PD-së që siguroi 100 mijë vota edhe pa vendosur kandidatë. E nëse 25 mijë anëtarëve që përmendi Gjana i shton të paktën 4 vota, që është mesatarja për çdo person veprimtar partie, i bie fiks 100 mijë vota.
Për herë të parë 25 mijë anëtarët e PD-së kanë një identitet politik. Është fakt, se për 2 vjet, ky komunitet anëtarësh kanë pasur vetëm një aleat në këtë rrugë; Lulzim Bashën. i cili pasi përjashtoi Sali Berishën nga grupi, ju drejtua palcës antiberishjane. Edhe kur u largua nga kryetari, Basha është takuar, ka mbajtur kontakte dhe ka një rrjet të ngjizur me këtë ushtri politike në vend. A është Lulzim Basha lideri i duhur dhe i parë i një PD antiberishë? Për këtë ka shumë dyshime pasi Basha ka qenë delfini i Sali Berishës, por nga ana tjetër është edhe lideri i fundit antiberishjan i Partisë Demokratike. Madje aktin që ka kryer Basha në shtatorin e 2021-shit, nuk e ka bërë askush deri më sot.
Natyrisht që brenda kësaj armate 25 mijë anëtarëshe ka shumë që nuk e urrejnë Sali Berishën. Por si shumë anëtarë të PPSH që nuk e urrenin Enver Hoxhën por e braktisën atë në 1991, edhe shumë prej këtyre demokratëve, në aspektin historik, logjik e në diskutime kafenesh, nuk e kanë problem të thonë se Berisha ka bërë mjaft të mira në qeverisje. Ata nuk mendojnë si socialistët e thekur që te Berishës i thonë qoftlargu dhe e barazojnë me Verzevulin. Por politikisht këta demokratë nuk duan të kenë punë as me Berishën as me familjen e tij në PD. Ata, pra demokratët e konsiderojnë këtë parti si të tyren, e jo të Berishës e klanit të tij. E këtë certefikatë “pronësie” ua ka dhënë atyre “kadastra” më e fuqishme në planet: qeveria e Shteteve të Bashkuara të Amerikës. E cila ka të gjitha shenjat e vulat e PD-së përpara Berishës, e familjes së tij që sot e përjetë janë “të padëshëshueshëm”.
Lini një Përgjigje