FLASH
Shkruar nga Pamfleti
The socialist storm that is engulfing Madrid knows no family boundaries. In Tirana, the same political family enjoys calm weather. The only question is whether the wind will ever reach here, or have we built stronger dams than the Spaniards...
Pedro Sánchez is entering the most difficult June of his political career. The rival parties no longer have a say, nor do the media. The courts now have a say. Three court cases, involving the Spanish prime minister's closest associates, are set to unfold one after the other in the courts.
His younger brother, David Sánchez, faces charges that a socialist municipality created a special job for him in 2017. The prime minister's wife, Begoña Gómez, must explain in court the use of state funds for a personal assistant and the dubious sponsorship of the university master's degree she directed. The former socialist prime minister, José Luis Rodríguez Zapatero, is being investigated for influence peddling in connection with the financial rescue of an airline. As if that weren't enough, the Guardia Civil has just raided the headquarters of the Socialist Party in Madrid for an investigation into suspected illegal financing. A blow that spares no corner of the socialist government.
This is the storm. We are no longer talking about political accusations that are thrown and chewed on television screens. We are talking about official court announcements, about hearing dates, about lawyers preparing the defense. The prime minister's family, the former prime minister, and the party headquarters are simultaneously targeted.
Sánchez says that this is all a "harassment operation" organized by the far right and certain media outlets. It turns out that the organization that filed the complaints, Manos Limpias, does have a history of pursuing political objectives through the courts for years. However, this was not enough for the Spanish courts to dismiss the charges without investigating them.
In Tirana, another socialist knows this kind of pressure well. Edi Rama, unlike Sánchez, has never seen a judge knock on his door, nor on his brother's. And it's not about a lack of material.
Olsi Rama, vëllai i kryeministrit shqiptar, ka lënë gjurmë në më shumë se një dosje penale. Në laboratorin e kokainës në Xibrakë. Në skemën ndërkombëtare të call-center-ave "Milton Group", të arrestuarit e kanë përmendur si "tutor" të aktivitetit në Shqipëri me pasoja të rënda për shtetasit spanjoll, gjerman, austriak etj. Në Gjermani, dosja është ende e hapur. Në Shqipëri, ndërkohë, SPAK-u e mbylli hetimin për Xibrakën me argumentin se nuk kishte prova. Emri i Olsit në dosjen "Milton Group" u hoq nga lista e të dyshuarve. Nuk u hetua.
Spanja dhe Shqipëria kanë dy drejtësi që nuk ngjajnë me njëra-tjetrën, kjo dihet. Të krahasosh institucionet e një demokracie të konsoliduar evropiane me ato të një vendi që ende përpiqet të bindë Brukselin se ka gjyqtarë të pavarur, është pothuajse e pahijshme. Megjithatë, këtu nuk bëhet fjalë për krahasim institucionesh. Bëhet fjalë për diçka më thelbësore: refleksin politik.
Socialistët spanjollë, pavarësisht gjithë fuqisë së tyre, nuk arritën ta ndalonin makinerinë gjyqësore. Ndoshta as nuk e provuan seriozisht, ngaqë e dinin që nuk mund ta bënin dot pa u dukur si pengues të drejtësisë. Socialistët shqiptarë, përkundrazi, nuk kanë pasur nevojë ta ndalin makinerinë gjyqësore. Ajo thjesht nuk është ndezur.
Dallimi qëndron te kapaciteti për të kontrolluar pasojat. Sánchez po humbet kontrollin mbi narrativën dhe mbi orarin. Orën ia diktojnë gjykatat. Rama, ndërkohë, e mban ende orarën në dorë. Asnjë datë nuk është caktuar për të vëllanë. Asnjë njoftim nuk është dërguar. Asnjë gjyqtar nuk është shfaqur në horizont.
Po ku qëndron rreziku për Ramën?
Pikërisht te furtuna spanjolle. Kur një familje socialiste evropiane përballet hapur me gjykatat, pyetja që shtrohet natyrshëm në çdo kryeqytet tjetër bëhet e pashmangshme: pse jo edhe këtu? Nuk ka rëndësi që sistemet janë të ndryshme. Nuk ka rëndësi që akuzat nuk janë identike. Rëndësi ka që imazhi i një lideri socialist që nuk e mbron dot vëllanë nga gjyqtarët, bëhet standard i ri. Dhe standardi i ri e bën Ramën të duket jo si një kryeministër që i shpëtoi një padrejtësie, por si një kryeministër që nuk u përball kurrë me drejtësinë.
Deklarata e Ramës se "im vëlla u përdor si mish për top" funksionon në Tiranë. Në Madrid nuk po funksionon më as për Sánchez, të cilit po i duhet të shpjegojë jo fajësinë e familjarëve të tij, por faktin që ata janë thirrur të gjithë në gjykatë. Kur një familje socialiste evropiane hyn në këtë lloj rrethi, të gjithë të tjerët vihen nën dritë, deshën apo jo.
Rama e ka ndërtuar një pjesë të mirë të karrierës së tij mbi idenë se ai është reformatori që solli drejtësinë e re, SPAK-un, gjyqtarët që hetojnë pa frikë. Por kjo legjendë ka një pikë të verbër. Pikërisht aty ku ndodhet vëllai i tij. Të gjithë të tjerët mund të hetohen. Vetëm familja e kryeministrit jo.
Spain has broken this taboo. And when taboos are broken in one country, the echoes cross borders. Madrid is not just judging the Sánchez family. Madrid is showing all of southern Europe what happens when prosecutors and judges decide not to be afraid.
In Albania, this echo arrives muffled. For the moment.. /Pamphlet
Lini një Përgjigje