FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Shumë buzëqeshje, foto dhe videot të zakonshme, por Sekretari i Shtetit i SHBA-së i lë të gjitha çështjet midis Uashingtonit dhe Romës të pazgjidhura...
Një shtrëngim duarsh me buzëqeshje të tendosur, një kafe me shije diplomatike dhe një postim që e përkufizon si “të shkëlqyer” takimin në Palazzo Chigi. Marco Rubio rikthehet në Shtetet e Bashkuara, por biseda “e sinqertë” me Giorgia Melonin lë pas shumë pikëpyetje. Nga çminimi i Hormuzit me Marinën italiane “të gatshme”, por vetëm në kushte të caktuara, deri te e ardhmja e Unifil në Liban, ku Italia mund të “japë diçka më shumë”, sipas sekretarit amerikan të Shtetit. Jashtë samitit “të mirësjelljes” mbeten bazat amerikane në Itali, por sepse për këtë “vendos Trump”. Paqartësi ka edhe për Ukrainën, të cilat nuk e zbusin raportin e tensionuar dhe lënë në sfond hipotezën e një vizite verore të kryeministres në Uashington.
Përfitimi i vërtetë i emisarit të Trump ishte dega e ullirit për t’ia dorëzuar Papa Leonit. Pas dy orëve të kaluara dje në Pallatin Apostolik, sekretari i Shtetit u kthye në Rome Edition Hotel, pranë ambasadës amerikane në Romë. Prej aty, sot në mëngjes, ai u shoqërua nga njëzet automjete drejt Farnesinës. I pritur nga Antonio Tajani, Rubio mori një pemë gjenealogjike që zbulon rrënjët piemonteze të republikanit.
“E kuptoj italishten”, siguroi Rubio, i cili u shfaq komod me ministrin e Jashtëm, me të cilin diskutoi një sërë dosjesh. Duke nisur nga tarifat, të cilat Trump ka rikthyer t’i kërcënojë ndaj Europës. Tajani shpjegoi se “nuk duam luftëra tregtare”. Megjithatë, problemi numër një është Hormuzi. Nga Departamenti i Shtetit flitet për “siguri detare” dhe “çështje ekonomike”. Kreu i Farnesinës përsëriti “gatishmërinë e Italisë për të qenë e pranishme me Marinën tonë ushtarake, sapo të arrihet një armëpushim i qëndrueshëm, për çminimin dhe garantimin e lirisë së lundrimit”. Premtime që mund të mos mjaftojnë për Uashingtonin, edhe sepse qeveria italiane duhet të marrë miratim parlamentar përpara se të dërgojë anije çminuese dhe fregata drejt Gjirit. Këto hapa Tajani dhe Guido Crosetto do t’i sqarojnë në Komision të mërkurën e ardhshme, edhe pse parashikimet mbeten “të vështira” në këtë fazë. Ombrella e OKB-së mbetet rruga kryesore për Italinë, por presioni amerikan rëndon mbi një takim që pala italiane e përkufizon si “pozitiv”.
Dosjet nuk ndryshojnë kur Rubio shkon në Palazzo Chigi. Megjithatë, pesha politike rritet. Një samit “mirësjelljeje” mes një lideri qeveritar dhe një sekretari Shteti. Dy figura jo të të njëjtit nivel, siç shihet menjëherë nga protokolli ceremonial. Por rasti i vizitës romake është i nevojshëm për Melonin, e cila kërkon të zbusë sulmin e trefishtë të Trump ndaj saj. Megjithatë, pëllumbi Rubio nuk e kënaq plotësisht.
Nuk është ekspresi i shërbyer në sallën e Galeonëve ai që lë shije të hidhur. Por kërkesa për një përpjekje më të madhe e bërë nga Rubio, me mandat të Trump. Takimi mund të jetë “i shkëlqyer”, siç e përkufizon në X Departamenti i Shtetit, por detajet që dalin nga ambientet qeveritare çojnë në një drejtim tjetër. “Si je?”, e pret Meloni në italisht. Përkëdheljet që zbehen pas dyerve të mbyllura. Nga qeveria përkufizohet si “i gjerë dhe konstruktiv” diskutimi mes të dyve. Debatet u përqendruan te kriza në Lindjen e Mesme, pra Hormuzi, por edhe Ukraina, Libani dhe Libia. Një dialog “i sinqertë, mes aleatëve që mbrojnë interesat e tyre kombëtare, por që e dinë sa e çmuar është uniteti i Perëndimit”, është linja e Melonit.
Një deklaratë që, e lexuar me fjalorin diplomatik, rezulton pak inkurajuese. Çdo dyshim e heq vetë Rubio, i cili u përgjigjet mediave amerikane në ambasadë. Nga Via Veneto linja është e qartë: “Nuk kemi folur për bazat”, por në çdo rast “vendos Trump” nëse do të tërhiqen ushtarët amerikanë nga pozicionet në Itali dhe “disa vende në Europë, si Spanja, na kanë mohuar përdorimin”, janë një problem për t’u “analizuar”. Goditje ka edhe për Ukrainën, ku Shtetet e Bashkuara e shohin veten si “ndërmjetëse” dhe jo si palë të përfshirë, duke u tërhequr nga mbështetja e drejtpërdrejtë për Kievin, si edhe për Kinën, destinacioni i ardhshëm i Trump dhe Rubio. Pastaj vjen stabilizimi i Libisë dhe aktivizmi amerikan në rajon. Në fund, çështja e madhe libaneze.
“Italia dhe SHBA mbrojnë interesat e tyre kombëtare”, do të shpjegojë më pas Meloni. Por goditja e vërtetë për Palazzo Chigi është ajo që Rubio lëshon për të ardhmen në jug të Bejrutit, ku mandati i misionit Unifil, nën drejtimin italian, po skadon. Sekretari i Shtetit është i kujdesshëm: “Ndajmë me Italinë objektivin për një qeveri të fortë libaneze”, kundër Hezbollahut, dhe Roma luan “një rol të rëndësishëm”, por “mund të bëjë më shumë”, jo vetëm “duke ndihmuar qeverinë libaneze me mjetet e nevojshme, por edhe duke bllokuar financimet e paligjshme që mbështesin Hezbollahun”. Trajnimi i ushtrisë së rregullt libaneze, siç mendohet në qarqet ushtarake italiane, mund të mos mjaftojë.
Marco Rubio nuk përdor shkopin, duke marrë rolin e “të mirit” në një administratë në tension me aleatët europianë. Por ai nuk shpërndan favore majtas e djathtas. Nuk ka ngrirje totale, por disa nyje mbeten në frigorifer. Është e pamundur që dosjet të shtyhen për në G7 e Evianit në Francë, në mesin e qershorit. Edhe sepse Trump mund të mos marrë pjesë. Kjo do të ishte mundësia që këshilltarët e Melonit e konsiderojnë më të përshtatshme për një takim bilateral vendimtar me manjatin. Duke parë pasiguritë, diplomacia është në punë. “Ende nuk është vendosur” dhe mbetet vetëm “një hipotezë”, por sipas burimeve autoritative të Huffpost, pranë Palazzo Chigi po vlerësohet një vizitë amerikane e kryeministres. Ndoshta në korrik, një muaj pas mbërritjes së Tajanit në Miami, sërish me Rubio, për një forum biznesi. Përndryshe, takimi ndodh në shtator, pranë Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së në Nju Jork./Përshtati "Pamfleti" nga "Huffipost"
Lini një Përgjigje