FLASH
Shkruar nga Robert D.Hormats
Xi Jinping cerca di evitare le sanzioni statunitensi senza sacrificare il controllo del partito, mentre Donald Trump punta a rapidi accordi commerciali che potrebbero rivelarsi superficiali. Questo incontro determinerà se le due superpotenze troveranno un terreno comune o se entreranno in un nuovo ciclo di rischi diplomatici ed economici.
L'attesissimo vertice di questa settimana tra il presidente degli Stati Uniti Donald Trump e il presidente cinese Xi Jinping potrebbe rivelarsi uno degli incontri più importanti tra i leader dei due Paesi dai tempi dell'incontro tra Richard Nixon e Mao Zedong nel 1972.
Ho avuto un ruolo nella pianificazione di quel primo vertice in qualità di consigliere economico senior del Consiglio di Sicurezza Nazionale sotto Henry Kissinger. Il suo storico successo dipese tanto dalla meticolosa preparazione dei due leader e dei loro alti funzionari quanto dalla chiarezza e dalla precisione con cui espressero le proprie posizioni e risolsero le divergenze. Sebbene tale esperienza storica non abbia influenzato i preparativi dell'amministrazione Trump nelle ultime settimane, non c'è dubbio che i funzionari cinesi abbiano studiato quegli insegnamenti e li abbiano integrati nei loro piani per i colloqui con Xi.
Persino Kissinger una volta disse: "Tutto ciò che mi è stato raccontato da qualsiasi cinese, di qualsiasi rango, durante qualsiasi visita, faceva parte di un piano elaborato". Ho incontrato Xi Jinping per la prima volta un quarto di secolo dopo l'incontro di Nixon con Mao.
All'epoca non avevo sentito parlare molto di Xi, che era segretario del partito nello Zhejiang, una provincia costiera di medie dimensioni. Ma dal momento in cui ci presentarono (Wang Qishan, un funzionario del partito che aveva stretto amicizia con Xi quando entrambi lavoravano in un villaggio rurale durante la Rivoluzione Culturale), potei percepire la sua sicurezza e la sua determinazione a scalare la gerarchia del partito e a superare gli ostacoli.
Questa credibilità e determinazione rimangono intatte anche ora che è il leader cinese più potente dai tempi di Mao, e sono essenziali per comprendere il suo approccio agli Stati Uniti in generale e i suoi incontri con Trump in particolare.
Gli Stati Uniti e la Cina affrontano i vertici con obiettivi, strategie e stili negoziali differenti. I cinesi ritengono che per compiere progressi su quasi ogni questione siano necessari mesi di negoziati approfonditi tra alti funzionari. In caso contrario, accordi significativi, per non parlare di importanti progressi, in un incontro di due giorni sono pressoché impossibili.
I funzionari cinesi riconoscono che l'approccio spesso imprevedibile di Trump presenta sfide uniche per Xi e i suoi consiglieri. Affermano che i principali risultati di un vertice dovrebbero essere sanciti in una bozza di comunicato, o quantomeno in accordi redatti con cura e con largo anticipo, in modo da non lasciare spazio a fraintendimenti o interpretazioni contrastanti dopo l'incontro.
Po ashtu, ata e shohin këtë si një mënyrë për të lënë kohë të mjaftueshme për diskutime të thella dhe personale mes dy liderëve gjatë takimit. Tradicionalisht udhëheqësit kinezë u kushtojnë vëmendje të kujdesshme fjalëve të homologëve të tyre amerikanë, duke supozuar se zyrtarët e SHBA-së, dhe veçanërisht presidenti, i zgjedhin fjalët me kujdes për të pasqyruar një strategji afatgjatë.
Kinezët sjellin një perspektivë të tillë afatgjatë edhe në përgatitjet e tyre. Gjatë vizitave të mia në fillim të viteve 1970, zyrtarët kinezë më kujtonin shpesh jo vetëm deklaratat e Maos, por edhe dekada historie që kishin formësuar pikëpamjet e tyre.
Vetë Mao ishte i fokusuar në një projekt afatgjatë për të gjeneruar forcën që do t’i lejonte Kinës t'i rezistonte presionit të SHBA-së. Ky mendim ka vijuar deri më sot. Xi e thekson vendosmërinë e tij për të garantuar se “asnjë fuqi e huaj nuk mund të pengojë rikthimin e krenarisë kombëtare të Kinës përmes pasurisë dhe fuqisë".
Në bisedat e mia të hershme me Xi-në, ai tregoi një interes të thellë jo vetëm për çështjet ekonomike, por edhe për historinë kineze dhe rolin thelbësor të Partisë Komuniste. Xi ishte gjithashtu i fokusuar që Kina të mos pësonte të njëjtin fat si Bashkimi Sovjetik.
Ai vuri re dështimin e BRSS për të ruajtur unitetin e partisë dhe cenueshmërinë e saj ndaj presionit ekonomik amerikan dhe theksoi se strategjia kineze duhet të qendërzohet në shmangien e këtyre dobësive.
Në takimin me Trump-in, Xi mund të shohë një vlerë afatshkurtër në eksplorimin e “marrëdhënieve ekonomike reciprokisht të dobishme”, por nuk do të lejojë që kjo retorikë të eklipsojë objektivat e tij afatgjata apo dyshimet e tij mbi besueshmërinë e SHBA-së.
Xi do të mbajë një ekuilibër të kujdesshëm sa i përket luftës në Iran. Ai dëshiron të shmangë një konfrontim me Trump-in për Iranin, por nuk do të heqë dorë nga marrëdhënia e ngushtë me Teheranin apo nga mundësia për të përfituar nga pasojat ekonomike dhe politike të luftës.
Në fushën e ekonomisë, Xi mund të ofrojë masa të kufizuara për të blerë më shumë produkte amerikane për të zbutur Trump-in, por do t’u rezistojë ndryshimeve rrënjësore strukturore në ekonominë e Kinës. Në këmbim, ai do të kërkojë një moratorium ndaj sanksioneve të paparashikueshme të SHBA-së.
Rezultati publik i takimit, ka të ngjarë të jetë një stabilizim i përkohshëm i raporteve, që do të lejojë Trump-in të pretendojë sukses dhe Xi-së të fokusohet në sfidat e tij të brendshme. Ka edhe fusha të tjera ku mund të ketë vend për marrëveshje, si kontrolli i pararendësve të fentanylit apo inteligjenca artificiale (AI).
When Kissinger traveled to China at the age of 100, shortly before his death, he insisted that AI be part of the discussions, seeing it as a “new strategic reality” akin to nuclear weapons. When great powers are misunderstood, the risks increase rapidly.
Managing this rivalry depends on leaders clearly stating their objectives.
Se il vertice si concluderà con chiarezza, sarà un passo avanti. Ma se si concluderà con interpretazioni diverse e illusorie affermazioni di progresso, il risultato non sarà semplicemente un'occasione persa, ma un rischio maggiore, che lascerà le relazioni tra le due superpotenze peggiori di prima dell'incontro. / Adattato da "Pamphlet" di "Foreign Affairs"
Nota: Robert D. Hormats ha prestato servizio nelle amministrazioni Nixon, Ford, Carter, Reagan e Obama, tra cui nel Consiglio di sicurezza nazionale (1969-1977) e come Sottosegretario di Stato per gli affari economici, energetici e ambientali (2009-2013).
Lini një Përgjigje