FLASH
Shkruar nga Anselmo Del Duka
Kryeministrja italiane gjendet përballë një rrethimi taktik, ku trashëgimia politike e familjes Berlusconi dhe kërkesat strategjike të Uashingtonit, kërcënojnë stabilitetin e koalicionit. Ky udhëkryq vendimtar, do të testojë aftësinë e Melonit për të ruajtur konsensusin popullor ndërsa balancon detyrimet e fshehta ushtarake ndaj SHBA-së...
Në një moment tejet të ndërlikuar, si në nivelin e brendshëm ashtu edhe në atë ndërkombëtar, mbështetja e Marina Berlusconit dhe Donald Trump-it nuk është mirëpritur realisht nga Giorgia Meloni, e cila po përballet me një pikë kthese vendimtare në mandatin e saj legjislativ.
Arsyet e këtij shqetësimi janë padyshim të ndryshme, por efekti fundor mbetet i ngjashëm: të dyja këto ndërhyrje premtojnë vetëm dhimbje koke për udhëheqësen e qendrës së djathtë.
Në rastin e fëmijës së parë të themeluesit të qendrës së djathtë, përballemi me një fakt të ri politik: një ndërhyrje e drejtpërdrejtë në favor të votës “Po” në referendumin mbi ndarjen e karrierave në gjyqësor.
Kjo ndërhyrje mori formën e një letre publike drejtuar gazetës “La Repubblica”, organit mediatik që Silvio Berlusconi e kishte kundërshtuar gjatë gjithë jetës së tij politike. Letra u botua në mënyrë të spikatur në faqen e parë, menjëherë poshtë titullit kryesor mbi konfliktin iranian, dhe u shoqërua nga një përgjigje plot respekt dhe mirësjellje nga Carlo Bonini.
Ky trajtim, që zakonisht rezervohet vetëm për udhëheqësit e rëndësishëm apo ata që janë në formim e sipër, tregon peshën e re të Marina Berlusconit. Si udhëheqëse, ajo po ndërmerr veprime konkrete duke shpjeguar se një fitore e “Po”-së nuk do të ishte thjesht një triumf pas vdekjes për babain e saj, por një domosdoshmëri që kërkon që debati të zhvillohet përtej ndasive partiake që po e karakterizojnë fushatën.
Për shumë vëzhgues, kjo lëvizje dukej si një veprim i rëndësishëm strategjik, të cilin Meloni nuk ka luksin ta përballojë në këtë moment, pikërisht për të shmangur politizimin e tepërt të zgjedhjeve të 22-23 marsit.
Argumentet e presidentes së Mondadori-t dhe Fininvest, shfaqen më shumë si një projektim drejt së ardhmes sesa një reflektim mbi të kaluarën, duke përdorur një qasje bindëse ndaj kampit kundërshtar të votës “Jo”.
Ky lëvizje e zgjuar, ngre pikëpyetjen legjitime nëse kjo letër nuk përbën një hap të mëtejshëm drejt një fushate të ardhshme politike. Më pak fjalë, Marina po mbush një boshllëk në fushatën e referendumit, duke e pozicionuar veten përsëri si rivalja e vetme e mundshme afatmesme e Melonit për udhëheqjen e qendrës së djathtë.
Dhe po sot Corriere della Sera raportoi një telefonatë midis Donald Trump dhe korrespondentes së gazetës në Nju Jork, Viviana Mazza. Fjalët e ish-presidentit ishin të ëmbla, por vetëm në sipërfaqe.
Giorgia Meloni “përpiqet gjithmonë të ndihmojë, ajo është një udhëheqëse e shkëlqyer dhe një mikeshë e imja”, u përgjigj Trump kur u pyet nëse i konsideronte deri më tani të mjaftueshme veprimet e Italisë, pas dërgimit të një fregate për të mbrojtur Qipron dhe armëve kundërajrore në vendet e Gjirit.
Megjithatë, Trump heshti qëllimisht duke lënë pa përgjigje pyetjen që e ka mbërthyer së fundmi politikën italiane: mundësinë e përdorimit të bazave amerikane në Itali për të mbështetur operacionet ushtarake në Lindjen e Mesme.
Meloni pritet të flasë në parlament të mërkurën dhe atje s’mund të të shfaqet më e paqartë. Ajo i ka paraprirë komenteve të saj, me deklaratën e përsëritur se Italia nuk është në luftë dhe nuk do të hyjë në një të tillë.
Por fushëveprimi i saj në lidhje me përdorimin e bazave është i kufizuar rreptësisht nga marrëveshjet dypalëshe që e kanë rregulluar këtë çështje që nga viti 1954, marrëveshje që janë ende të mbuluara nga sekreti shtetëror.
Qeveria shpreson që bazat italiane të jenë mjaftueshëm larg teatrit të operacioneve, saqë të mos jenë thelbësore për amerikanët. Përfshirja e tyre në operacione, do të kishte një kosto të madhe në konsensusin popullor, pasi sondazhet tregojnë një mospajtim të përhapur kundër luftës, madje edhe midis votuesve të qendrës së djathtë.
Në mesin e këtij presioni, Meloni ka vendosur të reagojë në një tjetër front të ndjeshëm: rritjen e çmimeve të gazit dhe naftës. Ajo është në garë me kohën për një ndërhyrje në taksat e akcizës, një mekanizëm që mendohet të ruajë si të ardhurat tatimore, ashtu edhe të zvogëlojë barrën mbi qytetarët dhe bizneset, teksa dekreti i miratuar në fund të shkurtit konsiderohet tashmë i vjetëruar.
Ndërkohë, në skenën ndërkombëtare, ajo ka arritur të ribashkohet me koalicionin evropian me peshë, një rreshtim që në fillim nuk ishte i garantuar. Por të vepruarit si urë lidhëse midis dy anëve të Atlantikut po rezulton gjithnjë e më e vështirë.
Rreshtimi i saj me evropianët me ndikim, është pothuajse një zgjedhje e detyruar për të shmangur izolimin, duke shpresuar vazhdimisht se Shtëpia e Bardha nuk do të paraqesë kërkesën fatale për përdorimin e bazave italianë në luftën ndaj Iranit./Përgatiti Pamfleti
Lini një Përgjigje