FLASH
Shkruar nga Maureen Dowd
“Kam kapur një hajdut, dua ta lëshoj por nuk më lëshon”
"Duket si diçka e mirë: por prit derisa të ta tregoj."
Kështu nis tregimi i shkurtër klasik i O. Henry-t: “Shpërblimi i Shefit të Kuq”.
Përralla, e shkruar në vitin 1907, është shëmbëlltyra përfundimtare rreth rreziqeve të përpjekjes për të kapur dhe kontrolluar një djalosh kaq dinak, kaq të tmerrshëm, saqë rrëmbyesit bëhen robër.
Historia flet për dy hajdutë të vegjël që mendojnë se mund të fitojnë para lehtë duke rrëmbyer një djalë 10-vjeçar, djalin e një pronari të pasur tokash në një qytet të qetë të Alabamës.
Ata e nënvlerësojnë keqas. Kur shkojnë të rrëmbejnë djalin me flokë të kuq dhe fytyrë me quka, ai po gjuan me gurë një kotele dhe godet me tullë njërin prej rrëmbyesve të tij.
“Shefi i Kuq, tmerri i fushave”, siç e quan veten djali, i lodh rrëmbyesit deri në rraskapitje. Ai kënaqet duke i torturuar burrat dhe nuk dëshiron të kthehet në shtëpi. Në fund, ata detyrohen të heqin dorë nga kërkesa për një shpërblim prej 2.000 dollarësh, madje janë gati t’i paguajnë babait të djalit 250 dollarë vetëm që ta marrë fëmijën nga duart e tyre.
Presidenti Trump ndoqi argumentin optimist të Bibi Netanyahut për të goditur Iranin. Dukej si një ide e mirë, por ‘prisni sa t’ju tregoj’.
Pas gati dy muajsh përballjeje me udhëheqjen iraniane dhe aleatët e saj, Trump duket i prirur të tërhiqet. Ai deklaron vazhdimisht se ka mposhtur klerikët dhe ka “shkatërruar” fuqinë e tyre ushtarake, megjithatë Irani nuk dorëzohet.
Trump thotë se ka një regjim të ri më të lehtë për t’u menaxhuar, por në fakt është i njëjti regjim, madje më i ashpër, i drejtuar nga gjeneralë të fortë dhe fanatikë. Irani nuk ka dorëzuar uraniumin e pasuruar dhe negociatat mbeten të pasigurta. Ngushtica e Hormuzit, për të cilën Trump këmbëngul se është e hapur, në praktikë është e mbyllur. SHBA po bllokon bllokadën iraniane.
“Irani ka rezultuar shumë më rezistent dhe më i aftë nga sa ishte parashikuar”, shkruan Richard Haass, ish-këshilltar për politikën e jashtme i presidentit George W. Bush, në buletinin e tij “Home & Away”. “Pothuajse të gjitha supozimet e administratës kanë rezultuar të gabuara”, vijon ai.
Përveç dobësimit të kapaciteteve ushtarake konvencionale të Iranit, sipas Haass, “pothuajse çdo tregues tjetër tregon se Shtetet e Bashkuara, rajoni dhe bota janë në një gjendje më të keqe”.
Irani vazhdon të sfidojë Trump edhe në planin simbolik, duke e ironizuar në rrjetet sociale si “humbës” dhe si një figurë të varur nga Netanyahu. Një këngë rap virale iraniane e përshkruan konfliktin si “një kurth që nuk e pe”.
Ndërkohë, analistë dhe media amerikane vërejnë se SHBA duhet të negociojë për t’u rikthyer në një situatë të mëparshme. Ngushtica e Hormuzit mbetet një pikë strategjike, ku kalon mbi 20 për qind e naftës botërore.
Trump, i cili dikur e quante ndërhyrjen në Irak një gabim të madh që destabilizoi Lindjen e Mesme dhe kushtoi shumë në para dhe jetë njerëzish, tani përballet me pasojat e një përfshirjeje të re. Sipas raportimeve, ai ka anashkaluar paralajmërimet për kostot ushtarake dhe rreziqet strategjike të një konflikti me Iranin.
Në komunikimet publike, ai vazhdon të përdorë gjuhë hiperbolike dhe optimiste, ndërsa administrata e tij përballet me presione të brendshme, përfshirë rritjen e çmimeve të energjisë dhe mungesën e fokusit te ekonomia.
Në këtë kontekst, analogjia me tregimin e O. Henry mbetet e qartë: një situatë që dukej e thjeshtë në fillim është shndërruar në një përballje të ndërlikuar dhe të paparashikueshme. /Përshtati “Pamfleti” nga “NYT”
Lini një Përgjigje