FLASH
Shkruar nga Vincenzo Musacchio
Kur fillon të gërmosh mbi porositësit e fshehtë, mbi paktet amorale shtet–mafia, mbi rrjedhat e parave që çojnë drejt kompanive të dyshimta ose në parajsa fiskale, sistemi reagon menjëherë në mënyrë mbrojtëse: ngrihen barrierat e “garantizmit” dhe sulmohet puna e magjistratëve...
“Duhet të shkojmë përtej nivelit të tretë dhe të godasim mendjet më të rafinuara”. “Ka ardhur momenti të identifikohet boshti i vërtetë i pushtetit mafioz: jo më (dhe jo vetëm) krahët e armatosur, por ‘kravatat e bardha’ dhe sallonet ku vendosen fatet ekonomike dhe politike të vendit”.
Ekziston një dobësi që Italia e mbart prej dekadash. Një iluzion optik njëkohësisht qetësues dhe toksik: të menduarit për mafien si një fenomen barinjsh, të arratisurish të fshehur në bunkerë nëntokësorë dhe vrasësish të pamëshirshëm me një dialekt të fortë lokal.
Po, kjo është mafia militare. Por mafia e vërtetë, ajo që i mbijeton ndryshimit të regjimeve, krizave ekonomike dhe operacioneve historike të policisë, është tjetër
gjë. Është mafia që nuk qëllon, por vepron në heshtje. Është mafia e marionetave.
Të hetosh si duhet dhe me seriozitet ata që drejtojnë organizatat kriminale do të thotë të ndalosh së shikuarit gishtin dhe të fillosh të shohësh Hënën. Do të thotë të pranosh një të vërtetë të pakëndshme: Cosa Nostra, ’Ndrangheta dhe Camorra nuk janë trupa të huaj për shoqërinë tonë, por dhoma të lidhura drejtpërdrejt me pushtetin legjitim.
Sot bosët e mëdhenj nuk kanë më nevojë të imponojnë frikë me armët e tyre. Ata shfaqen me diploma në ekonomi dhe financë, me master jashtë vendit dhe me një portofol investimesh të diversifikuara.
Pushteti i vërtetë mafioz ndodhet në atë që ne ekspertët e quajmë “zonë gri”: një rrjet i dendur profesionistësh, bankierësh, ndërmjetësish, funksionarësh publikë dhe politikanësh bashkëpunues.
Pa këtë rrjet, mafia do të ishte vetëm një bandë kriminale e zakonshme, e destinuar të zhdukej nën goditjet e shtetit. Ndërsa përmes këtij rrjeti, ajo shndërrohet në një sistem të rrënjosur.
Bëhet e aftë të riciklojë miliarda euro me origjinë të paligjshme në tregjet financiare legale; të kapë fondet publike dhe tenderët e mëdhenj që përpara se të shpallen; dhe të kushtëzojë votën në territore të tëra, duke i kthyer qytetarët në vartës dhe kandidatët në borxhlinj.
Sot, kapobandat mafiozë dhe politikani shkëmbejnë favore në një përputhje të frikshme interesash. Kur drejtësia përpiqet të ngrejë nivelin e hetimeve për të goditur themelet e kësaj “zone gri”, klima ndryshon menjëherë. Derisa arrestohet ekzekutori material i një vrasjeje ose korrieri i drogës, duartrokitjet janë të përgjithshme.
Por kur fillon të gërmosh mbi porositësit e fshehtë, mbi paktet amorale shtet–mafia, mbi rrjedhat e parave që çojnë drejt kompanive të dyshimta në veri të vendit ose në parajsa fiskale, atëherë aktivizohet refleksi mbrojtës i sistemit.
Ngrihen barrierat e “garantizmit”, sulmohet puna e magjistratëve duke i akuzuar për “teorema politike” dhe ngrihen mure gome ligjore. Sepse zbulimi i drejtuesve në prapaskenë do të thotë të hapet “Kutia e Pandorës” së bashkëfajësive institucionale.
Do të thotë të pranohet se pjesë të shtetit kanë bashkëjetuar me të njëjtin përbindësh me të cilin publikisht betoheshin se luftonin. Nëse dikur Giovanni Falcone thoshte “ndiq paratë dhe do të gjesh mafien”, sot kjo maksimë duhet përditësuar.
Paratë e mafies lëvizin me shpejtësinë e një klikimi, fshihen në kriptovaluta dhe shpërbëhen në mijëra kompani fiktive midis Delaware dhe Luksemburgut.
Hetimi mbi ata që drejtojnë mafien kërkon një revolucion kulturor dhe teknologjik.
Nuk mjafton më intuita e një hetuesi të vetëm, por nevojiten grupe ndërkombëtare të afta të lexojnë flukset financiare globale dhe të dekodojnë lidhjet midis masonerisë së devijuar, financës spekulative dhe krimit të organizuar.
Derisa të mjaftohemi me shfaqjet e prangave para kamerave, do të kemi fituar vetëm beteja sipërfaqësore. Mafia mposhtet vetëm kur kemi guximin të presim fijet e kukullave.
Për ta bërë këtë, shteti duhet të jetë i gatshëm të shohë veten në pasqyrë dhe të godasë edhe zonat e veta të errëta. Pa asnjë përjashtim, dhe mbi të gjitha pa frikë se ndonjëherë kukulltari mund të ulet në karriget më të larta të pushtetit./Pamfleti nga “Huffington Post Italia”
Lini një Përgjigje