FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Programi pilot kërkon depozitë deri në 15 mijë dollarë për aplikantët e vizave B1/B2, në varësi të vlerësimit konsullor
Departamenti i Shtetit i SHBA-së ka zgjeruar listën e vendeve ku do të aplikohet programi pilot, që kërkon garanci financiare për qytetarët, që aplikojnë për vizë turistike dhe biznesi (B1/B2).
Në njoftimin e fundit të DASH-it, listës së mëparshme i janë shtuar edhe 12 shtete të tjera, duke e çuar numrin total në 50 vende.
Sipas rregullave të reja, aplikantët që konsiderohen të pranueshëm për vizë duhet të depozitojnë një shumë prej 5,000, 10,000 ose 15,000 dollarësh. Shuma përcaktohet nga zyrtari konsullor gjatë intervistës dhe synon të garantojë respektimin e afatit të qëndrimit në SHBA.
Aplikantët duhet të plotësojnë formularin I-352 të Departamentit të Sigurisë Kombëtare dhe të kryejnë pagesën përmes platformës zyrtare Pay.gov. Autoritetet amerikane theksojnë se pagesa duhet të bëhet vetëm pas udhëzimit nga konsullata dhe paralajmërojnë kundër përdorimit të faqeve të palëve të treta.
Garancia nuk siguron miratimin e vizës. Nëse pagesa kryhet pa autorizim, ajo nuk rimbursohet. Programi parashikon gjithashtu kufizime në hyrje-dalje. Mbajtësit e këtyre vizave duhet të udhëtojnë vetëm përmes aeroporteve komerciale të autorizuara, përfshirë pikat me kontroll paraprak amerikan. Nuk lejohen hyrjet përmes kufijve tokësorë, porteve detare apo fluturimeve çarter.
Autoritetet do ta kthejnë automatikisht shumën e depozituar, nëse udhëtari largohet nga SHBA brenda afatit të lejuar, nuk e përdor vizën ose refuzohet në hyrje.
Në rast shkeljeje, si tejkalimi i qëndrimit ose përpjekja për ndryshim statusi (përfshirë kërkesat për azil), rasti i kalon Shërbimit të Shtetësisë dhe Emigracionit (USCIS), i cili vendos për konfiskimin e garancisë.
Programi mbështetet në të dhënat e Departamentit të Sigurisë Kombëtare mbi tejqëndrimet dhe synon të forcojë kontrollin mbi respektimin e kushteve të vizave afatshkurtra.
Lista e plotë e vendeve
Algjeria (21 janar 2026)
Angola (21 janar 2026)
Antigua dhe Barbuda (21 janar 2026)
Bangladeshi (21 janar 2026)
Benini (21 janar 2026)
Butani (1 janar 2026)
Botsvana (1 janar 2026)
Burundi (21 janar 2026)
Kabo Verde (21 janar 2026)
Kamboxhia (2 prill 2026)
Republika e Afrikës Qendrore (1 janar 2026)
Bregu i Fildishtë (21 janar 2026)
Kuba (21 janar 2026)
Xhibuti (21 janar 2026)
Dominika (21 janar 2026)
Etiopia (2 prill 2026)
Fixhi (21 janar 2026)
Gaboni (21 janar 2026)
Gambia (11 tetor 2025)
Gjeorgjia (2 prill 2026)
Grenada (2 prill 2026)
Guinea (1 janar 2026)
Guinea-Bissau (1 janar 2026)
Kirgistani / Republika Kirgize (21 janar 2026)
Lesoto (2 prill 2026)
Malaui (20 gusht 2025)
Mauritania (23 tetor 2025)
Mauriciusi (2 prill 2026)
Mongolia (2 prill 2026)
Mozambiku (2 prill 2026)
Namibia (1 janar 2026)
Nepali (21 janar 2026)
Nikaragua (2 prill 2026)
Nigeria (21 janar 2026)
Papua Guinea e Re (2 prill 2026)
Sao Tome dhe Principe (23 tetor 2025)
Senegali (21 janar 2026)
Sejshellet (2 prill 2026)
Taxhikistani (21 janar 2026)
Tanzania (23 tetor 2025)
Togo (21 janar 2026)
Tonga (21 janar 2026)
Tunizia (2 prill 2026)
Turkmenistani (1 janar 2026)
Tuvalu (21 janar 2026)
Uganda (21 janar 2026)
Vanuatu (21 janar 2026)
Venezuela (21 janar 2026)
Zambia (20 gusht 2025)
Zimbabve (21 janar 2026)
Informacioni i detajuar
Kërkesat për bono vizash parashikohen në nenin 221(g)(3) të Aktit të Emigracionit dhe Kombësisë (INA) dhe në rregulloren e përkohshme përfundimtare që krijon programin pilot. Normat e tejkalimit të afatit të qëndrimit bazohen në raportin e Departamentit të Sigurisë Kombëtare për tejqëndrimet në kategorinë B1/B2.
Çdo qytetar ose shtetas që udhëton me pasaportë të lëshuar nga një prej këtyre vendeve, dhe që vlerësohet si i kualifikuar për vizë B1/B2, duhet të vendosë një bono prej 5,000, 10,000 ose 15,000 dollarësh. Shuma përcaktohet gjatë intervistës për vizë.
Aplikanti duhet gjithashtu të dorëzojë formularin I-352 të Departamentit të Sigurisë Kombëtare. Po ashtu, ai duhet të pranojë kushtet e bonojes përmes platformës online të pagesave të Departamentit të Thesarit, Pay.gov. Kjo kërkesë zbatohet pavarësisht vendit ku paraqitet aplikimi.
Aplikantët duhet ta dorëzojnë formularin I-352 për vendosjen e bonojes vetëm pasi të udhëzohen nga një zyrtar konsullor. Ata do të marrin një lidhje të drejtpërdrejtë për pagesën në Pay.gov. Autoritetet amerikane theksojnë se aplikantët nuk duhet të përdorin faqe të palëve të treta për këtë pagesë dhe se qeveria amerikane nuk mban përgjegjësi për para të paguara jashtë sistemeve të saj.
Vendosja e bonojes nuk garanton lëshimin e vizës. Nëse dikush paguan tarifa pa udhëzim nga një zyrtar konsullor, pagesa nuk do t’i kthehet.
Pikat e detyruara të hyrjes
Si kusht i bonos, të gjithë mbajtësit e vizave që kanë vendosur një garanci financiare duhet të hyjnë dhe të dalin nga Shtetet e Bashkuara vetëm përmes pikave të hyrjes të përcaktuara më poshtë.
Mosrespektimi i kësaj kërkese mund të çojë në refuzim hyrjeje ose në mosregjistrim të saktë të daljes nga vendi.
Me efekt të menjëhershëm, pikat e lejuara të hyrjes përfshijnë:
Të gjitha pikat komerciale ajrore të hyrjes, përfshirë vendet me kontroll paraprak të Doganave dhe Mbrojtjes Kufitare të SHBA-së (CBP preclearance).
Mbajtësit e bonove të vizës nuk lejohen të përdorin fluturime çarter, aviacion të përgjithshëm, pika tokësore ose porte detare hyrjeje.
Përmbushja e kushteve
Kushtet e bonos përcaktohen në formularin I-352 dhe në faqen Travel.State.Gov. Bonoja anulohet dhe shuma e paguar kthehet automatikisht në këto raste:
kur Departamenti i Sigurisë Kombëtare regjistron largimin e mbajtësit të vizës nga SHBA-ja brenda ose para afatit të autorizuar të qëndrimit;
kur mbajtësi i vizës nuk udhëton drejt SHBA-së para skadimit të vizës;
kur mbajtësi i vizës paraqitet në pikën e hyrjes në SHBA dhe i refuzohet pranimi.
Shkelja e kushteve
Departamenti i Sigurisë Kombëtare do t’ia kalojë rastet e dyshuara për shkelje të kushteve të bonojes Shërbimit të Shtetësisë dhe Emigracionit të SHBA-së (USCIS), për të përcaktuar nëse ka pasur shkelje. Këto raste përfshijnë, por nuk kufizohen vetëm në situatat kur:
autoritetet regjistrojnë se mbajtësi i vizës është larguar nga SHBA-ja pas datës deri në të cilën i lejohej qëndrimi;
mbajtësi i vizës vazhdon të qëndrojë në SHBA pas përfundimit të afatit të autorizuar dhe nuk largohet;
mbajtësi i vizës aplikon për të ndryshuar statusin nga joemigrues, përfshirë edhe paraqitjen e kërkesës për azil. /Pamfleti/
Lini një Përgjigje