FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Tani është gjithnjë e më e qartë se administrata amerikane ka bërë disa gjykime të gabuara, disa llogaritje të gabuara dhe disa gabime kohore mbi këtë konflikt me Iranin. Së pari, Venezuela.
Presidenti i SHBA-së, Donald Trump, u inkurajua nga operacioni i tij në Venezuelë në fillim të janarit, ai shkoi jashtëzakonisht mirë. Udhëheqësi, Nicolas Maduro, u hoq nga detyra dhe zëvendësja, Delcy Rodriguez, doli si një udhëheqëse kukull e bindur për amerikanët. Por Venezuela nuk është Irani, ku Udhëheqësi Suprem është zëvendësuar nga djali i tij i linjës më të ashpër.
Siç tha javën e kaluar ish-gjenerali amerikan dhe drejtori i CIA-s, David Petraeus: "Ne shpresonim për Delcy Rodríguez... në vend të kësaj, ajo që morëm është një Kim Jong Un i ri".
Pika e dytë, mbi kohën, lidhet gjithashtu me Venezuelën, sepse aty ishte përqendruar pajisja kryesore ushtarake amerikane në fillim të këtij viti, kur po zhvillohej kryengritja në Iran.
Sikur presidenti të kishte ndërmarrë hapin e tij ndaj Iranit gjatë atyre protestave dhe nuk mundi sepse fokusi ushtarak ishte në Venezuelë, atëherë ai mund të kishte arritur ndryshimin e regjimit.
Ai mund t’i ketë mbështetur edhe aleatët e tij. Një pjesë e sfidës për Amerikën tani është se aleatët evropianë janë të kujdesshëm se si do të zhvillohet e gjithë kjo në Iran, por edhe në prapambetje ushtarakisht sepse Amerika nuk i përfshiu ata në fillim. Tani ajo ka nevojë për ta, siç e bëjnë kaq të qartë postimet e fundit të Trump në mediat sociale.
Pika e fundit ka të bëjë me përkufizimet e fitores. Për Amerikën, për Trumpin, fitorja është disfata e plotë ose kapitullimi i palës tjetër. Por për Iranin, fitorja përkufizohet ndryshe. Bëhet fjalë për rezistencë. Dhe tani, politikisht dhe ushtarakisht, Irani po reziston më shumë sesa kishin pritur ndonjëherë amerikanët./SkyNews
Lini një Përgjigje