FLASH
Shkruar nga Emanuel Pietrobon
Diagnoza e këshilltarit të sigurimit kombëtar të Bidenit doli të ishte e gabuar, pasi qetësia e shërbimeve sekrete izraelite ishte e pabazë, njësoj si parashikimet e atyre që besonin se pushtimi rus i Ukrainës ishte i pamundur...
Erërat e stuhishme të konkurrencës së fuqive të mëdha kanë mbërritur në damarin e ekspozuar të Lindjes së Mesme, Tokën e Shenjtë, ku data 10/7/2023 do të mbahet mend për vitet në vijim si “Pearl Harbor” i Izraelit.
Lufta gjysmë-simetrike e Hamasit joshtetëror kundër kazermave izraelite nuk do ta ndryshojë realitetin në terren, sepse hendeku që ndan dy palët ndërluftuese është i pakalueshëm, por ka potencialin të katalizojë një sërë ngjarjesh që kalojnë në mes.
Një javë përpara se Hamasi të përfundonte “Pearl Harborin” kundër Izraelit, duke filluar të shkruante një kapitull të ri në librin e pafund të luftërave arabo-izraelite, eminenca e kuqe e Joe Biden, Jake Sullivan, i deklaroi Atlantikut se “Lindja e Mesme është më e qetë sot se ajo ka qenë në dy dekadat e fundit.”
Diagnoza e këshilltarit të sigurimit kombëtar të Bidenit doli të ishte e gabuar, pasi qetësia e shërbimeve sekrete izraelite ishte e pabazë, njësoj si parashikimet e atyre që besonin se pushtimi rus i Ukrainës ishte i pamundur. Jo sepse Sullivan dhe kolegët nuk janë në lartësinë e duhur, por anakronizmi, nga i cili lind papërgatitja për t'u përshtatur dhe mos shikimi i realitetit, është problemi kryesor i klasave sunduese perëndimore.
Momenti i tranzicionit pas Luftës së Ftohtë, i shënuar nga përpjekjet e SHBA për të përfituar nga Momenti Unipolar në ndjekje të projektit për një shekull të ri amerikan, përfundoi diku midis Luftës së Gjeorgjisë 2008 dhe Euromaidanit. Por nga Uashingtoni në Tel Aviv, përmes Bukuroshes së Fjetur në Bruksel, vendimmarrësit perëndimorë veprojnë sipas një afati kohor që duket i mbërthyer midis 1999 dhe 2003.
Problemi për vendimmarrësit perëndimorë (dhe ata që pëshpëritin me ta) është anakronizmi. Duke besuar se është (ende) e mundur të flitet për Momentin Amerikan në epokën e perandorive të ringjallura dhe fuqive në zhvillim, që ndjekin një botë shumëpolare. Duke besuar se është (ende) e mundur të flitet për hegjemoninë ekonomike globale të G7 në epokën e ASEAN apo BRICS. Duke besuar se puna e papërfunduar e Luftës së Ftohtë, dhe Palestina është një prej tyre, nuk do të rrezikonte epokën e konkurrencës së fuqive të mëdha.
Epoka e harqeve (poli)krizave
Amerika duhet të përgatitet për "një botë jashtë kontrollit", shkruante një nga gjigantët e shekullit të njëzetë, strategu Zbigniew Brzezinski, në prag të vitit 2000. Historia i ka dhënë të drejtë njeriut që i dha goditjen përfundimtare Bashkimit Sovjetik, duke dramatizuar revolucionin polak dhe luftën guerile afgane të viteve 1980 dhe që në periudhën pas 11 shtatorit, paralajmëroi presidencën Bush për efekte të gjata të nisjes së luftës kundër terrorit.
Këshillat dhe leximet e të mençurit Brzezinski nuk kanë gjetur një vesh të gatshëm për të dëgjuar. Tani jemi drejt tranzicionit multipolar. Një fenomen i keqkuptuar, ndonjëherë i përqeshur, që ka rindezur konfliktet e ngrira dhe ka rizgjuar nacionalizmat e fjetur, duke gjeneruar tërmete gjeopolitike nga Evropa në Afrikë dhe duke shkaktuar harqe krizash brenda dhe ndërkontinentale.
Paparashikueshmëria është tipari dallues i kësaj pjese të shekullit, sepse ardhja e multipolaritetit ka vrarë botën e policëve globalë. Dhe ata që këmbëngulin të jetojnë në të kaluarën, si Franca në brezin e grushtit të shtetit, Shtetet e Bashkuara midis Ukrainës dhe Indo-Paqësorit, dhe Izraeli me Palestinën, janë të dënuar të vuajnë këtë paparashikueshmëri, në vend që ta shoqërojnë atë dhe, me pak fat, ta drejtojnë atë. /Përshtati “Pamfleti” nga “Inside Over”
Lini një Përgjigje