FLASH
Shkruar nga Poppy Sowerby
Von Mussolini bis Putin haben Despoten stets das Bild eines göttlichen, unzerstörbaren Körpers projiziert, der den Staat verkörpert. Doch hinter der Fassade aus Stärke und Propaganda verbirgt sich eine paranoide Angst vor dem Altern, dem einzigen Gegner, den sie nicht einsperren können.
In Sabaudia, einer neu erbauten Stadt in den ausgetrockneten pontischen Sümpfen, stieg Benito Mussolini aus seinem Alfa Romeo. Es war 1934, und Italien befand sich auf dem Höhepunkt der „Schlacht um Weizen“.
Mussolinis 50-jähriger Körper verkörperte das Ideal faschistischer Selbstversorgung. Vor Farm Nr. 685 entblößte er sich bis zur Taille, bereit für die Kameras und Fotokameras, die ihn erwarteten. Während die Dorfbewohner zusahen und Volkslieder sangen, warf er eine Stunde lang Getreide in eine staatliche Dreschmaschine und schwitzte dabei stark, wie das Time Magazine damals berichtete.
Dann steckte er den Lohn eines Landarbeiters ein, stieg in sein Auto und sprach zu seinen Zuhörern. Seine Vision für die Stadt, für den Staat, war stark, und er selbst war es auch.
In der heutigen Welt gibt es überall Nachahmer wie Mussolini, wo Führer aller Art Fotoshootings veranstalten, die sie als physische, immaterielle und gottgleiche Verkörperungen des Staates selbst darstellen.
Ein übergewichtiger Kim Jong-un ist auf einem Bildschirm zu sehen, wie er auf einem verlassenen Pferd am Berg Paektu reitet und anschließend anordnet, dieses Bild in Gemälden festzuhalten. Bevor er entführt wurde, trainierte Nicolás Maduro mit venezolanischen Truppen in Flughafenhallen.
Und dann wären da noch die Bilder von Wladimir Putin in Sibirien, wie er mit Sonnenbrille im Stil der 2000er-Jahre in der Wildnis von Tuwa seinen nackten Oberkörper wie ein Moskauer „Action Man“ präsentiert.
Ein Fotoshooting aus dem Jahr 2009 zeigt ihn als Naturburschen: Man sieht ihn beim Angeln, Reiten, Schwimmen im Schmetterlingsstil und in einem Baum sitzend, in khakifarbener Militäruniform. Das Pferd gehörte einem ortsansässigen Schäfer.
Aus Dankbarkeit für die Mitfahrgelegenheit schenkte Putin dem Hirtensohn seine Schweizer Uhr. Während russische Oligarchen sich auf Yachten in Monaco bereicherten, verkörperte Putin, der gerade erst von Dmitri Medwedew als Präsident abgelöst worden war, die harte russische Männlichkeit (und hielt dabei weiterhin die meisten Machthebel in der Hand).
Drei Jahre später war er wieder im Amt. Putin ist seit Langem ein Meister solcher Propaganda. Er ging Speerfischen, Judo und Eishockey spielen; er tauchte mit einem U-Boot auf den Grund des Baikalsees.
Por tani presidenti rus është 73 vjeç dhe trupi i tij, instrumenti sovran i Rusisë, ka ndryshuar. Prej vitesh qarkullojnë zëra se Putini përdor një ushtri me njerëz që i ngjajnë (sozi). Dhe kjo do të kishte kuptim: për një udhëheqës, forca somatike (trupore) e të cilit përfaqëson atë të kombit, të qenit i pranishëm fizikisht ka rëndësi.
Sozitë të bëjnë më të sigurt dhe më të disponueshëm. Zyrtarët e inteligjencës ukrainase kanë vënë në dukje prej kohësh ndryshimet në gjatësinë e Putinit, formën e veshit e kështu me radhë, duke sugjeruar përdorimin e “të paktën tre personave (sozive) që shfaqen periodikisht”, deklaroi Kyrylo Budanov, shefi i spiunazhit të Ukrainës, në vitin 2022.
Të tjerë thonë se procedurat kundër plakjes ose edhe përdorimi i steroideve kanë më shumë gjasa të shpjegojnë pamjen në ndryshim të presidentit. Natyrisht, vetë Putini i mohon të gjitha këto teori. Por vazhdojnë të ndodhin gabime të dukshme.
Javën e kaluar, zëvendëskryeministri për bujqësinë e thirri presidentin me një emër tjetër - “Pal Laich”, për të cilin hulumtuesit pretendojnë se është një pseudonim për një sozi të supozuar të quajtur Pavel Nikolaevich.
Nëse presidenti përdor zëvendësues apo jo, kjo është një gjë e vogël në rrjedhën e madhe të precedentëve diktatorialë. Historianët shkruajnë se figura nga Saddam Husseini te Josif Stalini i shpëtuan atentateve dhe mashtruan inteligjencën e huaj me sozitë e tyre.
Sidomos në kontekstin sovjetik të Stalinit, mashtrimi dhe imazhet e inskenuara ishin tërësisht të normalizuara, pjesë e gramatikës së udhëheqjes. Sot shqetësimi më i madh për Putinin duket se është jetëgjatësia. Sepse fiksimet presidenciale duket se shpesh bëhen fiksime qeveritare dhe Kremlini e ka bërë një prioritet kërkimin shkencor kundër plakjes.
Sipas Wall Street Journal, shkencëtarët rusë po përgatisin eksperimente me printimin e organeve, krioterapinë (trajtimi përmes ngrirjes) dhe ksenotransplantimin, në të cilin organet njerëzore rriten brenda trupit të derrave miniaturë.
Ata pretendojnë se synojnë të përsosin zëvendësimin e organeve deri në vitin 2030, gjë që ndoshta është pak më shumë se një fantazi politike e pabazuar në kërkime të publikuara, duke pasur parasysh se shumë programe ruse janë bllokuar nga financimi perëndimor që nga pushtimi i Ukrainës.
Sidoqoftë, iniciativa “Teknologjitë e Reja të Ruajtjes së Shëndetit” ka përfituar fonde prej 26 miliardë dollarësh dhe po zhvillon një trajtim me terapi gjenetike, “një nga rrugët më premtuese në luftën kundër plakjes”, sipas zëvendësministrit të Shkencës të Kremlinit.
Kjo nxitet kryesisht nga frika e njohur e presidentit nga rënia e formës fizike. Putini njihet si adhurues i krioterapisë dhe, gjatë Covid-it, ai ishte një germofob (frikë patologjike nga mikrobet) i njohur, duke përdorur tavolina takimesh të gjata për të imponuar distancë dhe për të frikësuar vizitorët.
Porositja e kërkimeve shkencore shumë të shtrenjta për jetëgjatësinë në kohën e një lufte që shërben si “grirëse mishi”, mund të duket si lëvizja e një egoisti. Por ajo pasqyron paranojën që kaplon shumë tiranë. Demokracia i zëvendëson liderët e saj; vazhdimësia e pushtetit nuk mbështetet te vazhdimësia e mishit.
Ndërkohë, në mitin e njeriut të fortë të Putinit, L'État, c'est moi (shteti jam unë); mbijetesa e sundimtarit është ajo e regjimit dhe kjo nuk është askund më e vërtetë sesa në shtetet aq të nënshtruara ndaj intrigave sa Rusia, e gatshme për komplote kabinetesh.
Edhe në demokraci, ankthi trupor i liderit të fortë përshkon imazhin e tij publik. Në SHBA, Presidenti Trump duket se vazhdimisht po negocion me spekulimet e mediave për brishtësinë e tij fizike. Mijëra kamera me të cilat përballet çdo ditë kërcënojnë ta kapin atë duke dremitur në mbledhjet e kabinetit, ose “duke fshehur një çalim”, ose duke ecur si hije nëpër korridoret e Shtëpisë së Bardhë “i pa grimuar”.
Media nuk do asgjë më shumë sesa të vështrojë të nxirat në duart e tij, të mbuluara shpesh nga pudra më e trashë që mund të ekzistojë. Putini dhe Kim, të cilët janë më të ashpër me kameramanët jomiqësorë, kapen rrallë mat në këtë mënyrë.
Por ajo që Trumpit i mungon deri tani në fuqinë e bullizimit të medias, e kompenson me referenca të vazhdueshme ndaj virilitetit (fuqisë) së tij, duke filluar nga viti 2015, kur raporti i një mjeku supozohej se profetizoi ngjitjen e “individit më të shëndetshëm të zgjedhur ndonjëherë në presidencë”.
Një shekull pas manovrave të Musolinit në një zonë rurale, pesha e mbretit-zot përfaqëson ende soliditetin e një kombi. Megjithatë, ndërsa Putini, Trump, Kim dhe Maduro vazhdojnë të plaken në publik, ata u nënshtrohen vëzhgimeve të paprecedenta e të pashmangshme edhe për ata që kontrollojnë rreptësisht shtypin.
Për këta liderë të epokës së rrjeteve sociale, transparenca dhe disponueshmëria paraqesin një dilemë vdekjeprurëse: si mund të vazhdoj t’i tregoj muskujt e mi një publiku që tani mund të shikojë, analizojë dhe publikojë kalbjen time?
Ecjet dhe ngërdheshjet janë “Thembra e Akilit” e udhëheqësit autoritar të fortë që po plaket. Të paktën për Putinin, zgjidhja qëndron te shkencëtarët e regjimit dhe ndoshta edhe te kotecet e derrave miniaturë që bartin organe njerëzore.
Trumpi përballet me këtë sfidë në një mënyrë tjetër, me sigurime të vazhdueshme verbale për aftësinë e tij. Gjatë fundjavës ai pretendoi se kishte arritur një rezultat perfekt në testin kognitiv, që tregonte një “inteligjencë ekstreme”.
Krahasojeni këtë me talljet e tij ndaj dridhjeve të fundit të jetës së “Biden-it të përgjumur” dhe bëhet e qartë se viriliteti është po aq kritik në sferën politike në Amerikë sa në Rusi dhe Korenë e Veriut.
Jill Bidens kürzlich erschienene Autobiografie „Blick aus dem Ostflügel“ schildert die realen Gefahren der Gebrechlichkeit eines Präsidenten. Der kognitive Verfall ihres Mannes führte zu einer Art „Zombie-Regierung“, die von nicht gewählten Beratern geführt wurde.
Die ehemalige First Lady erinnert sich an die Nacht, in der ihr Mann die Diagnose Prostatakrebs erhielt, und an ihre Überraschung darüber, dass „der mächtigste Mann der Welt, ein Mann, der ein Ärzteteam – nicht nur einen Arzt, sondern ein ganzes Ärzteteam – rund um die Uhr um sich hat, an einem so fortgeschrittenen Krebs erkranken konnte.“
Und vielleicht ist dies die eigentliche Angst, die alle Führer, ob Autokraten oder nicht, eint: Im Gegensatz zum Schicksal politischer Parteien und Bündnisse lassen sich die geheimnisvollen Prozesse des Körpers nicht immer ausspionieren oder besiegen.
Die körperlichen und seelischen Folgen des Alterns sind ein völlig demokratisches Phänomen und entgehen mitunter Heerscharen von Ärzten und Milliarden an staatlichen Forschungsgeldern. Kein Wunder, dass manche Herrscher die Gesundheit zum Fetisch erheben: Sie ist eines der wenigen Dinge, die sie nicht kontrollieren können. / Adaptiert aus „Pamphlet“ von „UnHerd“
C'jane keto abrakadabra rrembythje!? Maniaket diktatore e dine qe nuk do vdesin e do te ngordhin e diten qe do ngordhin populli i vuajtur do i gromcoje me soj e sorrollop. Prandaj sot perpiqen te eksplorojne Henen, Marsin e planete te tjera duke menduar te shpetojne vehten ose te pakten sorrollopi duke kujtuar se popujt harrojne.