FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Die unter britischer Führung stehende gemeinsame Expeditionsstreitmacht entwickelt sich zu einer alternativen Reserve.
Der bevorstehende NATO-Gipfel in der Türkei, der voraussichtlich in etwa einem Monat stattfinden wird, weckt besonderes Interesse aufgrund der neuen Realität, die sich in den Beziehungen zwischen den verbündeten Ländern herausbildet.
Beim letztjährigen Gipfeltreffen forderte Donald Trump nicht nur, sondern erzwang beinahe, dass die anderen Mitgliedstaaten ihre Verteidigungsausgaben erhöhen und setzte ein Ziel von 5 % des BIP fest. Einige Länder reagierten ablehnend auf diese Forderung.
Die USA kritisierten daraufhin die Zurückhaltung ihrer europäischen NATO-Verbündeten im Kampf gegen den Iran und kündigten den Abzug ihrer Truppen aus Europa an. Kürzlich berichtete das deutsche Magazin „Der Spiegel“, die US-Regierung beabsichtige, die Anzahl der der NATO zur Verfügung gestellten Waffensysteme und Soldaten deutlich zu reduzieren.
Während die NATO, wie wir sie bisher kannten, durch die jüngsten Entwicklungen erschüttert scheint, gewinnt die Idee einer alternativen, in Europa zentrierten Alliiertenstreitmacht an Bedeutung. Erst vor wenigen Tagen forderte Spanien, das Trumps Ziel von 5 % des BIP für Verteidigungsausgaben ablehnte und sich weigerte, an Militäroperationen gegen den Iran teilzunehmen, die Schaffung einer europäischen Armee und eine schrittweise Loslösung von der Abhängigkeit von den USA.
Die Idee einer europäischen Armee, die in Brüssel seit mindestens 20 Jahren diskutiert wird, wurde auch vom griechischen Verteidigungsminister Nikos Dendias bei einem Besuch in Indien vor einigen Monaten befürwortet.
Jenseits des Konzepts der Europäischen Armee, für das es noch kein konkretes Modell gibt, stellt sich die Frage: Haben die Europäer eine andere Alternative?
⭕???????????????????????? Großbritannien gründet neues Marinebündnis gegen Russland in Nordeuropa.
— Defense Index (@Defence_Index) 30. April 2026
Das Vereinigte Königreich bildet mit neun europäischen Nationen unter dem Namen Joint Expeditionary Force (JEF) eine gemeinsame Seestreitmacht, um potenziellen Bedrohungen durch Russland über die „offene Seegrenze“ in Nordeuropa entgegenzuwirken… pic.twitter.com/gbLcXmV6Iw
Europas „Plan B“
Laut der Eurasian Times gewinnt unter den strategischen Eliten der zehn nordischen und baltischen Länder Europas eine gemeinsame Denkrichtung an Bedeutung, wonach London die Führung bei der Verteidigung des Kontinents gegen mögliche russische Abenteuer übernehmen sollte. Dies würde auf den britischen Nuklearwaffen, dem ständigen Sitz Großbritanniens im UN-Sicherheitsrat, seinen Geheimdienstnetzwerken und seiner Rolle als eines der weltweit führenden Zentren im Bereich der künstlichen Intelligenz beruhen.
Ky koncept paraqitet si një “Plan B” për zëvendësimin e NATO-s, për shkak të dyshimeve në rritje mbi gatishmërinë e SHBA-së nën drejtimin e Trump për të mbështetur aleancën dhe veçanërisht nenin 5, klauzolën themelore të mbrojtjes kolektive. Neni 5 përcakton se një sulm kundër një anëtari konsiderohet sulm kundër të gjithë aleancës dhe se të gjithë aleatët duhet të ndërmarrin masat e nevojshme për të ndihmuar vendin e sulmuar.
Megjithëse prej kohësh politikanët europianë kanë diskutuar në mënyrë joformale për një plan rezervë në rast se NATO bëhet e pasigurt ose SHBA redukton angazhimin e saj, debati është intensifikuar pas luftës Rusi-Ukrainë. “Plani B” mori formë më konkrete në vitin 2025, kur Matti Pesu dhe Tomas Wallenius nga Instituti Finlandez i Çështjeve Ndërkombëtare (FIIA) publikuan një analizë në mbështetje të kësaj ideje. Koncepti mori shtysë të mëtejshme nga revista britanike The Economist, e cila e trajtoi gjerësisht në numrin e saj më të fundit.
Çfarë është “Nordic Plus”?
Pesu dhe Wallenius e përmbledhin “Planin B” me termin “Nordic Plus”. Sipas tyre, përballë kërcënimeve ruse, Finlanda ka shumë gjasa të mbështetet te Suedia, Norvegjia, Mbretëria e Bashkuar dhe, potencialisht, Franca. Nga pikëpamja logjistike, vendet nordike luajnë rol vendimtar në furnizimin e Finlandës në rast lufte, ndërsa Helsinki ka mbështetur investime të rëndësishme në infrastrukturën dhe lidhjet rajonale nordike. Përveç kësaj, këto vende mund të ofrojnë kapacitete të konsiderueshme ushtarake.
Dy studiuesit theksojnë se vendet në fjalë disponojnë rreth 200 avionë modernë luftarakë dhe se Norvegjia e Suedia kanë mundësi të financojnë më tej forcimin e mbrojtjes falë ekonomive të tyre të forta. Ata e konsiderojnë Britaninë e Madhe si një garant serioz të sigurisë me interes të drejtpërdrejtë për mbrojtjen e Europës Veriore.
Sipas tyre, Londra mund të ofrojë mbështetje ushtarake në tokë, det dhe ajër, si dhe kapacitete të avancuara në inteligjencë, zbulim dhe mbikëqyrje. Në analizë përfshihet edhe Franca, e cila shihet si një fuqi e rëndësishme europiane.
“Franca mund të kontribuojë në forcimin e parandalimit strategjik të Finlandës, veçanërisht përmes arsenalit të saj bërthamor. Nuk është e paimagjinueshme që qielli finlandez të presë së shpejti misione stërvitore të avionëve francezë me kapacitet bërthamor, nëse Parisi vendos t’i japë një dimension europian strategjisë së tij të parandalimit bërthamor”, argumentojnë studiuesit.
Roli i Joint Expeditionary Force (JEF)
Sipas The Economist, “Plani B” nuk kërkon vetëm blerje armësh, por edhe krijimin e një strukture komanduese ku europianët të mund të luftojnë së bashku. Në këtë kuadër, revista argumenton se, duke qenë se bërthama e vendeve të përfshira ndodhet në Europën Veriore, struktura më e përshtatshme do të ishte Joint Expeditionary Force (JEF), një aleancë e udhëhequr nga Britania e Madhe me seli pranë Londrës. JEF është një aleancë ushtarake e reagimit të shpejtë e përbërë nga: Mbretëria e Bashkuar, Danimarka, Estonia, Finlanda, Islanda, Letonia, Lituania, Holanda, Suedia dhe Norvegjia.
Aleanca u krijua në vitin 2014 si një strukturë plotësuese ndaj NATO-s, me qëllim reagimin e shpejtë në situata që nuk arrijnë pragun e aktivizimit të nenit 5. Suedia dhe Finlanda iu bashkuan JEF-it në vitin 2017, disa vite përpara se të aplikonin për anëtarësim në NATO.
Ndryshe nga NATO, ku vendimet kërkojnë konsensus mes 32 anëtarëve, JEF mund të reagojë pa pasur nevojë për unanimitet. Ajo është përdorur disa herë për stërvitje dhe patrullime detare në rajonet veriore. Qëllimi kryesor i saj është reagimi i shpejtë ndaj krizave në Europën Veriore, Atlantikun e Veriut dhe Detin Baltik. Një karakteristikë kryesore e JEF-it është se nuk ka ushtri të përhershme. Shtetet pjesëmarrëse aktivizojnë njësi të gatshme vetëm kur kërkohet ndërhyrje ose zhvillohet një stërvitje e përbashkët.
Operacionet janë vullnetare dhe secili shtet vendos vetë nëse do të kontribuojë dhe me çfarë kapacitetesh. JEF deklaron se plotëson NATO-n dhe se struktura e saj i lejon të mbrojë shpejt infrastrukturat kritike, si kabllot nënujore dhe gazsjellësit në Detin Baltik, pa pritur miratimin e të gjithë aleancës.
Britania e Madhe mban selinë operative dhe komandën e JEF-it në Northwood të Londrës, ku disponon rrjete të sigurta komunikimi, kapacitete inteligjence, planifikimi dhe logjistike, të mbështetura edhe nga potenciali bërthamor britanik.
Sipas The Economist, JEF përbën aktualisht alternativën më të besueshme nëse vendet europiane nuk arrijnë të marrin përsipër strukturat ekzistuese të NATO-s.
Pengesat e “Planit B”
Megjithatë, një model i bazuar te JEF dhe udhëheqja britanike përballet me kufizime serioze.
Së pari, mungesa e forcave të përhershme e kufizon ndikimin strategjik të aleancës. Përfshirja varet nga vullneti politik i vendeve anëtare.
Së dyti, JEF është projektuar kryesisht për Europën Veriore, Baltikun dhe Arktikun, jo për operacione globale ose për menaxhimin e krizave në Europën Jugore.
Së treti, aleanca nuk disponon masën e nevojshme të forcave të blinduara, logjistikës dhe trupave për një konflikt të zgjatur dhe me intensitet të lartë ndërmjet shteteve. Po ashtu, mungesa e fuqive të mëdha si Franca, Gjermania dhe Polonia konsiderohet një dobësi e rëndësishme.
Fourth , there are doubts about the UK's ability to exercise long-term leadership due to recent years' reductions in the defence budget.
Fünftens bleibt der amerikanische Faktor. Selbst Pesu und Wallenius räumen ein, dass es Europa ohne die Führung der USA schwerfallen würde, seine Sicherheit zu koordinieren.
Sie erinnern daran, dass sich Amerika in den 1920er Jahren aus den europäischen Angelegenheiten zurückzog und Großbritannien und Frankreich die entstandene Lücke nicht füllen konnten, da ihnen die nötige wirtschaftliche und militärische Stärke fehlte, um die Ambitionen der revisionistischen Mächte zu vereiteln. Ihrer Ansicht nach bestehen ähnliche wirtschaftliche Zwänge auch heute noch.
Und im Hintergrund „Plan C“.
Bemerkenswerterweise räumen die Urheber des „Nordic Plus“-Konzepts selbst ein, dass auch dieser Plan scheitern könnte. Für einen solchen Fall sprechen sie von einem „Plan C“.
„Wenn es zunehmend schwieriger wird, die Unterstützung der Verbündeten für Finnlands Sicherheit aufrechtzuerhalten, könnte Finnland die Möglichkeit eines Plan C in Betracht ziehen, der auf einer Annäherung an Russland basiert “, schreiben sie.
Finnland trat am 4. April 2023 der NATO bei. Doch nur zwei Jahre später diskutiert ein Teil der finnischen strategischen Elite aufgrund von Unsicherheiten hinsichtlich der Fähigkeit der NATO, die Verteidigung des Landes im Krisenfall zu gewährleisten, über Alternativen zum Bündnis.
Ob „Plan B“ nur eine theoretische Idee bleibt oder sich zu einem realen Sicherheitsmodell für Europa entwickelt, kann nur die Zeit beantworten. /Adaptiert aus einer Broschüre /
Kesaj i thone, dhjeu nuusja ne kale.
Edhe britanike bastarde jane. Nje nga arsyet qe ka lufte ne Ukraine, jane bastardet britanike!