FLASH
Shkruar nga Paolo Mauri
Diese einst vom Eis isolierte Region entwickelt sich zu einem neuen strategischen Schauplatz, an dem die militärischen Interessen Moskaus, Washingtons und Pekings mit den Ambitionen Europas kollidieren. Mithilfe der jüngsten Doktrindokumente gestalten die Großmächte die Landkarte der globalen Sicherheit an einer der kritischsten Grenzen des Planeten neu.
Donald Trumps Interesse an Grönland hat ein Thema wieder in den Fokus gerückt, das seit Langem auf der strategischen Agenda vieler Mächte steht: die Arktispolitik. Die Vereinigten Staaten, Russland und die nordischen NATO-Mitgliedstaaten entwickeln oder überarbeiten zusammen mit China seit mindestens einem Jahrzehnt neue Doktrinen für die Region des Hohen Nordens.
Die Gründe für dieses erneute Interesse sind vielfältig und von Land zu Land unterschiedlich; einige sind historischer Natur. Sie lassen sich jedoch in drei Hauptpunkten zusammenfassen: die Ausbeutung natürlicher und mineralischer Ressourcen, die mögliche Eröffnung neuer Handelsrouten infolge der globalen Erwärmung und die Erweiterung oder Schaffung neuer strategischer Sicherheitszonen.
Russische Strategie
Moskau, Washington und Peking haben klare Dokumente zu ihren strategischen Arktispolitiken verfasst. Russland ist nach wie vor der Staat, der am intensivsten versucht hat, die nach dem Zusammenbruch der Sowjetunion verlorene Rolle zurückzugewinnen.
In den vergangenen 15 Jahren hat Präsident Putin konkrete Maßnahmen ergriffen, um die russische Präsenz in seinem Teil der Arktis zu stärken, insbesondere in den Bereichen Infrastruktur, Energie und Militär.
Russland besitzt zusammen mit Kanada den größten Teil des arktischen Territoriums.
Für Moskau diente diese Region seit der Sowjetzeit als zu verteidigende Grenze und wichtiger Punkt für die Machtprojektion nach Nordamerika. Die 2010 entworfene und 2015 aktualisierte „Neue Marine-Doktrin der Russischen Föderation“ sah die Schaffung eines gemeinsamen Kommandos für die Arktis vor.
Dieses Kommando umfasst Panzerbrigaden, Spezialeinheiten, Luftwaffenstützpunkte und Luftverteidigungssysteme, die zusammen mit der Nordflotte eine A2/AD-Zone (Area Access Denial) bilden. Zusätzlich wurden Langstrecken-Abfang- und Zielüberwachungssysteme eingeführt.
Alle diese Einheiten operieren unter dem in Seweromorsk eingerichteten gemeinsamen Kommando, das bereits die Funktionen der Nordflotte und der Ersten Luftverteidigungsdivision übernommen hat.
Moskau hat auch in neue Infrastruktur in Nordsibirien investiert und sogar schwimmende Kernkraftwerke gebaut.
Die wichtigsten Stützpunkte der russischen Streitkräfte in der Arktis befinden sich auf den Inseln Nowaja Semlja, Kotelny und Alexandra Land, wo der Militärkomplex „Arktisches Kleeblatt“ errichtet wurde, der 150 Soldaten dauerhaft beherbergen kann und mit Landebahnen für Kampfflugzeuge ausgestattet ist.
Strategjia amerikane
Në strategjinë e tyre të përditësuar të vitit 2024, Shtetet e Bashkuara e cilësojnë rajonin arktik si vendimtar për sigurinë kombëtare dhe atë të NATO-s. Ai përshkruhet si “fronti verior” i teatrit Indo-Paqësor, gjë që shpjegon edhe interesin e veçantë të Uashingtonit për Grenlandën.
Në Arktik ndodhen pika detare nevralgjike si Ngushtica e Beringut dhe Deti Barenc, të cilat po bëhen gjithnjë e më strategjike për trafikun tregtar ndërkombëtar falë shkrirjes së akujve prej ndryshimeve klimatike. Dokumenti amerikan, thekson se aktivitetet e Kinës dhe Rusisë, si dhe bashkëpunimi i tyre në rritje, ndërthurur me zgjerimin e NATO-s, po krijojnë një kontekst të ri dhe më dinamik në fushën e sigurisëe.
Sipas Pentagonit, ky ndryshim mund të sfidojë stabilitetin e përgjithshëm të Arktikut, por njëkohësisht i ofron Departamentit të Mbrojtjes mundësinë për të forcuar sigurinë përmes një bashkëpunimi më të thellë me aleatët dhe partnerët rajonalë.
Faktori kinez
Faktori më destabilizues për SHBA-në mbetet Republika Popullore e Kinës. Pekini e ka përfshirë Arktikun në planifikimin e tij afatgjatë dhe synon që të rrisë ndikimin dhe aktivitetet e tij në rajon. Edhe pse nuk është gjeografikisht një shtet arktik, Kina po përpiqet të shfrytëzojë dinamikat e reja për të fituar qasje, shfrytëzuar burimet natyrore dhe për të luajtur një rol protagonist në menaxhimin e Veriut të Madh.
Edhe pse ende e kufizuar, prania kineze po njeh rritje të vazhdueshme. Kina ka ndërtuar anije akullthyese moderne dhe përgjatë 13 ekspeditave kërkimore të kohëve të fundit,
ka testuar mjete nënujore pa pilot. Marina kineze, ka treguar tashmë aftësinë dhe synimin për të operuar në ujërat arktike përmes stërvitjeve të përbashkëta me Rusinë.
Edhe pse pjesa dërrmuese e Arktikut është nën juridiksionin e shteteve sovrane, Pekini përpiqet ta paraqesë rajonin si një “pronë globale” për të justifikuar pretendimet e tij për qasje në zonë. Ky vizion, që bie ndesh me politikën e tij rreptësisht nacionalizuese në Detin e Kinës Jugore.
Politika arktike e vitit 2018 e Pekinit, argumenton se shtetet jo-arktike duhet të kontribuojnë në “të ardhmen e përbashkët të njerëzimit”. Përmes projektit “Rruga Polare e Mëndafshit”, Kina ka investuar në infrastrukturë dhe burime, përfshirë Grenlandën. Por aty shumica e kompanive kineze janë përjashtuar nga autoritetet daneze, si në projektet e infrastrukturës ashtu edhe në koncesionet minerare.
Evropa në përpjekje për të mos mbetur pas
Edhe Evropa e ka rritur praninë e saj në Arktik, megjithëse në një shkallë më të moderuar krahasuar me 3 fuqitë e mëdha globale. Në kuadër të NATO-s, prania në Islandë është bërë e vazhdueshme, veçanërisht me misione ajrore për patrullim dhe mbikëqyrje të rrugëve detare.
Vendet nordike si Norvegjia, Finlanda dhe Suedia, kanë intensifikuar stërvitjet ushtarake në mjedisin arktik për të testuar gatishmërinë e tyre. Megjithatë, këto hapa nuk konsiderohen të mjaftueshëm për të krijuar një kapacitet të vërtetë parandalues.
Strategisch wichtige Gebiete wie Grönland, Island und Spitzbergen sind nach wie vor unbesetzt von einer groß angelegten, permanenten Militärpräsenz. Obwohl derzeit keine unmittelbare Invasionsgefahr durch Russland oder China besteht, macht die Wiedereinführung der Politik der „Einflusssphären“ die Errichtung permanenter, militarisierter Strukturen in diesen unbewohnten Gebieten zunehmend notwendig. / Adaptiert aus „Pamphlet From “ Inside Over”
Lini një Përgjigje