FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Falë këtyre lidhjeve financiare, Epstein ndërtoi ndikimin e tij shoqëror. Ai financoi projekte në Harvard, u paraqit si mbështetës i shkencës dhe organizonte takime me akademikë, intelektualë dhe politikanë në Upper East Side të Nju Jorkut…
Miliona faqe dokumentesh janë publike, të mbijetuarat flasin, por burrat që shfrytëzuan sistemin e Jeffrey Epstein nuk janë akuzuar kurrë. Gjurmët të çojnë në vitin 2008, kur një shef policie pothuajse arriti ta ndalte Epstein.
Në një moment, Michael Reiter kuptoi se po ndiqej. Detektivë privatë e ndiqnin këmba-këmbës, kontrollonin mbeturinat e tij dhe dërgonin në media histori për divorcin e tij. Reiter nuk ishte i dyshuar. Ai ishte shefi i policisë së Palm Beach në Florida. Dhe po hetonte Jeffrey Epstein.
Ishte mesi i viteve 2000 dhe oficerët e tij kishin zbuluar një model të qartë: vajza të mitura, disa ende me aparate dentare dhe çanta shkolle, dërgoheshin sistematikisht në vilën e Epstein në El Brillo Way. Ekipi i tij kishte intervistuar më shumë se dy duzina vajzash. Të gjitha rrëfenin se ishin abuzuar nga miliarderi. Megjithatë, ajo që pasoi nuk ishte një aktakuzë në përputhje me provat e mbledhura, por një kundërshtim nga avokatët e Epstein, nga shoqëria elitare e Palm Beach dhe, në fund, edhe nga Uashingtoni. Madje një anëtar i njohur i elitës lokale, njëkohësisht kryetar i fondit të pensioneve të policisë, i sugjeroi Reiterit të ndërpriste hetimet.
Gati njëzet vjet më vonë, Reiter, tashmë 68 vjeç, i dha gazetës “Miami Herald” intervistën e tij më të detajuar. Përfundimi i tij, pas katër dekadash në shërbimin policor, është se iu duk sikur njerëzit që punonin për shtetin po punonin për Epstein dhe jo për viktimat. Një fjali që mund të shërbejë si çelësi për të kuptuar gjithë çështjen. Ajo përshkruan momentin kur sistemi nuk e ekspozoi dhe nuk e zbardhi më veprimtarinë e Epstein, por e mjegulloi dhe e kufizoi atë, me pasoja që vazhdojnë edhe sot.
Hetimet e Reiter u penguan
Epstein ka vdekur që nga viti 2019, Ghislaine Maxwell ndodhet në burg dhe rreth tre milionë faqe dokumentesh janë bërë publike që nga dhjetori 2025 dhe janari 2026. Megjithatë, ekziston ende një mospërputhje e dukshme mes krimeve dhe dënimeve. Mbi një mijë viktima të abuzimeve kanë treguar tashmë historitë e tyre, publikisht dhe para FBI-së. Por në fund kemi vetëm një të akuzuar kryesor të vdekur, një bashkëpunëtore të dënuar dhe asnjë aktakuzë tjetër në Shtetet e Bashkuara. Kjo lë pa përgjigje pyetjen më të rëndësishme: kush ishin burrat që shfrytëzuan sistemin e Epstein? Kush ishin autorët e tjerë?
Thyerja që shpjegon këtë bilanc ndodhi në vitin 2008. Në atë kohë, Departamenti amerikan i Drejtësisë, nën drejtimin e prokurorit federal Alexander Acosta, i emëruar nga George W. Bush, negocioi marrëveshjen famëkeqe të mosndjekjes penale. Epstein pranoi fajësinë vetëm për rekrutimin e një të miture për prostitucion, megjithëse autoritetet kishin identifikuar tashmë dhjetëra viktima të mitura të abuzimeve të tij. Ai u dërgua në një burg qarku, nga i cili lejohej të dilte gjatë ditës për të punuar. Marrëveshja përmbante gjithashtu një klauzolë mbrojtëse për bashkëpunëtorë të mundshëm, përfshirë katër gra të përmendura me emër nga rrethi i Epstein. Asnjëra prej tyre nuk u dënua ndonjëherë.
Sipas Reiterit, kjo nuk ishte një dështim i drejtësisë, por një ndërhyrje e qëllimshme. Zyrtarë federalë gjatë administratës Bush, sipas tij, penguan në mënyrë aktive hetimet dhe bllokuan ngritjen e akuzave më të rënda. Nëse kjo vërtetohet, përgjegjësia nuk do të binte domosdoshmërisht mbi Bush personalisht, por mbi Departamentin e Drejtësisë që mori një vendim i cili pengoi zbardhjen e rrjetit të autorëve.
Përveç kësaj, një pjesë e dokumenteve tashmë publike tregon se aktivitetet e Epstein duket se njiheshin gjerësisht që atëherë. Sipas një shënimi të FBI-së nga viti 2019, Donald Trump telefonoi Reiterin në vitin 2006 dhe i tha në thelb: “falë Zotit që po e ndalni, të gjithë e dinë se ai e bën këtë.” Emri i Reiterit është fshirë nga dokumentet, por FBI e ka dokumentuar deklaratën në këtë formë. Trump, i cili atëherë ishte fqinj i Epstein në Palm Beach dhe larg presidencës, ka deklaruar më vonë se nuk kishte dijeni për krimet e tij. Pas publikimit të dokumenteve në shkurt, Shtëpia e Bardhë mohoi se telefonata ishte bërë nga Trump.
“Atij i pëlqente frika në sytë tanë”
Ajo që hetuesit e Reiterit dokumentuan në procesverbalet e kohës, gratë e tregojnë sot vetë. Në një intervistë të transmetuar nga BBC Newsnight në mars 2026, pesë viktima kujtuan mënyrën se si filloi gjithçka.
Shpesh kontakti i parë krijohej nga një shoqe. U thuhej se mund të fitonin para lehtësisht duke bërë një masazh për një burrë të pasur dhe se gjithçka ishte e padëmshme. “Ai nuk më ofroi asgjë. Ma ofroi shoqja ime”, tha Jena-Lisa Jones, e cila e takoi Epstein kur ishte 14 vjeçe. Shoqja e saj përfitonte financiarisht nga rekrutimi i vajzave të tjera.
Ky ishte elementi më pervers i sistemit. Ai nuk funksiononte vetëm përmes Epstein dhe Maxwell, por edhe përmes vajzave që sillnin vajza të tjera. Disa ishin viktima, disa ndihmëse, shumë prej tyre të dyja njëkohësisht. Kjo ndërthurje mes varësisë dhe pjesëmarrjes e bën edhe sot shumë të vështirë trajtimin juridik të çështjes. Shumë nga rekrutueset ishin vetë të mitura dhe kërkonin një rrugëdalje nga sistemi i abuzimit ku ndodheshin.
Takimet e organizuara në këtë mënyrë, sipas dëshmive të grave, ndiqnin pothuajse gjithmonë të njëjtin model. Fillimisht thuhej se bëhej fjalë vetëm për një masazh. Më pas Epstein i shtynte kufijtë gradualisht. “Kur filloi të masturbohej, mbeta krejtësisht e ngrirë”, rrëfen Chauntae Davies, e cila e njohu atë në moshën 22-vjeçare.
Lisa Phillips thotë se “besoj se atij i pëlqente frika në sytë tanë. Fakti që ishim të ngrira, të frikësuara dhe nuk dinim çfarë të bënim. Mendoj se kjo e eksitonte.”
Në shumë raste, sipas dëshmive, ngjarjet nuk përfundonin aty. Joanna Harrison, identiteti i së cilës u bë publik pa dëshirën e saj për shkak të redaktimit të pamjaftueshëm të dokumenteve, thotë se Epstein e përdhunoi në ditëlindjen e tij. Për shumë vite ajo nuk arriti ta përkufizonte atë që kishte përjetuar si përdhunim.
Vetëm kur një shoqe i tha: “Ti e dije se nuk e doje. Ti po qaje. I kishe thënë vazhdimisht jo”, ajo filloi ta shihte ngjarjen ndryshe. Fakti që viktimat shpesh e kanë të vështirë të emërtojnë atë që kanë përjetuar si abuzim apo përdhunim konsiderohet një fenomen i njohur nga ekspertët e traumës.
Një grua tjetër, e cila paraqitet me pseudonimin “Nikki”, tregoi gjithashtu se dyshon se ishte droguar dhe përdhunuar. Sipas saj, pasi piu një gotë ujë, humbi kujtesën për dymbëdhjetë orë.
Sistemi i Epstein ishte organizuar edhe në aspektin gjeografik. Ai përdorte shtëpinë e tij në Nju Jork, rezidencën në Palm Beach, ishullin privat Little Saint James dhe fermën Zorro Ranch në New Mexico.
“Shpesh rrija thjesht në dhomën time si një mi në kafaz dhe prisja të bëhesha pre”, kujton Chauntae Davies për kohën në fermën Zorro Ranch.
Izolimi ishte pjesë e metodës. Viktimat ndodheshin larg familjes, larg jetës së përditshme dhe larg çdo mundësie për ndihmë.
Paratë e të tjerëve dhe heshtja e shumëkujt
Fakti që Epstein mbeti i paprekur për dekada lidhej ngushtë me pasurinë e tij. Më saktë, me pasurinë e të tjerëve. Sipas hetimeve të gazetës “The New York Times”, Epstein nuk ishte domosdoshmërisht një investitor gjenial, por një person që dinte të shfrytëzonte marrëdhëniet me super të pasurit për përfitime financiare.
Leslie Wexner, themeluesi i Victoria’s Secret, i dha atij kompetenca të gjera mbi pasurinë e tij dhe më vonë e akuzoi se kishte përvetësuar më shumë se 46 milionë dollarë. Leon Black, bashkëthemelues i Apollo Global Management, i pagoi Epstein rreth 158 milionë dollarë.
JPMorgan Chase vazhdoi t’i ofronte shërbime bankare deri në vitin 2013, pavarësisht shqetësimeve të brendshme për pastrim parash. Pas kësaj marrëdhënia bankare kaloi te Deutsche Bank.
Falë këtyre lidhjeve financiare, Epstein ndërtoi ndikimin e tij shoqëror. Ai financoi projekte në Harvard, u paraqit si mbështetës i shkencës dhe organizonte takime me akademikë, intelektualë dhe politikanë në Upper East Side të Nju Jorkut.
Çdo person që hynte në këtë rreth kontribuonte, me vetëdije ose jo, në rritjen e prestigjit të tij. Për këtë arsye, shumë figura të njohura të politikës, biznesit dhe jetës publike kërkuan afërsinë e tij gjatë atyre viteve.
Sot, viktimat gjykojnë ashpër këtë mjedis. Ato thonë se e kanë të vështirë të besojnë se të gjithë ata njerëz nuk kishin dijeni për atë që po ndodhte. “Ata e panë. Ata e dinin çfarë po ndodhte. Nuk mund të ishe mik i Jeffrey-t pa e ditur çfarë po ndodhte”, tha njëra prej grave për BBC.
Një tjetër kujton se dikush i kishte thënë: “askush nuk do të pyesë për emrin tënd. Por nëse pyet, thuaj se je 18 vjeçe.”
Sipas dëshmive të tyre, mbyllja e syve ndaj asaj që ndodhte nuk ishte një rastësi. Ishte çmimi që duhej paguar për të pasur akses në rrethin ekskluziv të Epstein.
Tre milionë faqe dokumentesh dhe një keqkuptim i rrezikshëm
Kur presidenti Donald Trump nënshkroi në nëntor 2025 ligjin Epstein Files Transparency Act, u krijua përshtypja se rruga drejt zbardhjes përfundimtare të çështjes ishte më në fund e hapur.
Ligji detyroi Departamentin e Drejtësisë të publikonte rreth tre milionë faqe dokumentesh. Publikimi erdhi më vonë nga sa parashikonte ligji, por kur materialet dolën në dritë, rezultati nuk ishte qartësia që shumë prisnin.
Përkundrazi, sasia e madhe e dokumenteve krijoi më shumë paqartësi.
Vetë Departamenti i Drejtësisë pranoi se materiali përfshinte edhe informacione të dorëzuara nga publiku që nuk ishin verifikuar plotësisht dhe që mund të përmbanin pretendime të pasakta ose të pabazuara.
Ndër dokumentet e publikuara në mars 2026 ndodheshin edhe tre intervista shtesë të FBI-së nga viti 2019, të cilat më parë ishin mbajtur të fshehta.
Në njërën prej tyre, një grua ngrinte akuza të rënda. Ajo pretendonte se, kur ishte ende e mitur në vitet 1980, Epstein e kishte “kaluar” te disa burra të tjerë, mes tyre edhe Donald Trump.
Nga dokumentet nuk rezulton nëse FBI arriti t’i verifikonte këto pretendime. Shtëpia e Bardhë i hodhi poshtë akuzat duke i cilësuar si “të pabaza”.
Pikërisht kjo situatë tregon se sa lehtë mund të keqinterpretohet transparenca si provë fajësie.
Përmendja e emrit të një personi në një dokument nuk përbën automatikisht provë kundër tij. Mund të jetë një dëshmi, një informacion i paverifikuar, një kontakt i regjistruar apo një pretendim i ardhur nga publiku.
Ky dallim është thelbësor.
Shumë dokumente janë redaktuar pjesërisht. Disa emra janë fshehur, disa janë lënë të dukshëm gabimisht, ndërsa dokumente të tjera mund të jenë redaktuar më tepër nga sa duhej. Ka edhe materiale që mungojnë plotësisht.
Ndërkohë, zyra e inspektorit të përgjithshëm të Departamentit të Drejtësisë po shqyrton nëse procesi i publikimit është zhvilluar në përputhje me ligjin.
Megjithatë, në opinionin publik dominon pakënaqësia. Shumë njerëz e shohin publikimin e dokumenteve si një proces që nuk ka sjellë pasoja konkrete për personat e përfshirë.
Një memorandum i përbashkët i Departamentit të Drejtësisë dhe FBI-së, i publikuar gjatë verës së vitit 2025, kishte deklaruar tashmë se nuk ekzistonin prova të mjaftueshme për ngritjen e akuzave të reja.
I njëjti memorandum rikonfirmonte gjithashtu përfundimin zyrtar se vdekja e Epstein në vitin 2019 ishte vetëvrasje.
Gratë që folën për BBC Newsnight nuk e besojnë këtë version.
Jo për shkak të provave kriminalistike, por për shkak të përshtypjes që kishin krijuar për karakterin e tij.
“Ai mendonte se do t’ia dilte edhe kësaj here. Më parë kishte shpëtuar gjithmonë,” tha njëra prej tyre.
“Digjni gjithçka derisa t’ju dëgjojnë”
Për viktimat, transparenca ka pasur edhe një kosto të rëndë personale.
“Nuk është normale të shohësh çdo ditë për gjashtë vjet me radhë fytyrën e njeriut që të ka abuzuar në televizion,” thotë Joanna Harrison. Pasi identiteti i saj u bë publik kundër dëshirës së saj, ajo përjetoi vazhdimisht rikthimin e traumës. Një herë, tregon ajo, gjeti në kutinë postare një fletushkë me fotografinë e Epstein.
Për Harrison, të flasë publikisht është bërë mënyra e vetme për të rifituar kontrollin mbi jetën e saj.
“Tani mund të marr sërish frymë”, thotë ajo. Në fund, historia kthehet te Michael Reiter. Njeriu që mund të kishte qenë i pari që do ta ndalte Epstein u përball me ndjekje, shpifje dhe pengesa. Sipas rrëfimit të tij, ai u braktis nga një aparat institucional që funksiononte për sa kohë që Epstein sillte para, prestigj ose lidhje të vlefshme, por që dështoi kur erdhi momenti për ta ndaluar.
Për autorin e artikullit, përgjigjja ndaj pyetjes se si një sistem me më shumë se një mijë viktima prodhoi kaq pak të pandehur nuk gjendet në një “listë sekrete klientësh” dhe as në milionat e faqeve të dokumenteve.
Ajo gjendet në vitin 2008, kur një shef policie ishte pranë përfundimit të hetimit kundër Epstein, por u pengua nga vetë sistemi i drejtësisë. Gratë që kanë dalë publikisht kërkojnë mbi të gjitha një gjë: të dëgjohen. “Gjeni zërin tuaj”, tha njëra prej tyre, duke shtuar “dhe digjni gjithçka derisa t’ju dëgjojnë.” /Përshtati Pamfleti nga FAZ/
Lini një Përgjigje