FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Der Schlag gegen den inneren Führungszirkel zeigt, dass niemand sicher ist...
Nach neun Monaten des Wartens ist das Schicksal von Ma Xingrui, einem ehemaligen hochrangigen Funktionär der Kommunistischen Partei Chinas (KPCh), nun endgültig geklärt. Am 3. April gaben die chinesischen Behörden bekannt, dass gegen Ma, Mitglied des Politbüros und stellvertretender Vorsitzender der Zentralen Führungsgruppe für ländliche Entwicklung, von der Zentralen Disziplinarkommission und der Nationalen Aufsichtskommission wegen des Verdachts schwerwiegender Disziplinar- und Gesetzesverstöße ermittelt wird.
Als Ma im Juli letzten Jahres von seinem Posten als Parteisekretär in Xinjiang versetzt wurde, hieß es offiziell lediglich, er habe eine „andere Aufgabe“ erhalten. Weder eine neue Position wurde bekannt gegeben noch eine Erklärung abgegeben. Rückblickend war diese lange Suspendierung selbst ein Signal. Für jeden, der mit den Abläufen in den oberen Rängen der KPCh vertraut ist, ist im Fall Ma nicht einfach nur der Sturz eines weiteren hochrangigen Funktionärs von größter Bedeutung.
Dies zeigt, dass eine Grenze endgültig durchbrochen wurde, die zwar lange Zeit kaum sichtbar, aber nie eindeutig überschritten war, und zwar von den aktuellen Mitgliedern des Politbüros, dem 24-köpfigen Gremium, das nach dem kleineren Ständigen Ausschuss das zweithöchste Führungsteam Chinas darstellt.
Streng genommen war diese ungeschriebene Regel bereits gebrochen worden, als die Militärführer He Weidong und Zhang Youxia letztes Jahr gestürzt wurden. Doch militärische Macht stellt oft eine Ausnahme dar, da die Notwendigkeit der Parteikontrolle über das Militär heikel ist. Ein Angriff auf Ma, ein reguläres ziviles Mitglied des Politbüros des Parteistaates, ist etwas ganz anderes.
Als Grund für Mas Sturz wird Korruption angegeben, doch das tatsächliche Vergehen könnte ein anderes gewesen sein.
Den offiziellen Stellungnahmen und der Darstellung in den Parteimedien zufolge lag das eigentliche Vergehen von He, Zhang und Ma möglicherweise in einer Verletzung von Xis oberster Autorität. Die Säuberungen im Militär gingen zwar mit dem Bestreben einher, die Überlegenheit der Parteikontrolle zu demonstrieren, doch im Fall von Ma wurzelten sie in seiner mangelnden Disziplin im Umgang mit seinen Korruptionsnetzwerken.
Es wurde vielfach berichtet, dass Mas Frau die Kontakte ihres Mannes nutzte, um für die Ehefrauen und Kinder zahlreicher hochrangiger Beamter Lebensversicherungen in Hongkong und anderen ausländischen Jurisdiktionen abzuschließen, deren Wert teilweise mehrere zehn Millionen Yuan betrug. Das Ausmaß der mutmaßlich Beteiligten und die Reichweite des Netzwerks sollen erschreckend sein. Sollten die Anschuldigungen zutreffen, muss Ma davon gewusst haben. Hätte er dies eingeräumt, hätte er vermutlich versucht, die Familien vieler hochrangiger Führungskräfte unter seinen Schutz zu bringen und ein Interessenbündnis zu schmieden, das ihm als politischer Schutz dienen sollte.
Byroja Politike e 20-të, në përgjithësi, është e mbushur me njerëzit e Xi-së. Megjithatë, edhe brenda kampit të Xi-së, ekziston një dallim midis bërthamës dhe periferisë, dhe konkurrenca midis tyre është e fortë. Ma i përkiste periferisë dhe përgjithësisht konsiderohej si një figurë udhëheqëse në atë që njihet si klika e Shandong-ut, që supozohet se drejtohej nga Peng Liyuan, gruaja e Xi-së dhe një vendase e provincës Shandong.
Karriera e Ma u bekua kështu nga patronazhi i Peng, jo drejtpërdrejti i Xi-së. Kjo e bëri atë një kandidat të jashtëm për t'u ngjitur në krye, në Komitetin e Përhershëm, në Kongresin e 21-të të Partisë vitin e ardhshëm. Kjo do të thoshte se ai duhej të gjente mënyra të tjera për t'u bërë i pajtueshëm, siç është mashtrimi me policat e sigurimeve.
Por Xi-së i pëlqen shumë që vartësit të përfshihen në manovra të vogla pas shpinës së tij dhe të formojnë fraksione edhe më të lirshme. Është e mundur që Ma të ketë gabuar atëherë, kur Xi filloi ta shihte atë si një person që kërkonte pushtet në këtë mënyrë. Përfshirja e një figure shumë të ndjeshme si Peng do të shpjegonte pse rënia e tij zgjati relativisht shumë; zvarritja e çështjes për nëntë muaj sugjeron njëfarë hezitimi nga ana e Xi-së.
Ajo që përcakton gjithnjë e më shumë nëse një zyrtar i lartë do të trajtohet hapur nuk është se sa ka marrë, por nëse ka përdorur korrupsionin për të ndërtuar rrjete marrëdhëniesh, zinxhirë interesash dhe shtresa mbrojtjeje, nëse ka thurur lidhje horizontale brenda elitës që, në një farë mase, mund të shpëtojnë nga kontrolli i bërthamës supreme. Me fjalë të tjera, korrupsioni është vetëm pika e hyrjes. Politika është vendi ku përfundon çështja.
Nëse Xi dëshiron që elita, dhe veçanërisht ndjekësit e tij, të kuptojnë se rregullat e mbijetesës kanë ndryshuar, se edhe të lidhesh me të nuk garanton siguri politike dhe se dikush mund të pastrohet ende, atëherë mënyra më e mirë është të marrësh si shembull njërin prej të vetëve. Midis këtyre tre rasteve, ai i Ma është më i dobishëm se ai i He dhe Zhang. Për shkak të sfondit ushtarak të dy të fundit, disa mund të kenë ende ushqyer iluzionin se edhe nëse ata do të formonin fraksione, Xi mund të mos vepronte domosdoshmërisht kundër tyre publikisht.
Ma është ndryshe. Nëse ai trajtohet rëndë, tronditja për ndjekësit e Xi-së - veçanërisht ata në skajin e jashtëm të kampit të tij, do të jetë shumë më e madhe. Për ta, edhe ngjyrosja mbrojtëse e Peng-ut, madje edhe të qenit i parë si një nga njerëzit e Xi-së, nuk është garanci sigurie. Kushdo mund të bjerë nëse kalon vijat e perceptuara të Xi-së, pavarësisht se sa i lartë është apo sa i lidhur është.
Në të kaluarën, supozimi ishte se sapo të arrije në majë, ishe pak a shumë i sigurt. Kjo logjikë tani po dështon. Edhe ndjekësit e Xi-së do të stratifikohen. Grushti më i brendshëm mund të jetë ende i sigurt. Në të kundërt, ndjekësit e rrethit të jashtëm do të ndihen gjithnjë e më të prekshëm dhe të zëvendësueshëm.
Um ihre politische Sicherheit zu gewährleisten, wird jeder Einzelne zunehmend auf eine einzige Loyalitätslinie gegenüber Xi Jinping selbst angewiesen sein, anstatt gleichzeitig Interessennetzwerke mit anderen hochrangigen Persönlichkeiten aufzubauen. Dies wird seine Autorität weiter stärken. Gleichzeitig wird es die Elite jedoch zunehmend unfähig machen, eine sinnvolle kollektive Regierungsführung zu gestalten, und die Politik auf höchster Ebene starrer und fragiler denn je zurücklassen. /Adaptiert von Foreign Policy /
Lini një Përgjigje