FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Kur rritja është vetëm në shifra, varfëria është realitet i përditshëm...
Ekonomia shqiptare ka hyrë në vitin 2025 me të njëjtat dilema që e kanë përndjekur për dy dekada: si të prodhojmë zhvillim real, të qëndrueshëm dhe të shpërndarë drejt për qytetarët, në vend të një rritjeje fiktive që matet në statistika por nuk ndihet në jetën e përditshme. Prej vitesh, shtylla e vetme e stabilitetit ekonomik ka qenë rritja e pagave dhe konsumit; një model që nuk ka nevojë për industri, për prodhim, as për teknologji, por vetëm për dërgesa emigrantësh, kredi konsumatore dhe ndërtime pa fund.
Ky nuk është zhvillim. Është varfëri e menaxhuar.
Produktiviteti në Shqipëri vazhdon të jetë ndër më të ulëtit në Evropë. Shteti nuk ka ndërtuar ende asnjë politikë serioze për të ndihmuar sektorë me vlerë të shtuar, nuk ka vizion për teknologjinë, dhe as ndonjë strategji për të mbështetur firmat prodhuese që mund të ndryshonin strukturën e ekonomisë. Bujqësia po braktiset, industria nuk ekziston, ndërsa turizmi është informal dhe i paformalizueshëm në këtë klimë ku çdo gjë funksionon pa ligj.
Ndërmarrjet e vogla shqiptare po mbyllen, jo sepse s’kanë ide, por sepse nuk kanë terren ku të rriten. Administrata nuk i ndihmon, bankat nuk i financojnë, tregu nuk i mbron. Kapitali njerëzor, që në shumë vende është shpresa e së ardhmes, këtu është një mall eksporti: të rinjtë tanë largohen, sepse nuk ka ekonomi që t’i mbajë, dhe politika është shumë e zënë me propagandë për t’u kujtuar se çfarë po humbasim çdo ditë.
Nuk ka më kohë për të mbuluar plagët me statistika. Rritja e pagës minimale është e mirë vetëm nëse pasqyron rritje të produktivitetit, jo vetëm si masë populiste. Rritja e PBB-së është e vlefshme vetëm nëse ajo vjen nga industri të reja, eksport, teknologji dhe inovacion; jo nga kredia për të blerë apartamente betoni.
Shqipëria nuk ka krizë të përkohshme ekonomike. Ka krizë modeli. Dhe kjo është më e rrezikshme se çdo rënie financiare. Sepse është e heshtur, por e përditshme. E padukshme, por e thellë.
Nëse nuk veprojmë tani, do të vijë dita kur varfëria nuk do të jetë më problem i të papunëve, por një realitet i përbashkët i të punësuarve. Dhe kur të ndodhë kjo, nuk do të ketë as paga, as kredi, as ndërtim që do ta mbulojë çmimin e kësaj varfërie të re: një vend pa shpresë, pa zhvillim dhe pa të ardhme./Pamfleti
Dalja nga varferia eshte ti shesesh femijen sulltaneve. Kete na e meson historia boterore dhe e qelbesirave tradhetare Shqiptare.
Me këtë cilësi dhe etikë arsimore? Viti 3000!
Ke të drejtë. Harrojeni shkencën, shkollat tona nuk mund t'u mësojnë nxënësve si të kalojnë rrugën!
E thjeshte pushkatojme tradhetin dhe funksionimi i shqiptari per shqiptaret
Varferi e menaxhuar?? S me rezulton Me cff i beni keto shkrime?
Shqipëria nuk është e varfër.Nuk mund të quhet i varfër një vend ku shumica e popullsisë kanë mjete transporti personal dhe familjar,edhe më tepër se 1 . Mënyra sesi janë trajtuar problemet, çështjet e ndryshme të strehimit e punësimit, ka çuar në varfëri.Në të shumtën e rasteve kjo gjë është bërë në mënyrë të planifikuar për inate e hakmarrje, personale e fisnore. Nuk është e thënë që të kesh teknologji të zhvilluar që të pasurohesh. Çdo vend zhvillohet sipas pozicionit gjeografik,klimës ,pasurive natyrore e t.j. Zhvillohet edhe sipas karakterit e aftësive . Duhet të ishin më tepër të punësuar në mënyrë të tillë që të kalonin ditën duke siguruar të ardhura të mjaftueshme për familjet e tyre.
Do edhe 100 vjet te te dalim nga varferia. Deri sa kemi politikane qe mendojne vetem per vete?