FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Maksim Rakipaj, originally from Përmet, whose family had helped and supported the Anti-Fascist National Liberation War, after graduating from the Navy School in Vlorë, in 1972 he was appointed an officer in the Merchant Navy, where he served with dedication until 1977. on the "Durrësi" steamer, he was arrested and sentenced to 15 years in political prison, as part of a "group", which also included his colleague, Aladin Kapo, the son of Hysni Kapo's brother. Family biography was also the reason for his punishment. After the end of the war, two of his uncles were sentenced to political prison, his grandfather was declared a kulak and in 1976, his father was expelled from the party.
Maksi began serving his sentence in the Ballsh camp and in 1979, he was transferred to the Spaçi camp and then to the Qafë Bari camp. He was released on September 12, 1984, benefiting from a reduced sentence, from an amnesty. After being unemployed for a long time, with many hardships, he got a job as a miner in the Mzezet mine, he worked until 1991. After the 1991s, he started working in the administration of the Municipality of Durrës, he served until 1997 and after that, he returned to the Merchant Navy (the last captain of the transoceanic ship "Vlora"), until he left Albania for Italy, (illegally on a dinghy), where he currently lives for many years. Since the 90s, in addition to various jobs, Maksim Rakipaj has devoted himself to writing, such as; poetry, prose, fiction or documentary, translations, etc., publishing several books, such as: 'The Prophet – Khalil Gibran', (translation from English 'Toena' 2003), '20 love poems and a song of sadness', (translation from Spanish, 'Toena' 2003), 'Alive after the shipwreck', (published by ISKK, 2014), 'Bukowski – poetry', (translation from English, 'ENEAS', 2015), 'Trilusa m'Tirône', ( translation from Italian, 'UEGEN', 2015), 'Anthology of Arabic-Persian Poetry' (English translations, 'UEGEN', 2015), 'The Complete Sonnets of Shakespeare', (English translation, 'ADA' 2016') , 'Survivor' (autobiographical novel, '2 East, 2 West' 2018), 'Nobelists – poetic anthology, (UEGEN 2019), 'Hymn of happiness' ('JOZEF' 2023), etc. From the creativity of Mr. Rakipaj, Memorie.al is publishing the book "Survivor", (published in 2022 by "JOZEF" Publishing House in Durrës, directed by Mr. Aurel Kaçulini), where he has described his life chronologically, where the part the main one is that of serving the sentence in camps and prisons, as well as various characters, his co-sufferers that he met in the communist hell, etc.
Meri i Zade, a magpie in Mat'hausen
Durrsaks remember it as; Mary of Zade, although her real name was Ymer Jakovija. I met him in 1976, in the Port of Rijeka (Fiume), I was there with the ship "Durrësi", when a group of us went to meet our friends, at the ship "Dajti". One of us knew him and Meri invited us for coffee in the cabin, but we met the captain of "Dajt", the unforgettable Xhevdet Gashi, who took us all to his cabin. During the conversation, I found out that Ymer had been one of the Durrsaks imprisoned in the Mathausen Nazi camp and I began to listen to his every word with curiosity. Captain Xhevdeti, after renting us, started harassing Meri: "Tell us when you left Mat'hausen, Mero"...!
That's all Meri wanted and he started: "It was the American and Canadian soldiers who freed us, well, we said thank you... they entered the camp, we were happy, the tears came from the joy...! When you want... they give the order, all naked, let's go. Come on, we didn't get undressed, they are giving us new clothes, I said... hehe! There's Janina! Some soldiers in white clothes came, they smeared us with some kind of white powder, they smeared us all...some of them started to itch, the American wall, one of them put them on the wall, the grrrr...I sawed them with machine guns... (those who scratched so... that this dust found out who scratched, there were sticky ronda scum)... one of our durrsaku, here, close to me...!
– 'Amon Mero, I miss you, Marova....! Hold on, damn it, I told him, amon hold on, they'll give you the bullet...I tell another friend: I'll take your guts out, so it doesn't itch...! Hardly left, there was no one left, he asked us for patience, he started to shake like a madman... one saw the soldiers, one left... he went to the desert, was released, I take care of my own problems...."!
"Why take you to Mat'hausen, Mero"? - who asked him.
- "Natarrun from his last name, I took him for a Jew", - said to Xhevdet Gashi, who was only interested in gallantry, and I did not find out the reason for his imprisonment in Mat'hausen. I found out later that Ymer Jakovija had been an assassin in the guerrilla unit of Durrës.
- "Me, how are you, Mero?" - we asked him.
- "I don't care, prison, but when they cleaned up the city, then yes, we had it like it was New Year's... because the German families, my lord, knew that we used to go to the booty bins, let's paint them... down Fertilizers, then they laid out newspaper, then food, then newspapers again... they let us have dishes and clothes".
– "Then, Mero"?
– “Ta thot Meri jot ty… na danë simas shteteve, ne shqiptarve, qi ishim mo pak, na hypën në kamiona, bashk me taljont, meqi u merrshim vesh me ata, ene i kishim kojshi. Hec mo, ja shpirt e dil, dikur mërritëm në Bari, na thojn; ju albanezt, pysni ke Komanda Aleate ktu në Bari, gjeni përfaqsusin tuj, se ju rregullo ai, m’u kthy me vapor, drejt e në Durrs. Pyt anej, pyt knej, kur shof nji zotni, vesh e math përsmari: – ‘Skuza sinjore’, i them una atijt, – ‘Urno m’thot ky, si e ke hallin tina’…?!- Kshu kshu, i them, osht halli tem…! ‘Ah, povero te’, m’thot ky, ku do shkosh mër qyq, në Albani’ ka me të prit demepija. Ti berra il sangue, medemek ka me t’pi gjakun, merr vesh ti a jo…?! Mir, mir, po ti ma kallxo muve ku jon zyrat, se shofim e bojm…!
– M’tho taljoni shkret, më dul borxhit, mos m’tha, se kan me të hy m’hu, e do bohesh pishmon qi ke le…! Me vete un; futja pordhës ti, un për kte dit kom luftu, mër trap, po më kallxo ku jon ato zyrat, qi t’flas iher me shqiptart e mi…! Nejse mo, m’thot ky mu, via filon, numur filon, kërko filonin atje, ene bona furtuna, mu ky, ene in boka al lupo, mo n’fun…ti bim shkurt, me ato letrat e gjermonit, amerikonit e, taljonit, hyp në vaporr Meri jot…! E shyqyr thash, ja hudhe sumës Mero, marun hallet tuja, erdh dita qi pate luftu…! Mërritëm në Durrës…! Lotët m’u ke fyti, kur hym në porto, nji të zbritme m’tokë, kur po m’përlan mu njoni, me rrobe ushtarake, si me qenë leckë. – Eja me mua ti, kush je, na vjen, ku shkon? – lab vllai ka e folmja…!
– ‘Si ku po shkoj’?! M’shpi teme, jom tuj shku, jom Ymer Jakovija, qe baba letrat ty, kom qen në kampin e Mat’hauzenit, i burgos pri gjermonve…!
– ‘Navash, navash ti, merre më shtruar’, – thotë ky, – eja me mua në zyrë, ti shohim kartat e tua…! M’futi me nji biçim zyre, si biruc, e m’tha; prit se vjen komandanti, ne e sqaro ai kte muhabet…! Mas nja dy sahatsh, veç kur vje komandanti i atijt, ene ja fillo: – ‘Qysh e ke ëmrin’…?! Ia thash un…! Baban, qysh ta quajën? Po nënën…? Ia thash të gjitha, fill e për pe…!
– ‘Nashti do më thuaç, me ça misioni të kanë dërguar armiqt tyja, në vatanin tonë… edhe fol shpejt, se përndryshe’ – … ene shtërnote dhomët…! E hongre Mero, thash me vete.
– Prit mor zotni – i them, të merrna vesh iherë, un vij nga burgjet e gjermonit, ti ja fut katunit…! Kur ma veshi qapurinë turijve, m’tok un, m’hypi me çizme cipër…të fikt mu, u përmena në burgun e Tironës…! Ene atje nja dy muj, përdit kjo histori, hy nji lap, e dil nji lap tjetër, t’gjith po nji muhabet: – Si ta qujn babën, po momën…!
Hej bela thash, po ky muhabet, durova, durova ene ja pata: – Po momën tate si ta qujn ty, mër zotni lap…?! Ene t’ja fillun, fut njoni e sill tjetri, ku po t’dhem e, ku po t’djeg…. ene harrova, se m’dul na menja: mu prezantojshin t’gjith, kur vijshin, jemi të DMP….(Drejtoria e Mbrojtjes së Popullit). E di mër bab, e di, thojsha me vete, por s’ma pat mur menja ,se ai kadosh taljoni, e pat me gjith men at llafe në Bari… demepi ti berra il sangue…!
Shokët e Merit të Zades, patën “ç’liruar” Shqipërinë!
3- Kohë lufte – “lojë luftash”
Pse në biografinë e Enver Hoxhës, nuk thuhet se ka qenë arrestuar, madje jo njëherë, gjatë pushtimit?!
Isha me pushimet e fundvitit 1971. U ngrita pak vonë. Në shkollën e Marinës në Vlorë, na i bënin zgjimin që herët, në orën 5 e 30 minuta në mëngjes, prandaj, kur isha me pushime, më pëlqente të rrija deri vonë në shtrat. Pasi hëngra mëngjesin, im atë më tha: – “Kur ke ndërmend të shkosh në Tiranë? Nesër? Mirë, po kthehu edhe nga nënia, se i ra goja. Maksi është me pushime dhe s’ka erdhur të më shohë, thotë. Mos harro, dëgjove? Shokët dhe çupat, këtu i ke… mos qesh, se e kam me gjithmend”.
– “Mirë, o ba, e kam ndërmend vetë, mos ki merak. Edhe unë kam qejf ta takoj nënen”.
Të nesërmen rreth orës 10 paradite, isha te xhaxhai i vogël, Ganiu, i cili mbante gjyshen time, në shtëpinë e tij. Trokita dhe kur dëgjova zërin e dashur, që foli: “Hyrë, hyrë, mos më ngri nga vendi”, shtyva derën dhe u futa. Ulur në divan me gjyshen, ishte një burrë i moshuar, i thinjur, me pamje fisnike. Borsalinën e kish lënë mbi karrige. Përqafova nënen. I dhashë dorën atij burrit, i cili ma mbajti gjatë, duke më studiuar me vëmendje:
– “I biri i Xhaferit ky, moj Xhevo? S’ke nevojë ta thuash, sikur e ka nxjerrë i jati nga hundët…! Mashalla, goxha djalë”.
– “Këtë më ka djalën e madh Xhaferi. Pa shihe, a nuk m’i ngjan korbit Njazi, eh?! Ky është Esati, t’u bëftë nënia ty, e kam djalin e motrës së madhe…!
– “Të fala tyt eti, mor djalë. Po dal, o Xhevo, se zura rrënjë këtu. Ja mbeçi me shëndet…”!
Kur u kthye xhaxhai im nga puna më tha:
– “Paske njohur sot dhe Esat P. do me thënë, ë?! Vjen kur e di që, s’jam unë në shtëpi. Ti, hera e parë që piqesh me Esatin?! Nuk e njihje më parë”?!
– “Jo, xhaxhi Gano, kush është ky? Nënia më tha që…”!
– “E, mo, e. Nip e ka. Ky Esati, që thua ti, pat mbaruar akademinë ushtarake në Itali, në Modena, përpara Njaziut tonë të shkretë. Ka qenë major i xhandarmërisë në kohën e Mbretit. Në kohën e italianit dhe gjermanit, ka qenë kolonel dhe qark-komandant, a si i thoshin në ato vite. Pas lufte e dënuan 10 vjet. Në Burrel i bëri, të tëra.
Gjyqin ia bënë në Kinema ‘Nacional’, këtu në Tiranë. Kryetari i gjykatës ushtarake qe Koçi Xoxe. Hall i math, akuza nuk gjente asnjë dëshmitar, kundra Esatit, kurse në favor të tij, qenë me dhjetra. Ngrihet avokati i Esatit, e thotë: ‘Meqë për klientin tim, nuk del asnjë që të provojë akuzën, për krime lufte, unë kërkoj lirimin e tij të menjëhershëm’!
‘Jo moreeee’, – u hodh Koçi Xoxe, – ‘Jam unë vetë dëshmitar, kondra të pandehurit Esat P’.
‘Nder i madh për mua, që zoti gjeneral-lejtnant, të bëjë dëshmi, qoftë edhe kundra meje’, shpotiti Esati, ‘pa hë, ta di dhe unë, ç’krim paskërkam bërë’?!
‘I pandehur, e pranon që më 8 nëntor ’41, ke qenë qark-komandant ndë Korçë’?
‘Si urdhëron, e pranoj’.
‘Mban ment që më arrestove dhe mua atë ditë’?!
‘Si urdhëron, të arrestova. Po s’mbaj mënt, sa u dënua gjeneral-lejtnanti atëherë’?!
‘Nuk u dënova, por nuk e harroj që më fute një dackë turinjve, përpara se të më lëshonje pe burgut, kështu de…’!
‘Urdhëro zotrote dhe më këput dhjetë dacka, po lermë të vete në shtëpi, se më dhembin akoma brinjët, nga të rrahurat e policëve tuaj…’!
– E dënuan 10 vjet, si të thashë, – vazhdoi xhaxhi Ganua – Po ky, Esati, ka qenë jo vetëm në Korçë, ato vite. Ka qenë edhe në Tiranë, edhe në Kukës. Kur ishte në Kukës, i bënë edhe atentat, kur ishte në një makinë bashkë me prefektin e Kukësit, një me mbiemër Spahiu. Prefekti mbeti i vrarë në atë atentat, Esati nuk mori asnjë gërvishtje. Pas atentatit, doli komunikata ku thuhej se; ‘Në atentatin e kryer sot nga forcat partizane, u vra prefekti i Kukësit, në makinën e qark-komandantit Esat P…! Kolonelin Esat P., e vrau me dorën e tij partizani, filan fistëku’. Komunikatën, edhe sot e kësaj dite, e ruan Esati në shtëpi. Kur doli nga burgu, e vunë të punonte në një dyqan riparimi këpucësh.
Unë e dija këtë histori nga Esati. Ky, ish-partizani, punonte me mua te parku i riparimit të veturave. Një ditë thashë ta ngacmoj: ‘A e njeh Esat P., po ta shohësh’? ‘Ik, ore, mos u tall’, më thotë ky…! ‘Shko njëherë te riparimi i këpucëve dhe pyet atje’…! Shkon ky atje, ku i thashë unë. Hyn brenda. Atje vetëm djem të rinj punonin, i vetmi i moshuar, ishte Esati. I afrohet të moshuarit dhe e pyet: ‘Më fal, o shok, këtu punon një farë Esat P.’? Esati ngriti kokën, e pa dhe i kthehet: ‘Zotrote je ai partizani, që…e vrau me dorën e tij, Esatin’?! ‘Po, unë jam’! ‘E po, gëzohem që u njojtëm. Unë jam Esat. P., dora vetë”!
Kur ka qenë qark-komandant i Tiranës, Esati tregon që ka arrestuar dy herë Enver Hoxhën. Por e merrte në telefon menjëherë Bahri Omari: “Të lutem, zoti Esat, lëshoje të vejë në shtëpi, rini hesapi”! Kur e lëshoi për herë të dytë, tregon që i tha Bahri Omarit: “E lëshova edhe këtë herë, o Bahri. S’kam ç’të të bëj ty; veç dije mirë, se po të kenë pushtetin ky takëm, na heqin kokën, ty dhe mua”!
Si gjithë Shqipëria edhe familja e Esatit, ishte e ndarë më dysh. Në kohën e Luftës, Esati ishte kolonel, e bija ishte shoqe me Nexhmije Xhuglinin, që në Institutin Femnor, ndërsa dy djemtë i dolën partizanë, u bënë edhe komunistë. Mua më fshihet. Ka inat kur i them: “Ah, ç’na bëre mor Esat, more më qafë një popull të tërë. I futje një koqe plumbi Enver halesë që ahere dhe s’do ishim kështu sot”!
– “Po mirë, o xhaxhi Gano, nuk e ngacmuan më, pas burgut, këtë Esatin”?!
– “E kush i merr vesh këto punë, mor djalë! Sa më pak të dish, aq më mirë është. Esati, edhe sot, hyn te Nexhmija, si në shtëpinë e tij, ama kur s’është Enveri…! Ka qenë burrë i pashëm në rini zagari. Por edhe sot, ti e pe vetë, mbahet për bukuri…”!
Arrestimi
Më datë 26 prill, ne, ekuipazhi i anijes “Durrësi” prej disa ditësh ndodheshim në Durrës dhe zhvillonim zborin ushtarak. Në orën 8 të mëngjesit, sapo dorëzova shërbimin 24 orësh në anije, korrieri i ndërmarrjes, më njoftoi se duhej të paraqitesha tek zyra e drejtorit, Bajram Thërmija. Sapo zbrita nga anija, u hasa me kapitenin e anijes F. K., se si më vështroi, ftohtë, vëngër dhe ma ktheu “mirëmëngjesi” tim, duke thënë diçka të pakuptueshme nëpër dhëmbë dhe vazhdoi rrugën me atë ecje karakteristike të tijën, si kinez, me hapa të shkurtër e të shpejtë dhe me atë kasketë ala Mao Ce Dun, më ngjau tamam me një kinez të vockël, të pakuptueshëm.
Ja dhe Gaqua, komisari. Edhe ky se si më vështroi, si me keqardhje, jo me buzëqeshjen, apo ftesën e zakonshme për kafe, sa herë më haste jashtë, ose brenda anijes. Drejtori më priti me një përzemërsi fallco, me një buzëqeshje të shtirë, parafabrikat.
– “Duhet të nisesh për në Vlorë, Maksi. Te anija ‘Teuta’, do të zëvendësosh një oficer atje, Gavrosh Mllojën. E shumta nesër, duhet të paraqitesh atje, se niseni për Trieste; ja dhe flet-imbarkimi jot, për ‘Teutën’. Rrugë të mbarë”.
– “Po unë e pashë kapitenin tim, pse s’më tha gjë”?! Pastaj kam babanë në spital, vuan nga zemra, a ka mundësi të dërgoni dikë tjetër, dua të jem pranë tij këto ditë…! Unë kisha ndërmend, të kërkoja lejën e zakonshme për këtë arësye, ju lutem shoku drejtor…”!
– “Maksi, më vjen keq… te babai jot do të shkoj vetë… pastaj, ja ku është Trieste, brenda javës je këtu, pastaj bëj si të duash, ose kthehu te ‘Durrësi’, ose merr lejen, hajt, ik tani…! Shkova drejt e në spital. Tim atë e gjeta jashtë, ulur në një stol, në lulishten e spitalit, bashkë një të sëmurë tjetër. U afrova dhe njoha kapitenin e nderuar të anijes “Korabi”, Haxhi Shehun.
– “Aaa, ky qenka djali jot Xhafer, e njoh more posi, më ke ardhë në anije vjet, në Rijeka më duket, kam dëgjuar fjalë të mira për ty dhe për oficerat e ‘Durrësit’…! Ju që boni rrugën e Balltikut, jeni vërtet oficera të zot…! Po e boke një rrugë me ‘Teutën’ pra ëë? Babën e ke top, mos e ke marak, jemi bashkë këtu…”!
U përqafova me tim atë, për ta parë, më pas, vetëm nëpër takime 10 minutëshe, nëpër kampet e përqendrimit, i dhashë dorën dhe kapiten Haxhiut, që s’do ta shihja më dhe u nisa për në shtëpi, në Shkozet. U ndava edhe me nënën time të dashur, vëllanë dhe motrat më të vogla. Nuk e dija ç’më priste. Në orën 15 e 30 minuta, nisej treni për në Fier; aty do të merrja autobuzin për në Vlorë, ku ndodhej “Teuta”. Në orën 15 e 15 minuta, isha në Durrës, më duhej të nxitoja për të kapur trenin. Gjithë paraditen, pata pas meje si hije, Engjëll G., një djalë nga lagja ime, që pat filluar punë në Degën e Brendshme, si Punëtor Operativ Sigurimi.
E pashë përsëri te stacioni i autobuzit në Durrës, më pas nuk e vura re, sepse nxitoja. Kur mbërrita tek poliklinika, një djalë i vogël, rreth 12 vjeç, më doli përpara me duar të zgjatura përpara: – “O xhaxhi, o xhaxhi…”! Futa dorën në xhep, për t’i dhënë ndonjë bakshish… por: – “Jo, jo, jo! Nuk du gjo, jo! Vetëm ti, mos shko për atje ku je nisur… ata të Degës, të kan gjimu gjith ditën sot… una t’njof ty, t’kom pa me vllain tim t’modh…! Kur dole sot n’mjes nga porti, ju hume atyne ke bufe ‘Detari’. Nji me musteqe t’zeza, i gërthiti ati mo t’riut: – ku i pate syt, na humi tashti… kur ti fap, dule prap… shyqyr që t’pash, mos shko, mos shko se…”!
U shkëputa me zor nga çunaku, që s’më shqitej, mbërrita te stacioni i vjetër i trenit, preva biletën dhe në peron pashë të përhershmin Engjëll G. Nga dritarja e vagonit, vura re që nuk hypi në tren. Në Rrogozhinë, zbrita nga treni dhe hipa në një vagon tjetër, kur treni ishte në lëvizje. Asgjë e dyshimtë, asnjë fytyrë e re, nuk erdhi pas meje në vagon. U qetësova disi dhe po kujtoja ëndrrën – makth, që nuk më ndahej që prej dy javësh në gjumë…!
I veshur mirë, para se të hypja në autobuz, shihja se befas, isha vetëm në çorape, pa këpucë dhe zgjohesha si i trullosur…! Në ëndrrën e mbrëmshme, vura re që isha pa këpucë, vetëm me çorape, kur u ndodha brenda autobuzit; befas u mbyll dera, u nis dhe mua më doli gjumi i mbytur në djersë…! Treni mbërriti në Fier, te biletaria për autobuzat e Vlorës, qe radhë e madhe; bileta kushtonte 30 lekë të vjetra, nxora një pesë dhjetshe, ja dhashë dikujt që ndodhej fare pranë sportelit (dihej që nuk do të kthente resto), mora biletën dhe u drejtova për te autobuzi. Kur sapo hyja në të, ndjeva një dorë në sup dhe: – “Maks”!
U ktheva dhe pashë një fytyrë të thatë, që nuk e njihja më parë. Tepër serioze ajo fytyrë, duke më folur: – “Eja pak këtu…”! Shkova: – “Po! Kush jeni ju? Çfarë kërkoni prej meje”?!
– “Unë jam Spiro Spiro, oficer i Sigurimit të Shtetit dhe ti do të vish me mua”!
– “Ku do të vi, ku do të shkojmë, këtu në Fier”?
– “Jo, do të kthehemi në Durrës…”!
– “Por më duhet të shkoj patjetër sonte në Vlorë, sepse nesër…”!
– “E di, e di, por kemi folur me drejtorin, ka nisur dikë tjetër për te ‘Teuta’…”!
– “Po shkoj një minutë, sa të shes biletën pra…”!
Por njeriu me emrin Spiro, që m’u prezantua si oficer Sigurimi, më foli si mik i vjetër duke më zënë për krahu:
– “Hajde, mos bëj kështu për një dava tridhjet-lekshi…”!
Hapa sytë përqark dhe vura re disa persona me ato kostumet karakteristike prej doku, që vishnin policët e fshehtë, kur visheshin civilë, për detyra të ndryshme…! Asnjë rrugë për t’ia mbathur. Për ku?! Nga do t’ia mbathja…?! Arritëm te vetura “Gaz”-69 e Degës së Durrësit, ai që m’u prezantua si oficer Sigurimi, më hapi derën e “Gaz”-it dhe më shtyu brenda, ku dallova Petro Bardhin, një nga operativët e Sigurimit, për Portin e Durrësit.
I took a seat next to Petros, who frowned, while the one who introduced himself to me as a Security officer, sat in front, next to the driver. "Gaz" started. When we were on the way out of Fier, the Security officer Spiro Spiro, turned back and looking me in the eyes, said sternly: - "You will be arrested, Maksim"!
- "Why, for what reason"?! - I asked her.
- "Shut up, you have no right to ask! The questions here are asked by me, the north irons Petro"!
Petroja took out the bars, I took out my hands in front...!
- "Back your hands, quickly! Do you want to put the irons with your hands in front, eh, no more…”!
For the first time in my life I saw the handcuffs, they were of what they called "German", with an endless screw, which allowed them to be tightened, according to the officer's wishes. "With these irons, they tied both Njazi and Hysen Rakipaj" - I thought, while Petroja was pulling them off me with zeal.
- "When you get bitten, tell me enough" - said Petroja when she reached the wrist bone.
– "Oh, enough"! - I spoke in a muffled voice.
After that "enough" Petro Bardhi turned the butterfly-screw twice more, of the German handcuffs of World War II, and my hands immediately swelled.
When we arrived at the bridge at the exit of Fier, it gave me the brain to kick the car door and jump, but in the eyes of my companions, nothing could escape. They stopped the car and SS came and sat next to me. After an hour or so, we arrived in Durrës. Before dusk began to fall, I eagerly saw the sights of my city, while in my head, the overture was playing; "Egmont", by Beethoven. Why did they arrest me?! Will I ever come back here free?!/Memorie.al
Lini një Përgjigje