FLASH
Shkruar nga Pamfleti
I was born on 23. 12. 1951, in the black month, the time of mourning, under the darkest communist regime. On September 23, 1968, the sadistic chief investigator, Llambi Gegeni, the ignorant investigator Shyqyri Çoku and the cruel prosecutor, Thoma Tutulani, mutilated me in the Department of Internal Affairs in Shkodër, split my head, blinded one of my eyes, and deafened one of my ears. , after breaking several ribs, half of my teeth and the thumb of my left hand, on October 23, 1968, I was taken to the court, where poor Faik Minarolli gave me a political prison term. After half of my sentence was cut, because I was still a minor, sixteen years old, on November 23, 1968, I was imprisoned in the political camp of Reps and from there, on September 23, 1970, in the Spaçi camp, where on May 23, 1973, in the revolt of political convicts, were sentenced to death and executed by firing squad, four martyrs; Pal Zefi, Skender Daja, Hajri Pashaj and Dervish Bejko.
On June 23, 2013, the Democratic Party lost the elections, a more than normal process in the democracy we live in. But on October 23, 2013, the General Director of the Renaissance Government sent order No. 2203, dated 23.10.2013, for; Dismissal of a police officer. So Divine Providence got involved with the neo-communist renaissance Providence and, exactly on the 23rd, I was replaced, no less and no more, with the former operative of the Burrel Prison Security. Where could it be more significant than that?! The former political prisoner is replaced by the former persecutor!
So, as much as I needed, they taught me! Now instructed, I felt ready to face anyone. The caring elders, without informing me, had taken care of the details that I did not think of. The next day I was put behind a guard, or bodyguard, as they call it today. When I started the daily ritual, that is, the bamb-bumbet with chisel and hammer, at almost the same time as the previous morning, the purified shadow entered the hall. The face as in a malignant painting, you had stamped on the carnival mask, one like a smile. The disgusting sight increased my croup. Perhaps this impression was prompted by the feeling that I already knew that I had a spy, known by everyone. The first feeling that erupted from the depths of my soul and was reflected in my eyes, like that jaundice that is passed on the legs, which I despised.
Although willing to face the anti-honor, as I considered those moments, I lost the ability to hide my emotions. Some heroic episodes, unthinkable before, entered and exited my brain cells. Heroism, the personification of youth, seemed to give me wings; first it occurred to me to break a hammer on that spy's muzzle, but the advice of the elders; "away from those syffets, the wicked take them with them"! it held me back and I recoiled. "Hey, you patriot, how are you doing today! – he addressed me with a fake smile. "Put those tools aside, come on, let's talk for a while"! - then as a joke, he added the well-known sentence of the years of socialism; "state affairs and sea waters never end"!
He began to rub his hands together, brought them to his mouth and exhaled to warm them. "But, it's winter today, it freezes the tip of your nose! - added tactlessly. – I can't understand how they push those cuckoos to the landing terraces! So, from one side to the other, the frost and come pierce the scorched earth! - he complained again, as if complaining about the plight of the fakirs, who forced them to dig and move three cubic meters of rock with wheelbarrows. - "Thankfully, we have the job inside, because there we would have died completely"! - he rubbed his hands together for the second time and added: - "Good luck to you, you came to the corner! Others are years old and have not been fixed! Where did you connect the wires, man?! Because he had a strong friend"! - he was surprised.
I don't know how I resisted without going back! If I had reacted, the answer would have been fists or a hammer. I clenched my jaws painfully to contain the duff. I had decided to go to the end. So I waited for him to talk. "I'll listen to him once, where will he cough, then we'll see and do it"! and with patience I overcame anger. "Just for this, did you come here? - I asked him naively. - I left with the hope that you would help me with your experience"!
When he heard this expression, his face brightened, the carnival mask was twisted, a pair of rare, wormy teeth yellowed between this ocher-colored mask. The weak winter light, coming in from the redesigned window behind his back, contoured even more with the colors. The play of light and shadow added to the creepy appearance of the shriveled hedgehog, and the figure of a satisfied harpoon, rubbing its hands, smelling the prey it was taking out on the path.
"Posi, ore, I will help, no, definitely! The end is our duty, because we are ours! But how will I help, if we are not a little closer? - he was laughing next to the window, where the bandages of light gave him a Laraman appearance. - But, you also give me a hand, don't you"?! "What can I do specifically"?! "Yes, oh, give some signs of repentance, so that the command will understand, that you have premises to be rehabilitated. I know, you need help! First choose your friends, this is the alpha of prisons. Even the command here aims. Convicts who choose correctly, are treated a little differently" - he frowned even more, then continued: -
“Ore, s’po të marr vesh, ç’të ka ngjitur me ata pleqtë ty?! Grupi i tyre, s’para shihen me sy të mirë nga komanda. O byrazer, këtyre gjymtyrëve, u ka mbetur ora në dyzet-katrën! Po kohët kanë ndryshuar, po hajd t’a shohin ata! Se s’i kanë sytë në ballë, or vëlla! Fundja pushtetin e kanë këta dhe muri s’çahet me kokë”! Padyshim, kur ai përgojoi pleqtë dhe nxori këtë lumë fyerjesh të ulta, ndonjë tik nervor, duhet të më ketë luajtur mbi fytyrë. Mbase, ai e kapi në sekondë, sepse e drodhi gjuhën menjëherë.
– “S’po them se janë të këqij, jo, ‘re jo, s’janë! Po, me këtë sy i shohin, se! I konsiderojnë të pandreqshëm, i shohin të pakorrigjueshëm, në rrugën e tradhtisë. I kanë ndarë njerëzit këtu, or babuç”! Po zieja përbrenda. Krateri përvëlues i vullkanit të marazit, gati po shpërthente nga thellësia e gjoksit. Ndërsa ai shtonte dozën e helmit që hidhte mbi miqtë e mi, inati po rritej me të njëjtin proporcion, në përmasa të jashtëzakonshme. Durimi mbërriti pikën kritike, por loja duhej çuar gjer në fund. – “Pa nxirre kokën, se s’po të marr vesh tamam”? – e nxita sërish si naivët. – “Pse, më shkoqur se kaq e dashke, ti! Ore, babam, thirri rradakes; të kanë dënuar pak, ama, s’ta kanë për gajle, ta shtojnë pesëfish! E more vesh? Futesh për pesë, e del pas pesëmbëdhjetë vitesh”!
– “Pse, edhe kjo ndodhka”?! – “Ama, llaf na the! Ç’nuk ndodh këtu, or babam”! – heshti një çast, si për të sugjestionuar. – “Po për dënimet e ulta, zakonisht aplikojnë edhe falje! Si me amnistitë, ashtu dhe me lutje, kur plotëson gjysmën e dënimit. Por që të përfitosh, të nevojitet mbështetja e komandës, pa rekomandimin e tyre, s’ua hedh kush sytë. Madje, e mira e të mirave do ishte, që kërkesën ta bënin vetë komanda e kampit. Por edhe mes tyre, njeriut që i shkon më tepër firma atje lartë, është operativi i kampit! – heshti sërish, ndoshta e bëri apostafat të më linte kohë ta përtypja me avash bërllokun që më hodhi te këmbët. Sytë si të shqarthit, lëvrinin par reshtur në tërë hapësirën e sallës, pa u përqendruar gjëkundi. Këta sy djallëzorë e dekonspironin të zotin, si mashtrues delenxhi. – Ja ku dolëm tani, besoj e kupton, pa operativin e ke të humbur davanë”? – vijoi dhe heshti.
Meqë jemi te operativi, më duhet të sqaroj me pak fjalë, kush ish ky njeri që bënte diellin dhe shiun, në burgje. Në kohën kur mbërrita unë në Reps, operativ ishte fodulli mburravec, Pjetër Tarazhi. Si pinjoll nga familja e Heroinave të Mirditës, ai inspironte urrejtje pa skaj, ndaj çdo kundërshtar të Partisë dhe Enver Hoxhës. Pavarësisht se funksioni i tij s’i përkiste ndonjë rangu të lartë hierarkik, që ta zëmë komandanti i kampit, gjithsesi ai gëzonte namin e keq, sepse aktiviteti i tij zhvillohej në hije dhe gjithë të burgosurit i druheshin shpirt-ligësisë së tij, madje edhe vet personeli ushtarak, i ruheshin si djalli nga themjani.
Ai pretendonte se ish zanatçi i përsosur në profilin e vet, kurse unë mendoj të kundërtën, ishte thjeshtë një kapadai hundëpërpjetë. Këtë e mbështes te fakti se gjatë mbretërimit të tij, numri i spiunëve erdhi në rënie, një pjesë e atyre që nën presion kishin pranuar bashkëpunimin, duke u gjendur nën trysninë e diskreditimit para bashkëvuajtësve të tyre, s’mundën ta duronin fudullëkun e tij dhe, o iu hidheshin telave ku gjenin vdekjen e sigurt nga pushka e ushtarit, o përfundonin në pavijonin shtatëmbëdhjetë, skizofrenë të pakthyeshëm.
Sidoqoftë, mizor deri në sadizëm, shpirtkazmë deri në cinizëm, ai u shndërrua në tmerrin e të dënuarve. Urrejtjen klasore e shfaqte haptas, sidomos ndaj klerikëve dhe intelektualëve, po s’bënin përjashtim as të rinjtë konsekuentë. Kur ndonjë fatzi përfundonte mbi telat me gjemba, ai jepte urdhër ta shtrinin kufomën në sheshin e kampit, ndërkohë, krenar, triumfator si konsujt romakë në arenën e gladiatorëve, vej-e-vinte para meitit, me duart të kryqëzuara pas shpinës dhe, mbasi hidhte këlbaza pafund mbi kurmin e shpërfytyruar të të ndjerit, e qëllonte me majat e çizmeve, zbrazte të shara dhe fyerje të papërshkrueshme nga asnjë majë lapsi:
“Ndyrësira, fundërrina, të pëgëra, kërma të vjetra! Shërbëtorë të qelbur të imperializmit botëror! Kurvarë dhe prostituta të haremeve borgjeze! Armiq të ndyrë të Partisë dhe të shokut Enver! Këtë fund do pësoni të gjithë pa dallim, ju dhe të afërmit tuaj dhe kushdo tjetër, që do guxoj të na dalë kryq në marshimin tonë fitimtar marksist-leninist!” Pastaj, mbasi shtonte dhe një këlbazë tjetër drejt të vdekurit, detyronte të dënuarit të kryenin të njëjtin gjest.
Kur shihte që s’i bindej askush, ndërsente spiunët. Shpresonte ta bënin të parët, por kur ndonjë nga ata matej të dilte nga rreshti, vështrimet rrepta të bashkëvuajtësve e detyronin të tërhiqej, të ngjashmit e tjerë e ziheshin; kështu, përfundimisht operativi mbetej i vetëm në sadizmin e vet. Kur e kuptonte dështimin, tërbohej edhe niste të shkumëzonte. Derdhte edhe një lumë të sharash e mallkimesh, kërcënonte se ta pësonim edhe ne si ai fatzi, mandej si bolla qorre tërhiqej jashtë rrethimit për t’iu shkrehur të parit që do t’i binte në duar. Ishte vërtetë zëmër katran, shumë shpejt do t’ia shihja sherrin edhe unë.
“Or mik, ta kesh mirë me të do të thotë, t’i bësh vend vetes! Jo se ai është ndonjë figurë qendrore, si të them komandanti, ama me firmën e tij, del nga burgu! Pastaj për jashtë në liri, të vlen edhe më tepër sepse pa te, s’hedh dot dy çapa! Kurse me mbështetjen e tij, mund të gjesh ndonjë pune të mirë, po shpëton edhe nga telashet e tjera, si internimi apo syrvejimi i mëtejshëm. Aq më shumë të duhet ty që je i ri, sepse sa të dalësh, do të ngrenë ushtar. Po të çuan në repart pune, vate, e mori ferra uratën! Rrodhet s’do të ndahen më, e ke burgun pas shpine! Por me mbështetjen dhe rekomandimin e tij, mund të të shpien në ndonjë repart special dhe më vonë s’i dihet, po të shohin se ke dhënë shenja të qarta përmirësimi, mund të hapin edhe dyert e Partisë…”!
“Si! Si the”? – s’durova dhe e ndërpreva i çuditur”. “Po, ore, pse habitesh? Edhe kjo ka bërë vaki”! E pashë, si ta përpija të gjallë, jo aq për shkak të habisë, se të urrejtjes që gati po shqyente muret e shpellës së durimit. U çudita vërtetë, se si arrita të rezervohem! Gjithë ato mysybete që po dëgjoja, më shtynin t’ja shtypja kokën me çekan, si t’ish krimb haleje. Arsyeja më përmbajti. E mblodha mendjen: “Hajd, t’a lemë të shprehet gjer në fund, pastaj me të parë e me të bërë”!
“Ore patriot, po si do bëjmë të lidhem me operativin, sepse ai as më njeh dhe as e di kush jam unë”? “Ama për t’u lidhur, ‘re! Eh-eeh, s’ka ndonjë vështirësi kushediçë, do shohim si të na e sjellë rasti”! “Po, mirë, e zëmë se u lidha, po pastaj, ç’bëhet më tej”? – e pyeta sërish si naiv. “Ç’detyrë do të ngarkojnë? Po ku ta di unë? Hiç-o! Ehu-uu, eksperienca më ka mësuar, se s’kërkojnë ndonjë gjë të madhe”! “Për shembull”?
“Po, ja, operativi do të udhëzoj saktë, pastaj do të ndihmoj edhe unë t’i realizojmë sa më shpejtë. Prandaj duhet miku, apo jo!? E para kjo. E dyta: E mira ta do që me ata pleqtë, mos t’i hapësh këto muhabete. Se, s i dihet ç’të yshtin pastaj”! Heshti, kërrusi kokën mbi gjunjët që po i fërgëllonin nga të ftohtët, apo emocionet e momentit, s’di ç’të them! Gjithsesi, pa më lënë kohë të mblidhja veten, vazhdoi:
“Pa njerëzia dhe do flasin! Le të flasin, ore! Mbase do të thonë edhe spiun! Po le të thonë, ore! Ti shih oxhakun tënd, t’i shkojë tymi drejt! Mos e çaj kokën për llafet e miletit, shiko udhën dhe ec përpara! Nderi, do të thonë dynjaja?! Po mirë, ore, pse ne të tjerët, pa nder qenkemi?! Jo, or xhanan, kemi nder e më shumë biles! Po, kemi nderin tonë, ama”! Heshti së dyti, ndoshta shpresonte në efektin çudibërës të leksionit të tij, pastaj ia nisi prapë:
“Or byrazer, jemi në burg, këtu! O Mete për vete! Oh, oh-h-h-h, po të kisha dëgjuar pallavrat e moralistëve unë, sot do kisha në dorë qylyken e bishtin e lopatës, si të tjerët. Ç’të të them, i ke parë vet ata derdimenët si përfundojnë kur s’realizojnë normën? Posi ore, si s’i paske parë, të lidhur përfund shtyllave! Po, jo, o i nderuar, s’e lakmoj atë lloj nderi unë! S’dua të përfundoj ashtu! Më dhëmb koka mua! Pse re, për heronj paskemi lindur ne? Jo, or të lutem shumë, jam prej mishi e prej gjaku, unë! Kam familje, or babaçe! Dua të kthehem më shpejt te gruaja e te vajza! Kush do që të bëhet kurban, le të bëhet! Kush e ka penguar, hapur e ka rrugën? Unë për vete, jo, s’dua! E kuptove nashti, si janë ndarë këtu, heronjtë në një krah, ne të ndershmit që na ka zënë rrota bishtin dhe duam ta ndreqim biografinë, në anën tjetër. Po, ku ka trim me shtetin, ‘re”!
Heshti edhe një herë, nga zgavrat e thella, sytë si kokërdhokët e gjarprit i lëshonin ca shkëndijime hipnotike. Mbase shpresonte ta kish paralizuar prenë, ndaj ato çaste ndërmori hapin e fundit, shpartallimin: “Dëgjo, or babam, mos të të brejë ndërgjegjja! Jo, si do flasin, jo, po çdo thonë?! Hiç, ‘re, mos i vra mendjen, hiq shkopin zvarrë e mos lërë vizë prapa! Edhe unë në fillim, sikur u ndjeva pak ligsht, po u ambientova dhe tani jam në paqe me veten time. Or vllaçko, një jetë kemi! Hajde, ta jetojmë, se s’kthehemi përsëdyti! Edhe këtu ku jemi, duhet t’ia gjejmë anën, t’a shtyjmë më mirë se të tjerët! Më kuptove nashti? Ndaj unë ha e pi, punë s’bëj fare, pastaj shpresoj të dal më parë se shokët e grupit. Prandaj të këshilloj: gjeje rrugën e çaj përpara”!
Për ta bërë më të pëlqyeshme rrugën që sugjeronte, ia mori një kënge gazmore. Në vitet e fëmijërisë, i kisha dëgjuar shpesh këtë këngë banale’ nga sarahoshët qejflinj të lagjes sime kur shtronin buzë lumit me një gotë raki, me dy kokrra ullinj e një bisht qepe dhe ja merrnin: “Ec përpara të çafsha ballin, / me sqepar ta hapsha varrin. / Ec përpara e mos ki frikë, / se i ke brekët me llastikë”, etj. banalitete. Kjo këngë jevgjish me kadencë të zvargur, që në rrethanat ku gjendeshim dukej e pavend, sido që këngëtari përpiqej t’i jepte nota gazmore, delte e sforcuar dhe zëri që e këndonte, ngjante sikur vajtonte.
Ende pa u shuar jehona e notës së fundit, një hije çau nga dera drejt vendit ku ishim ulur ne. Ndërkaq, një shpullë e fuqishme u plas mbi surratin e bashkëbiseduesit tim dhe krisma e thatë jehoi tavanit të sallës së laboratorit. Ai, si ta kish flakur tej furia e një cikloni, u plandos mbas murit. Hija veproi shpejtë, sa s’munda ta shquaja personin, mandej një breshëri grushtesh dhe shkelmash, pasoi mbi trupin e kruspullosur. Befasia më shtangu por e mblodha veten dhe u ngrita të jepja edhe unë një dorë.
Me durim të sosur, mezi prisja të shfreja dufin. Kisha minuta që zieja; inati e shqeu kraterin e arsyes, sytë m’u errën, urrejtja më eklipsoi trurin. Ngrita çekanin që mbaja në dorë, e mata t’i jepja goditjen fatale. Por atë moment, hija më dha të shtymën nga pas dhe çekani u shuk në murin përballë, duke shkërmoqur llaçin e suvasë. Humba ekuilibrin dhe rashë mbi të kruspullosurin. U çova shpejt dhe ngrita sërish çekanin. Një dorë si nofulla morse, më kapi kyçin dhe më shtyu tutje. “Ç’bën, mos luajte mënç? Hiqu mënjanë, se merrem unë me këtë”! “Aman, kam një orë që po e duroj, lërmë ta zhduk qelbanin”! – iu shkreva hijes në krahë.
“Pusho! Ja rregulloj unë samarin, këtij kërriç gomari”! – të sharat u pasuan me një stuhi goditjesh. – “Dëgjo ‘re pocaqi, do ta nxjerrë shpirtin nga b…, se na qelbe tërë Repsin me pisllëqet e tua! Pse ore, qen bir qeni, do të lemë ty, t’i bësh si veten të gjithë! Mbylle me kaq, se po s’të qërova nga kjo dynja, mos më thënçin Muharrem Dyli! Ngrihu, lahu e thyej qafen! Po hape gojë, je i vdekur! More vesh”? – i tundi grushtin në surrat. – Edhe njëherë po të them, vëri vath këto porosi, se këtu jemi ne! – e kërcënoi për herë të fundit.
I rrëzuari u përpoq të çohej, por goditjet e kishin trullosur keq, s’po merrte dot drejtpeshimin. Kur ngriti kokën, vura re një çurkë gjaku t’i rridhte nga vrimat e hundës dhe njëra vetull e çarë, i varej zhofkë mbi syrin e mbufatur. – “Çoje te çezma të lahet, sa të gjej Dilon”! – më urdhëroi mua dhe iu kërcënua sërish atij: – “Dëgjo ti palaço, se mos bën çap që këtu, pa do ta ndaj copa copa atë kërmë spiuni dhe do të betonoj në frantojë! Ra dhe u vra, kaq”? – m’u kthye mua. Iku çap shkurtër, po shpejtë, ndërsa ne mbetëm të dy. E shoqërova deri te çezma që gjendej pas derës së banjës.
“Ky është çmimi që paguan zanati yt! Besoj, vajti haka te i zoti”! – pastaj shtova pa ceremoni. – Duhet të ta jepja unë, ta dha ai! Po, s’ka problem, këtu jemi! Po na e solli rasti, do t’a laj borxhin, madje dhe me kamatë”! – e kërcënova. Ai heshti dhe hidhte ujë të ftohtë në fytyrë, gjaku s’po i rridhte me gulshe si më parë, po ca cifla të mpiksura i ishin shtresuar mbi mjekër dhe mbi këmishë.
– “Unë të dola borxhit, do bëhesh pishmend, po do jetë vonë”! – fishkëlleu si gjarpri. – “Or maskara, s’qënke ngopur ende! Bëj shyqyr që shpëtove me kaq, se herën tjetër, nëse do guxosh të më dalësh kryq, do të zhdëp vet”! – dhe ja zhyta kokën në ujin e çezmës. Sigurisht thoshja të vërtetën, sepse atëkohë isha nën efektin e dufit të heroizmit djaloshar, si i dehuri që vepron nën nxitjen e avujve të alkoolit, i gatshëm të bëja veprime të tejskajshme.
S’kaluan ca minuta ndjeva të kuisnin çiçivetë e derës. Dilua, me çantën e ndihmës së shpejtë nën sqetull, ja behu shpejtë. Sa shqoi të dëmtuarin ulur mbi një arkë, i shkoi pranë. Në ecje e sipër, më hodhi mua një vështrim kuptimplotë: – “Ua-aa! Po, ç’të paska gjetur, more qiq! Po, qenke sakatuar fare, a ditëziu ti! Po pse more, kaq keq paske rënë, a! Hapi site kur hedh këmbët ore, se është vend gazepi këtu, gjithë hekurishte dhe gozhdë! Hajde, ndihmomë ta shtrijmë këtu, or çun, se e kemi edhe nga Berati”! – uli çantën e aviti edhe një arkë tjetër të formonte një tip shtrati. – Shiqir që paska par e të paska ngritur, se kushedi ku do vente kjo punë”! – më shkeli synë’ të më jepte të kuptoja, se ishte në dijeni të gjithë ngjarjes.
Për të qenë në sinkron me të, iu përgjigja: “Po, Dilo, ke të drejtë, për këtë jemi ne patriotët që në nevojë, t’i gjendemi njeri tjetrit! Si të duket, mos është dëmtuar shumë”? – shtova me djallëzi. – “Jo, ore, ç’ne, pak! Po, është kockë e fortë ki, o djalë-ëë! Po, ka qenë marinar, ore”! – përsëri më shkeli synë me dinakëri, germën “y”, e theksonte “i”, si tërë gjirokastritët. E kuptova, kjo e folur me nënkuptim, ish një formë presioni për të heshtur.
Ai nxori nga çanta një shuk pambuk, ca fasho dhe një shishe jod e nisi t’i pastronte hundën dhe vetullën e çarë. I vuri një turrë fasho mbi syrin e ënjtur e ia ngjiti me leukoplast, pastaj i bllokoi me nga një shuk pambuk të dyja vrimat e hundës, iu afrua te veshi dhe i tha: – “Kujdes me gojën, s’të bën mirë t’a hapësh, se… të rrjedh gjak”! – shtoi. – “Kur të kthehemi në kamp, do ta qepim te doktor Naimi, po deri atëherë, hajd shkojmë në kovaçhanën e Qazos, të ngrohemi një çikëz”!
U larguan mbështetur pas njeri tjetrin. Kur mbërriti në prag të derës, Dilua u kthye edhe njëherë drejt meje, më shkeli synë: – “Faleminderit për ndihmën, djalo-oo”! – më përshëndeti dhe u larguan. Mbas dite në kamp, mora vesh se Muharremin e kishin caktuar engjëllin tim mbrojtës. I falenderova për këtë gjest, atë dhe pleqtë e mi. Me vëllezërit Riza dhe Muharrem Dyli, që ishin dhe miqtë e tim eti, do lidhja miqësi të ngushtë e të gjatë, që do vazhdonte deri në vdekjen e tyre. Për ata do flasë veçmas, kur të vijë radha.
Ky qe takimi i fundit me spiunin, pa prezencën e të tjerëve, përsakohë qemë bashkë. Sepse ai s’qendronte gjatë në kamp, e çonin me misione birucave, që të spiunonte dhe ndikonte në dënimin e mjeranëve që i kishin piketuar për të populluar burgjet politike. Kur kthehej, që të çlodhej për turin e radhës, e fusnin në regjim ushqimi special dhe e caktonin në brigadën e “tekahytëve”.
On the other hand, I also didn't have the luck to last long in this brigade, because some circumstances, which did not depend on me, which we will talk about below, affected us, so we didn't have the chance to meet again. I don't know exactly whether or not to denounce the incident with me and Muharrem, I don't have any facts about this, but the subsequent developments made me believe that he must have informed the ustallars, who assigned him that task. / Memory.al
Lini një Përgjigje