FLASH
Shkruar nga Pamfleti
A while ago, when a television debate was attended by historians loyal to the old line of history who defended the thesis that there was no savage civil war in Albania and Italy, and new historians who said that here too, just like in Italy, the civil war was very fierce, it brought to mind a debate that took place a few years ago. On Bruno Vespa's show "Porta a Porta", between Fausto Bertinotti, former president of the newly founded Communist Party, and Giampaolo Pansa, author of several works on the civil war in Italy, which took place during the years 1943-1945.
Pansa, at that time, had published the historical essay “Il Sangue dei vinti” ('The Blood of the Defeated') in which he detailed the terrible communist crimes that aimed to exterminate all opponents who did not accept their plan, which was the creation of a Soviet republic like in the Soviet Union. In front of Pansa's undeniable documents, Bertinotti, who did not accept the existence of the civil war in Italy, felt sorry and chose silence in the face of the truths that he could not deny.
Pansa's book tells of murders and crimes committed by communist partisans before and after April 25, 1945, the day of the liberation of Italy. Without any trial, criminal fascists were killed, as well as those suspected of having been such. Prominent democrats and opponents of communism, clergymen, landowners, industrialists and people of culture were also massacred. The stories say that among the killed were people responsible for military and civil crimes, but also people who, although associated with fascism, had not committed crimes.
Among the extrajudicial killings of those days were various murders of non-communist partisans, as well as journalists who had written about the crimes, violence and mistreatment committed in the so-called "Triangle of Death" (the area between Bologna, Ferrara and Reggio Emilia), where the presence of communists was very large.
Numerous murders began immediately after April 25, 1945, the day of liberation, even within the same military grouping (since the combat formations of the Italian resistance were formed with partisans of all political parties, but the vast majority were communists) of non-communist partisans separately, and in groups by communist partisans, as well as the murders of many commanders who were supporters of non-communist parties, or communist commanders who were against the killings of innocents, murders that were also carried out behind their backs and later they invented all kinds of lies, at first to cover up these crimes so that they would then pass into oblivion over time.
Deri para pak kohësh, thoshte autori në një intervistë, të flisje për luftën civile nuk priteshe fort mirë, se duhej folur vetëm për lirimin e vendit, se lufta për lirimin e vendit ishte për komunistët vepër e komunistëve dhe e askujt tjetër. Ky libër, i pasur në dokumente, nuk është vetëm një tregim historish të tmerrshme dhe hakmarrjesh të mbuluara nga heshtja, por nxjerr në dritë edhe qëllimin e vërtetë të partisë komuniste italiane, më e forta dhe më e organizuara n’ato vite në Itali, që lirimi nga fashistët dhe pushtuesit gjermanë të ishte fillimi i revolucionit komunist që do ta bënte Italinë një shtet komunist.
Të vërtetat e treguara në këtë libër dhe në dy të tjerë që u botuan më vonë, u pritën me kritika shumë të ashpra nga e majta italiane dhe nga shoqata e veteranëve, si edhe me kërcënime e dhunë ndaj autorit, sepse nxorën në dritë të vërtetën lakuriqe të krimeve komuniste që deri n’atë kohë kishin arritur t’i fshihnin me atë që në Itali u quejt “Komploti i madh i heshtjes mbi historiografinë”, në sajë të të cilit kishin arritur, pas mbarimit të luftës, me veglat e tyre të shtrira në të gjithë burokracinë e shtetit italian, të mbanin të gjallë idetë komuniste dhe arritën deri aty sa në librat e historisë në shkollat italiane, mos të flitej kurrë për krimet e komunizmit gjatë luftës, por vetëm për krimet e antikomunistëve që quheshin tradhtarë, pse luftonin për një Itali të lirë dhe jo për një Itali që të kalonte nga diktatura fashiste në një diktaturë më t’ashpër, siç ishte diktatura e proletariatit.
Edhe tani që trashëgimia politike e partisë komuniste po shkon duke u shuar, gjallojnë të palëkundur në bindjet e tyre të më- parshme katedrat universitare me akademikët e vjetër, të kapuna nga komunistët që kalojnë nga babai te fëmijët, nga dajat te nipat, si edhe te trashëgimtarët e partisë komuniste që i kanë dhënë vetes të drejtën të gjykojnë vetëm ata mbi historinë e luftës, kurse çka shkruajnë historianët jo akademikë, që me dokumente hedhin poshtë tezat e akademikëve të vjetër, këta i quajnë diletantë të historisë dhe përdorin çdo mjet që e vërteta e fshehun deri tani mos të dalë në dritë, sepse me daljen në dritë të kësaj të vërtete, shembet kulla e mashtrimeve.
Po të heqim fjalët Itali dhe italianë që janë shkruar më sipër dhe t’i zëvendësonin me fjalët Shqipëri dhe shqiptar, do të na dilte i qartë kuadri i krimeve komuniste në vendin tonë, që filluan me vrasjen e Besnik Çanos dhe Qeramudin Sulos, dy djem universitarë që lanë studimet për të luftuar kundër fashizmit, por pse ishin të inkuadruar në radhët e Ballit Kombëtar, me tradhti, u rrëmbyen dhe u çuan në Pezë ku, pas torturave çnjerëzore, i vranë dhe kufomat i lanë pa varrosur mbi shtratin e një përroi, për të vazhduar pastaj, pa ndërprerje, gjatë gjithë viteve të sundimit komunist, me shfarosjen me gjyqe dhe pa gjyqe të të gjithë atyre që i quanin të rrezikshëm për diktaturën, vrasje që nuk i prenë edhe kur regjimi i tyre po jepte shpirt, edhe atëherë do ta tregonin se cilët ishin komunistët duke varur dhe duke e lënë tri ditë të varur në sheshin e Kukësit poetin Havzi Nela, poetin që e varën pse në vargjet e poezive të tij u këndonte atdheut dhe lirisë.
Krimet e komunistëve gjatë luftës civile në Itali dhe komploti i heshtjes mbi historiografinë gjatë dhe pas luftës, janë të njëjtë me krimet e luftës civile dhe me komplotin mbi historiografinë gjatë dhe pas luftës te ne, sepse komunistët kudo që janë, të gjithë janë të njëllojtë, si në fanatizmin e tyre ndaj doktrinës komuniste që e quajnë të pakundërshtueshme dhe ai që guxon ta kundërshtojë quhet tradhtar, e pra, duhet zhdukur, si duke larë duart për të gjitha të zezave që bëjnë duke akuzuar të tjerët për to, si në akte terroriste që të ngjallin tmerr në popull, për të vazhduar pastaj me krimet në masë pa dallim armiq dhe jo armiq, që të arrijnë qëllimin e tyre që ishte vendosja e diktaturës komuniste sipas modelit të Bashkimit Sovjetik që fatkeqësisht u vendos në vendin tonë.
Ajo që ndodhi pas botimit në Itali të librit “Gjaku i të mundurve”, siç e thashë më sipër, ndodhi edhe këtu te ne, pasi Presidenti i Republikës asokohe u dha dekoratën e martirit secilit nga të 65 të rinjve ballistë të vrarë nga Mehmet Shehu. Nostalgjikët nxorën përsëri mllefin e viteve të sundimit komunist, ndërsa historianët e përligjën atë masakër duke deklaruar se ishte gjendje lufte, megjithëse e dinin mirë që robërit nuk vriten, dinë gjithashtu se edhe të dënuarit me vdekje, para ekzekutimit, kurrë ndonjëherë nuk janë zhveshur dhe nuk janë vënë lojë, siç veproi Mehmet Shehu sipas urdhrave të padronit jugosllav, Dushan Mugosha!
Por, thanë historianët e vjetër, se ata nuk janë martirë. Fjala martir është një fjalë latine me prejardhje greke që e meriton kushdo që me ndërgjegje pranon torturat edhe vdekjen dhe nuk mohon idealin e tij. Martirë i quejti kisha, pas vdekjes së Krishtit, të gjithë ata besimtarë të krishterë që u sakrifikuan në mbrojtje të fesë së krishterë që ishte ideali i tyre. Edhe 65 ballistët e rinj atdhetarë myzeqarë, luftëtarë në radhët e Ballit Kombëtar, pranuan më mirë vdekjen sesa të mohonin idealin për të cilin kishin rrokur armët, në këmbim të faljes së jetës nga Mehmet Shehu.
This is the truth that some historians and some politicians do not want to know, but time, which does not stop, takes everyone with it without distinction, to make way for new generations who, taking into account the basic criterion of history, which is the truth and only the truth that they have learned in the universities they graduated from, will cleanse our history of all the falsifications that were made of it during communist rule and that unfortunately continue today./ Memorie.al
Lini një Përgjigje