FLASH
Shkruar nga Adrian Wooldridge
Living with America today is like living with a misbehaving teenager who demands constant attention and thinks he has solved the mysteries of the Universe.
The Trump administration is ramping up a powerful force in global affairs: anti-Americanism. Canadians have begun to mock the American national anthem, while Panamanians are burning U.S. flags. British tabloids are attacking Vice President JDVance almost daily for his insults to British troops.
During a carnival parade in Dusseldorf, Germany, a caricature of
Donald Trump and his Russian counterpart, Vladimir Putin, shaking hands and stomping on Ukrainian President Volodymyr Zelensky. One of the banners read "Hitler-Stalin Pact 2.0."
In the US, the Washington Post has published a guide on how Americans can avoid physical attacks abroad. (“Dress neutrally, not with patriotic symbols”). So there has never been a better time to be anti-American. Trump embodies everything that critics of the US have always warned about, but multiplied several times.
American arrogance? He and Vance bullied in the Oval Office the leader of a nation victimized by the Russian president's aggression. American imperialism? Trump boasted to a Congress that repeatedly cheered him on that he would "one way or another" take Greenland from Denmark.
Americans' incompetence? Trump's tariffs are destabilizing global stock markets and damaging his country's economy. A YouGov poll released on March 4 shows that positive sentiment toward the United States has fallen from 6 to 28 percent since Trump was re-elected president.
The smallest drop (from 48 to 42 percent) is in Italy. The largest (from 48 to 20 percent) is in Denmark, where it is logical that people are upset by his intention to annex part of their territory. Currently, there is no country in Europe where more than half of the population has a positive feeling about the US.
And these numbers are likely to get significantly worse as mass deportations of immigrants begin, and as tariffs increasingly weigh on the global economy. But is there more driving the rise of anti-Americanism than just anti-Trumpism? I think so.
There is growing hostility to America's enthusiasm for its political and cultural hegemony.
Living with America today is like living with a misbehaving teenager who demands constant attention and thinks he has solved the mysteries of the Universe.
Eksporti i fundit i madh kulturor i Amerikës përpara se Trump të fitonte zgjedhjet, ka zemëruar njerëzit në të djathtë dhe në qendër me përdorimin si armë të tensioneve kulturore. Faqet e saj të mediave sociale - veçanërisht Facebook dhe X, dikur Twitter - po shihen gjithnjë e më shumë si agjentë të ndarjes dhe shpërqendrimit sesa, siç donin ta quanin dikur veten, krijues të një fshati global.
Po ashtu, nuk ka pasur kurrë një kohë më të keqe për të qenë pro-amerikan. Mbrojtësit e SHBA-së i kanë bërë vazhdimisht avokaturën (dhe i kanë shfajësuar dështimet e saj) me tre arsye: që si fuqia më e madhe në botë, SHBA-ja ofron stabilitet dhe siguri; si demokracia liberale kryesore në botë, e mbron dhe përhap demokracinë liberale në mbarë botën; dhe së fundmi që ajo është një motor i kapitalizmit të tregut të lirë.
Por edhe këto justifikime po bien. Sepse SHBA-ja po bëhet një burim i paqëndrueshmërisë globale. Kryesisht për shkak të sjelljes së Trump, por edhe të lëkundjes mes ekstremeve (nga promovimi i demokracisë nga George W.Bush tek izolacionizmi i Trump).
Politika e brendshme e Amerikës, është sot ka1 kaotike, saqë e bën atë një partnere afatgjatë jo të besueshme, pavarësisht se kush drejton në Shtëpinë e Bardhë. Nën Trumpin, SHBA-të po bëjnë aleat kryesor armikun më të madh në botë të demokracisë liberale, Putinin, dhe po nxisin shumë paqëndrueshmëri në tregjet globale.
Gjatë valës së fundit të anti-amerikanizmit në kohën e administratës Bush (2001-2009), pro-amerikanët të paktën kishin diçka për të cilën të luftonin: idenë se SHBA-ja po rrëzonte një diktator të egër dhe po përhapte demokracinë në Lindjen e Mesme. Por sot për çfarë mund të luftojnë?
Askush jashtë SHBA-së nuk i pranon tarifat e saj tregtare. Dhe askush jashtë boshtit të vendeve autokrate, nuk e mbështet politikën e jashtme të Trumpit. Edhe njerëzit që sillen formalisht mirë me Trump, si kryeministri i Britanisë Keir Starmer, e bëjnë këtë duke shtërnguar dhëmbët.
Nëse Trump vazhdon me aktet e tij konfliktuale si 7 javët e para të mandatit të dytë, anti-amerikanizmi ka të ngjarë të jetë shumë transformues në politikën e brendshme evropiane dhe ndërkombëtare. Madje sjellja e presidentit amerikan, po e dobëson mbështetjen që gëzonte deri vonë nga politikanët populistë në vende të ndryshme evropiane.
Nigel Farage, lideri i Partisë Reformuese të Britanisë, dhe një njeri që e cilësonte veten si miku i mirë i Trumpit në Mbretërinë e Bashkuar, është tërhequr tashmë nga deklarata e tij se Zelensky ishte “i pasjellshëm” me Trump, duke i cilësuar si “shumë të gabuara” deklaratat e Vance për trupat britanike.
Si partia laburiste ashtu edhe partia konservatore, mendojnë se afërsia e Farage me Trump mund të jetë një problem elektoral për partinë e tij. Partia Konservatore Kanadeze, e cila prej 2 vitesh ka pasur një epërsi të madhe në sondazhe ndaj liberalëve të kryeministrit Justin Trudeau, ka parë që ky avantazh të bjerë që nga janari.
And now their victory in the October elections is no longer as certain as it seemed a few weeks ago. One of the reasons why the great powers of reason present themselves as benevolent defenders of the global order is to prevent smaller powers from uniting against them. Trump's America has decided to do the opposite.
Western powers are forging alliances that exclude (or at least do not include) the United States. The European Union, and especially Germany, has begun to take its own defense into its own hands, after decades of passive behavior. The EU has reached trade agreements with Latin America and Malaysia, and has signed various cooperation agreements with Canada and China. A number of allies now view the United States, in the words of political scientist Michael Beckley, as “a rogue superpower, a mercantilist giant, bent on absorbing every ounce of wealth and power from the rest of the world.”
As America weakens its post-World War II alliances, the axis of autocratic states is doing the opposite. Russia and China have pledged enduring friendships with each other. What were once called nonaligned powers are in line to join the BRICS group of emerging market countries.
The United States can no longer assume that other liberal powers will automatically align themselves with it because of shared interests and culture. Nor can it be assumed that in a major confrontation, nonaligned powers will choose America over China.
Now the “genie” of anti-Americanism is not only out of the bottle, but is doing great damage to the country’s long-term interests. Even if Trump proves to be a temporary blip, as seems increasingly likely, as disgust with his policies spreads both at home and abroad, the United States will take many years to regain the trust of the free world. / Adapted from “Pamphlet” From “Bloomberg”
Lini një Përgjigje