FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Extreme poverty, hunger and a lack of humanitarian aid are pushing families in Afghanistan towards unthinkable decisions, as the humanitarian crisis worsens...
As the sun rises over the city of Chaghcharan, the capital of Afghanistan's Ghor province, hundreds of men gather each morning in a dusty square. They stand by the roadside in the hope that someone will stop to offer them a temporary job. That job is what will feed their families for the day.
But the chances are minimal.
Juma Khan, 45, says he has only managed to work three days in the past six weeks. The pay was around $2 to $3 a day.
“My children went to bed hungry for 3 nights in a row. My wife cried, and so did the children. I had to beg a neighbor to lend me money to buy flour ,” he recounts, adding, “I live in fear that my children will starve to death.”
His story is repeated in almost every family in the area.
According to the United Nations, 3 out of 4 Afghans today cannot afford the bare necessities of life. Unemployment is rampant throughout the country, the health system is in crisis, and international aid that once supported millions of people has been drastically reduced.
Afghanistan is facing record levels of hunger. Some 4.7 million people, more than a tenth of the population, are considered just a step away from extreme hunger. Ghor province is among the hardest-hit areas.
In the square where men wait for work, the desperation is evident.
“They called me and told me that my children hadn’t eaten for two days,” Rabani says, his voice shaking. He then adds, “I thought about killing myself. But then I thought: how would this help my family? So I went out looking for work again.”
Another man, Khwaja Ahmad, bursts into tears as he begins to speak. "We are starving. My eldest children have died. I have to work to feed my family, but I am old and no one will hire me," he says.
When a nearby bakery opens its doors, the owner hands out stale bread to the crowd. Within seconds, the men are fighting over small pieces of bread.
A little later, a man on a motorbike stops and asks for just one worker to transport bricks. Dozens of people rush towards him, pushing each other between them.
During the two hours the journalists were there, only three people managed to find work. In the surrounding villages, among the dry hills and dilapidated houses, poverty has become a daily part of life.
Abdul Rashid Azimi i çon gazetarët në shtëpinë e tij të varfër dhe sjell pranë dy vajzat binjake shtatëvjeçare, Roqia dhe Rohila. Ai i përqafon fort ndërsa përpiqet të shpjegojë vendimin që po mendon të marrë. “Jam gati t’i shes vajzat e mia. Jam i varfër, i zhytur në borxhe dhe pa asnjë rrugëdalje”, thotë ai duke qarë. Ai tregon se kthehet në shtëpi i rraskapitur, i uritur dhe pa asgjë në duar.
“Fëmijët më afrohen dhe më thonë: ‘Baba, na jep bukë’. Por çfarë mund t’u jap? Ku është puna?”, rrëfen Abdul. Ai përqafon Rohilan dhe e puth në ballë ndërsa lotët i rrjedhin në fytyrë. “Më thyhet zemra, por kjo është mënyra e vetme për të ushqyer fëmijët e tjerë”, shprehet ai.
Gruaja e tij, Kayhan, thotë se familja ushqehet vetëm me bukë dhe ujë të nxehtë. “As çaj nuk kemi”, thotë ajo. Dy djemtë e saj adoleshentë punojnë duke lustruar këpucë në qytet, ndërsa një tjetër mbledh mbeturina që përdoren si lëndë djegëse për gatim.
Një tjetër baba, Saeed Ahmad, thotë se tashmë është detyruar të shesë vajzën e tij pesëvjeçare, Shaiqa. Vajza kishte apandesit dhe një cist në mëlçi, ndërsa familja nuk kishte para për trajtimin mjekësor.
“Nuk kisha para për spitalin. Kështu që e shita vajzën time tek një i afërm”, thotë ai.
Operacioni i Shaiqës rezultoi i suksesshëm. Paratë për ndërhyrjen erdhën nga marrëveshja për shitjen e saj, me vlerë rreth 3,200 dollarë amerikanë.
“Nëse do ta merrja të gjithë shumën menjëherë, ai do ta merrte vajzën time menjëherë. Kështu që i kërkova vetëm aq sa duhej për trajtimin e saj tani. Pjesën tjetër do ta japë gjatë pesë viteve të ardhshme dhe më pas do ta marrë”, shpjegon ai.
Shaiqa përqafon babanë e saj fort rreth qafës. Lidhja mes tyre duket e fortë, por pas pesë vitesh ajo do të duhet të largohet nga familja.
“Nëse do të kisha para, nuk do ta bëja kurrë këtë”, thotë Saeed, duke shtuar “por mendova: çfarë do bëj nëse ajo vdes pa operacion? Të paktën kështu do të jetojë.”
Vetëm dy vite më parë, familja e tij merrte ndihma ushqimore si miliona afganë të tjerë: miell, vaj gatimi, thjerrëza dhe suplemente ushqimore për fëmijët. Por shkurtimet masive të ndihmës humanitare kanë lënë miliona njerëz pa mbështetje.
Shtetet e Bashkuara, dikur donatori më i madh i Afganistanit, ndërprenë pothuajse të gjithë ndihmën vitin e kaluar. Edhe vende të tjera, përfshirë Britaninë e Madhe, kanë ulur ndjeshëm financimet.
Sipas OKB-së, ndihma që Afganistani ka marrë këtë vit është 70% më e ulët krahasuar me vitin 2025.
Kriza po përkeqësohet edhe nga thatësira e rëndë që ka goditur më shumë se gjysmën e provincave të vendit. “Nuk kemi marrë ndihmë nga askush, as nga qeveria dhe as nga organizatat humanitare”, thotë banori Abdul Malik.
Qeveria talebane, e cila mori pushtetin në vitin 2021 pas tërheqjes së forcave ndërkombëtare, fajëson administratën e mëparshme për gjendjen aktuale ekonomike. “Gjatë 20 viteve të pushtimit u krijua një ekonomi artificiale për shkak të fluksit të dollarëve amerikanë”, deklaroi për BBC-në Hamdullah Fitrat, zëvendëszëdhënës i qeverisë talebane.
“Pas përfundimit të pushtimit trashëguam varfëri, papunësi dhe shumë probleme të tjera”, shtoi ai.
Megjithatë, politikat e vetë talebanëve, veçanërisht kufizimet ndaj grave dhe vajzave, konsiderohen nga shumë vende perëndimore si një nga arsyet kryesore të reduktimit të ndihmave.
Talebanët i hedhin poshtë këto akuza dhe thonë se ndihma humanitare nuk duhet të politizohet. Ata pretendojnë se po punojnë për krijimin e vendeve të punës përmes projekteve infrastrukturore dhe minerare.
Por për miliona afganë, ndihma urgjente mbetet çështje mbijetese. Mohammad Hashem humbi vajzën e tij 14-muajshe disa javë më parë. “Fëmija im vdiq nga uria dhe mungesa e ilaçeve. Kur një fëmijë është i sëmurë dhe i uritur, është e qartë se do të vdesë”, thotë ai.
Një i moshuar i zonës tregon se vdekjet e fëmijëve për shkak të kequshqyerjes janë rritur ndjeshëm gjatë dy viteve të fundit. Nuk ekzistojnë statistika zyrtare për vdekjet, por varrezat tregojnë realitetin. Gazetarët numëruan varret e vogla dhe ato të mëdha. Varret e fëmijëve ishin pothuajse dyfish më të shumta se ato të të rriturve.
Në repartin neonatal të spitalit lokal, çdo shtrat është i zënë. Disa foshnja ndajnë të njëjtin krevat. Shumica janë nënpeshë dhe shumë prej tyre nuk arrijnë të marrin frymë vetë.
Një infermiere sjell dy vajza binjake të lindura dy muaj para kohe. Njëra peshon 2 kilogramë, tjetra vetëm 1 kilogram. Të dyja vendosen menjëherë në oksigjen. Nëna e tyre, Shakila, 22 vjeçe, kishte kaluar shtatzëninë pothuajse vetëm me bukë dhe çaj. “Ajo ishte shumë e dobët. Kjo është arsyeja pse foshnjat janë në këtë gjendje”, thotë gjyshja e tyre, Gulbadan. Pak orë më vonë, foshnja më e madhe vdes pa marrë ende një emër. “Mjekët u përpoqën ta shpëtonin, por ajo vdiq”, thotë gjyshja, duke shtuar “e mbështolla trupin e saj të vogël dhe e çova në shtëpi. Kur nëna e saj e mori vesh, humbi ndjenjat”.
Ajo shikon foshnjën tjetër dhe thotë me shpresë: “shpresoj që të paktën kjo të mbijetojë.”
Infermierja Fatima Husseini thotë se ka ditë kur vdesin deri në tre foshnja. “Në fillim ishte shumë e rëndë për ne. Tani pothuajse është bërë normale të shohim fëmijë që vdesin”, thotë ajo.
Drejtori i repartit neonatal, Dr. Muhammad Mosa Oldat, thotë se shkalla e vdekshmërisë arrin deri në 10%. “Kjo nuk është e pranueshme. Por për shkak të varfërisë, numri i pacientëve rritet çdo ditë dhe ne nuk kemi pajisjet e nevojshme”, thotë ai.
In the pediatric intensive care unit, six-week-old baby Zameer suffers from meningitis and pneumonia, treatable illnesses if he had the necessary equipment and medication.
Doctors say that the public hospital does not have medicines for most patients and families are forced to buy them themselves at private pharmacies.
"Sometimes we use the medicine left over from babies from richer families to treat babies from poorer families," says nurse Fatima.
The lack of money is forcing families to make painful decisions. Gulbadan's surviving granddaughter began to gain weight and her breathing stabilized. But the family took her home a few days later because they could no longer afford the hospital costs.
Baby Zameer was also left hospital for the same reason. Now their little bodies will have to fight for survival on their own. /Adapted from Pamphlet by BBC /
Lini një Përgjigje