FLASH
Shkruar nga Ani Chkhikvadze
From tariffs to the overthrow of Maduro in Venezuela, to a possible attack on Iran and the idea of buying Greenland: the apparent lack of a strategy in foreign policy has become an asset of the Trump presidency, and a constant threat to his opponents...
The first year of Donald Trump's second presidency has been marked by a series of decisions on the international stage. In the Middle East, Washington has increased pressure on Iran, framing the clash around the nuclear threat and antagonism towards the Iranian regime. In Latin America, US forces ousted Nicolás Maduro in Venezuela, doing so without a long-term military presence and without the chaos that some had predicted.
In Europe, Trump floated the idea of buying Greenland, causing a rare public rift with a NATO ally and forcing European governments to question how far Washington might be willing to go with its leverage.
In Gaza, the United States helped force a ceasefire using personal connections and immense pressure. And above all, there was Ukraine, a war that Trump vowed to end soon but has so far failed to do. But looking beyond the tariffs to foreign interventions and threats of intervention, is there a doctrine or strategy that defines his presidency?
“The mistake is to try to impose more coherence than there actually is ,” says Eliot Cohen, a professor at Johns Hopkins University and former State Department adviser.
"Trump's personality is changeable, unstable and volatile, capricious and dependent on the personalities he faces. His basic approach is not guided by values. It is transactional ," he adds.
In the foreign policy debate in the United States, the more radical or "hawkish" ones - most often Republicans - favor the use of military and economic power abroad, while the more moderate, "doves" - traditionally Democrats - insist on diplomacy and moderation.
Isolationism runs through both parties, in fact, calling for a reduced global role and less involvement abroad. This instinct, dominant before World War II, has resurfaced in both parties. Its supporters want less military spending overseas and more attention to challenges at home.
But where does Trump fit into this whole strategy? “He has a kind of transactional, realpolitik-style attitude toward the rest of the world ,” Cohen further emphasizes.
“Ai nuk është një izolacionist. Nuk është kundër përdorimit të fuqisë ushtarake. Por është një devijim nga ajo që kemi pasur që nga Lufta e dytë Botërore”, saktëson ai.
Për një pjesë të madhe të periudhës së pasluftës, një konsensus i gjerë dypartiak ka modeluar rolin e Shteteve të Bashkuara në botë, veçanërisht mbi marrëdhëniet transatlantike dhe sigurinë kolektive.
Demokratët dhe republikanët mbështetën NATO-n, një prani ushtarake amerikane të vazhdueshme në Evropë dhe idenë se udhëheqja amerikane ishte shtylla e sigurisë globale. Pas rënies së Murit të Berlinit, u zbeh kërcënimi i perceptuar nga Moska. Angazhimi ekonomik pati përparësi mbi konkurrencën strategjike dhe presidentët amerikanë pasardhës e reduktuan vazhdimisht praninë amerikane në Evropë deri në pushtimin në shkallë të gjerë të Ukrainës nga ana e Rusisë.
Duke parë sfidat me të cilat përballen Shtetet e Bashkuara, administrata Trump pretendon se vitet e gjuhës diplomatike nën demokratët dhe republikanët kanë prodhuar pak rezultate. Evropa nuk i rriti shpenzimet ushtarake, Irani vazhdoi të përparonte në programin e tij bërthamor, vazhdoi agresioni rus në Ukrainë, teksa edhe Kina e zgjeroi praninë e saj në Amerikën Latine dhe përtej.
Shtëpia e Bardhë u kundërpërgjigj me një qasje më pragmatike, të karakterizuar nga gjuha e drejtpërdrejtë dhe kërcënimet, madje edhe ndaj Evropës. Trump e sheh Evropën si një përfituese pasive nga mbrojtja amerikane duke dhënë shumë pak në këmbim.
Madje duke ndjekur politika të rrezikshme si thellimi i lidhjeve energjetike me Rusinë përmes projekteve si “Nord Stream 2” dhe bllokimin e një rruge drejt sigurisë për vende si Gjeorgjia dhe Ukraina në samitin e Bukureshtit të vitit 2008, ndërkohë që përballeshin me aventurizmin ushtarak rus. Ato vendime e përndjekin ende kontinentin.
“Nëse shikon Strategjinë e re të Sigurisë, ajo kritikon mbi të gjitha Evropën për fshirjen e qytetërimit të saj, për faktin që ka gjithë këta emigrantë, që nuk bën pjesën e saj në NATO dhe që e lë pas dore mbrojtjen e saj”, shprehet Angela Stent, bashkëpunëtore në think-tank-un “American Enterprise Institute” dhe pedagoge në Universitetin Georgetown.
“Evropianët e kaluan vitin e parë duke u përpjekur të qetësonin Trumpin. Pastaj me Grenlandën e kuptuan se nuk kishin arritur ndonjë gjë të madhe. Nëse bën rezistencë, Trumpi e vë re”, shton ajo. Brenda administratës, debatet e politikës së jashtme priren tashmë të renditen përgjatë dy linjave kryesore.
Një grup, i lidhur me sekretarin e shtetit Marco Rubio, është në favor të një roli amerikan aktiv jashtë vendit, duke argumentuar se presioni i Shteteve të Bashkuara është i nevojshëm për të orientuar rezultatet dhe për të kufizuar zgjerimin e fuqive rivale.
Një tjetër, i lidhur me zëvendëspresidentin J.D. Vance, ka një vizion më të përmbajtur dhe vë në dyshim përfitimet e një angazhimi të zgjatur, duke mbështetur idenë se fuqia amerikane duhet përdorur në mënyrë selektive dhe me kursim. Edhe pse mbetet e paqartë se sa ndikim ka në të vërtetë njëri apo tjetri kamp.
“Ai udhëheq një koalicion njerëzish me vizione të ndryshme. Por vija ndarëse bazë është mes njerëzve pak a shumë internacionalistë tradicionalë si Rubio, dhe njerëzve shumë më afër izolacionistëve, ku do të vendosja Vance. Por në fund Trump është i vetmi që ka rëndësi”, thotë Cohen.
Mediat dhe mjediset e politikës së jashtme i kanë pagëzuar lëvizjet e Trumpit si doktrina Donroe, një shkrirje mes Donald Trump dhe doktrinës Monroe të shekullit XIX, për shkak të hovit të Administratës për të riafirmuar dominimin amerikan në të gjithë hemisferën perëndimore.
Kjo politikë pretendon primatin e Shteteve të Bashkuara në Amerikë dhe ka zero tolerancë ndaj ndikimeve të jashtme, veçanërisht nga Kina. Por duke pasur parasysh se Irani nuk është në Amerikën Latine, ky lexim ka kufizimet e veta.
“Nuk është thjesht i përqendruar në politikën e jashtme hemisferike. Ai do të kryejë veprime që askush tjetër nuk do t’i kryente kur i paraqitet rasti”, thotë për Il Foglio, Ken Weinstein, i think-tank-ut konservator Hudson Institute me qendër në Uashington.
“Ideja e kapjes së Maduros, bombardimi i programit bërthamor iranian, janë gjëra që askush tjetër nuk do t’i kishte bërë. Të gjitha këto lëvizje kanë bërë jehonë në Kinë. Kur kinezët shohin Maduron të merret forcërisht, ose kur shohin mundësinë që Shtetet e Bashkuara mund të bllokojnë seriozisht Iranin, i cili është burimi i tyre kryesor i energjisë, kjo i dërgon një sinjal shumë të qartë Xi Jinping-ut se çfarë nuk duhet të bëjë lidhur me Tajvanin.
Kjo është pjesë e një rruge shumë më të gjerë por të padeklaruar. Trump nuk është një mendimtar strategjik. Ai është instinktiv. Nuk e shpjegon atë që po bën, por i kupton pasojat më të gjera”, shprehet Weinstein.
Ndërsa është rritur shqetësimi për ambiciet e Kinës, disa kanë hedhur hipotezën se politika e administratës ndaj Rusisë është një tentativë për të dobësuar Pekinin duke e tërhequr Moskën më afër Uashingtonit.
Nga ana tjetër, dobësimi i fuqisë perëndimore mbetet një objekt kryesor i politikës së jashtme ruse dhe kineze. Moska ka pak stimuj për t’u distancuar nga Kina nëse kjo do të forconte Shtetet e Bashkuara. Përveç kësaj, varësia në rritje e Rusisë nga Pekini pas luftës në Ukrainë e kufizon më tej hapësirën e saj të manovrimit.
"This is an illusion. Russia is very dependent on China to continue its war in Ukraine. It is getting all the components for the weapons and maybe some weapons from China. It is not going to throw all that away for a relationship. They are happy that Trump is in power because he is weakening the Western alliance. But I think they also find him somewhat unpredictable ," Stent thinks.
And this unpredictability has become an asset for Trump. Because it gives the president's moves a strategic ambiguity, where no one can be sure what he will do next or if he is serious about what he says, making it costly for other countries not to take him seriously./ Adapted from "Pamphlet" by "Il Foglio"
Lini një Përgjigje