FLASH
Shkruar nga Tatiana Boutourline
Tehran pushes the deadlines, denies them, and then hints that it will give in somehow. The goal: to force Washington to reveal the cards first. Behind the diplomatic theater, there is an internal clash between the "hawks" linked to the Pasdaran, against any kind of opening, and the realists who fear economic collapse and are pushing for a deal.
At the heart of Iran's theocratic regime, a fierce struggle for control of power is unfolding, accentuated by the lack of a charismatic leader who can unite the various factions.
At this stage, Mohammad Ghalibaf plays the role of operational leader, but final decisions seem unclear and fragmented due to many voices competing for influence.
In recent days, as a direct flight from Tehran to Islamabad was canceled, the speaker of the Iranian parliament and head of the negotiating delegation with the US, made a provocation to US President Donald Trump in X, modifying the American slogan.
He wrote: “They will sell the war as an excuse to make America great again what?”, twisting the famous slogan “Make America Great Again”. A source close to the negotiations explained: “We will not leave for Islamabad until the conditions on the table change”, highlighting the resilience of the Iranian team, which continues to oppose the United States in a united and determined manner, creating a difficult wall to overcome.
Internal divisions
But the harshness of Iranian positions does not stem only from the awareness of having the strategic leverage of the Strait of Hormuz, a key point for the passage of global oil, but is also fueled by the deep internal divisions that have shaken the regime after the death of Supreme Leader Ali Khamenei.
On one side are the radical groups, often military or linked to the Revolutionary Guard and their leader Ahmad Vahidi. On the other are the more pragmatic ones like Ghalibaf himself and Foreign Minister Abbas Araghchi, key figures in the negotiating delegation, who firmly believe in dialogue as the only way to avoid economic collapse and the country's ultimate isolation.
Once these clashes remained within the walls of power. Today they are openly displayed through social media, television and news agencies. For example, when Araghchi announced the temporary reopening of the Strait, a solution that lasted only a few hours, Tasnim, the Pasdaran-affiliated media outlet, immediately criticized him, accusing him of using too conciliatory and soft language towards his opponent.
Something similar happens with Ghalibaf, often the target not only of American pressure, but also of internal attacks from his own allies, ready to strike him at the slightest mistake.
A missing leadership
Kjo luftë për pushtet në majat e regjimit, ngadalëson ndjeshëm vendimet e rëndësishme të Teheranit. Boshllëku i lënë nga mungesa e një Udhëheqësi Suprem karizmatik dhe plotësisht të pranuar, rëndon shumë mbi procesin vendimmarrës, duke e bërë edhe më të vështirë menaxhimin me kohezion dhe shpejtësi të krizave të brendshme dhe të jashtme.
Republika Islamike mbështetet historikisht në figurën e Udhëheqësit Suprem, një rol i cili që nga 8 marsi mbahet nga Mojtaba Khamenei. Megjithatë, lideri i ri ende nuk është shfaqur publikisht. I plagosur në një bombardim që shkaktoi vdekjen e të atit, Ali Khamenei, ai komunikon vetëm përmes mesazheve në Telegram.
Kjo mungesë ka krijuar një vakuum pushteti që rrezikon të destabilizojë gjithë sistemin politik të vendit. Aktualisht, Mohammad Bagher Ghalibaf vepron si drejtues operativ dhe figura kryesore në prapaskenë e regjimit të ri, duke udhëhequr dinamikat e kësaj faze tranzicioni.
Megjithatë, siç thekson Paul Salem, ekspert i Middle East Institute, Ghalibaf nuk është “shefi” i vërtetë i sistemit. Struktura politike iraniane vazhdon të dominohet nga Udhëheqësi Suprem, rol që në dekadat e kaluara është mbajtur nga figura si themeluesi Ruhollah Khomeini dhe pasuesi i tij Ali Khamenei, që të dy të aftë të impononin një lidership të fortë dhe të pranuar.
Sot, Mojtaba Khamenei nuk ka arritur ende të ketë të njëjtën peshë politike. Dominimi tradicional fetar i pushtetit, po humbet terren përballë një ndikimi ushtarak në rritje, ku uniformat peshojnë më shumë se petkat fetare.
Ky evolucion, po shoqërohet me përplasje të brendshme që rrezikojnë ta nxjerrin sistemin nga binarët. Sipas Salem, vetëm liderët e fortë mund të bëjnë lëshime konkrete. Dhe në Iran kjo forcë nuk është më e përqendruar te një person i vetëm, duke krijuar kështu shumë zëra dhe vendime të fragmentuara.
Një kontrast i fortë me situatën në Shtetet e Bashkuara, ku pushteti është kryesisht i përqendruar rreth Donald Trumpit. Në praktikë ata përballen me një komandë vertikale e centralizuar dhe një sistem me lidership të shpërndarë.
Përplasje të brendshme dhe kontrolli i pushtetit
Përçarjet e brendshme në Iran, nuk duhen parë vetëm si një përplasje ideologjike mes atyre që janë pro dhe kundër negociatave. Që të dy kampet janë shumë ideologjike. Në Teheran, beteja e vërtetë ka të bëjë me kontrollin e pushtetit.
Radikalët synojnë që ta dobësojnë Ghalibaf-in në sytë e bazës së tyre politike, por nuk është e sigurt se figura si Vahidi që mund ta zëvendësojnë atë, do ta refuzonin automatikisht një marrëveshje me Trumpin.
Akuzat e ndërsjella, shërbejnë për të forcuar besnikëritë e brendshme, në mënyrë të ngjashme me atë që ndodh me Trump dhe elektoratin e tij MAGA. Në realitet, në Iran nuk ka pasur një ndryshim regjimi, por vetëm një rinovim të brendshëm të vetë regjimit.
Me ardhjen në pushtet të figurave të reja që synojnë të rishkruajnë rregullat e politikës kombëtare, është mbushur shumë shpejt boshllëku i lënë nga udhëheqja e vjetër.
Some of these protagonists belong to a generation that once criticized Ali Khamenei for his political immobility. Today they see this phase as an opportunity to promote their vision and connect with a new era, where the Islamic Republic aligns with their ambitions./ Adapted from "Pamphlet" by "Il Foglio"
Lini një Përgjigje