FLASH
Shkruar nga Pamfleti
This could be the last decade for the European Union...
Over the past decade it has become an inevitable cycle: every pair of elections that shakes the interests and expectations of the European Union's technocrats is met with gloomy predictions about the bloc's inevitable disintegration.
I myself have made other predictions, although in each case the EU has survived or at least dragged its feet. Despite this trend, the shock victory of Geert Wilders' Party of Freedom (PVV) in the parliamentary elections held last month in the Netherlands seems something different.
More than anything, it suggests the presence of a deeper disease than the normal economic crises, which have repeatedly threatened the existence of the EU, and more specifically the European Monetary System. The traditional source of instability within the eurozone has been economic: the austerity policies imposed by the European Commission on so-called peripheral countries such as Italy, Greece and Spain.
While these measures have usually contributed to some political backlash (often accompanied by the threat of leaving the eurozone), the European Commission and key members of the bloc have generally devised technical solutions that have left the underlying problem unsolved. Their instinct is always to defuse crises and avoid the worst, rather than to address the root causes of this political revolt.
Italy's new government, led by Giorgia Meloni, is a prominent example in this regard. But as the last round of elections across Europe has illustrated, this frustration has now taken root in the heart of Europe. In the Netherlands, France and even Germany, long considered the main countries of the eurozone.
In France, President Emmanuel Macron was re-elected to office last year. However, the election marked the best result for Marine Le Pen's National Rally party, and Macron's party lost its majority in parliament. In Germany, Chancellor Olaf Scholz's Social Democrats are currently in third place behind Alternative fur Deutschland (AfD), a far-right populist force that has managed to get 21 percent of the approval in recent polls.
Further deepening political fragmentation in Germany is Sahra Wagenknecht, who was previously a member of the Bundestag for the far-left Die Linke party. Some time ago, she announced her departure from the party and has officially formed a new left-wing populist party, Bündnis Sahra Wagenknecht.
Early polls give her party an average support of 14 percent, most likely drawn from the same group of voters who are currently drawn to the AfD. But what stands out most in the polls right now is that this new left-right rebellion could secure more than a third of the total vote.
As the editor of Brave New Europe, Mathew Rose, has pointed out, if these figures were added to the 25 percent of German voters who don't even bother to go to vote every time there is an election, this is an indication that the vote of the parties in Germany combined, accounts for less than half of the total population.
Then comes last month's result in the Netherlands. PVV is led by 60-year-old Geert Wilders, a right-wing militant who has long been known for his aggressive anti-Islam, anti-migration and anti-EU rhetoric. After last month's election, Wilders is now in charge of the largest political party in the Netherlands, winning 37 of the 150 seats in the lower house of the Dutch parliament (and nearly a quarter of the vote).
While some analysts have suggested that it will be difficult for Wilders to form a governing coalition, the centre-right leader and rival, the People's Party for Freedom and Democracy, has already shown some willingness and willingness to "tolerate", if not to support a minority government led in parliament by PVV.
But the "sanitary cordon" around Wilders may not last forever. Sweden, whose main parties previously cooperated to expel extremists from government, is now governed by a coalition that includes the far-right Sweden Democrats.
The difference between this populist revolt and those of the 2010s is that it is not an instinctive reaction to economic discontent. It is symptomatic of a wider reshuffle in European conservatism. Europe's populist leaders are not only challenging mainstream politics (and their respective ideology).
Like the Donald Trump effect on the Republican Party, these figures are moving to transform a conservatism defined by traditionalist instincts into an anti-fundamentalist, nationalist, and in many cases highly xenophobic and racist movement. The perception that the continent is facilitating uncontrolled migration is the main motive driving this trend. In 2022, there were roughly 1 million asylum applications in the EU, 52 percent more than in 2021, and the highest level since 2016.
Lufta në Ukrainë, është një nga kontribuuesit kryesorë lidhur me këtë problem, një konflikt të cilin Uashingtoni me sa duket ka vendosur t’ia lërë Evropës që ta financojë, ashtu si edhe rindërtimin e një kombi gjithnjë e më shumë jofunksional, nga i cili miliona njerëz kanë emigruar tashmë në pjesë të tjera të Evropës. Ardhja e një numri të madh refugjatësh dhe emigrantësh të parregullt, e ka vënë nën një presion të madh sistemin e azilit të BE-së, sidomos pasi shtetet anëtare nuk kanë arritur të bien dakord mbi një metodë të balancuar të ndarjes së përgjegjësisë për azilkërkuesit.
Për më tepër, barra e pabarabartë e kostove të politikave për ndryshimet klimatike, ka luajtur gjithashtu një rol të madh në nxitjen e pakënaqësisë në mbarë BE-në. Ajo nisi me protestat e “jelekë-verdhëve” në Francë, dhe së fundmi është shfaqur në Holandë, aty ku qeveria në detyrë u duk se po sulmonte fermerët holandezë për rritjen e madhe të emetimeve të azotit. Kjo e detyroi koalicionin e Mark Rutte të propozonte një shkurtim të konsiderueshëm të fondeve për prodhimin bujqësor, për të përmbushur detyrimet për luftën ndaj ndryshimeve klimatike. Por problemet social-strukturore nuk mund të zgjidhen lehtësisht dhe nuk korrigjohen vetëm nëpërmjet rregullimeve të thjeshta ekonomike dhe teknike në njësimin e monedhës, apo zbutjen e rregullave të Paktit të Stabilitetit dhe Rritjes.
Sfida ndërlikohet më tej nga fakti se partitë e majta evropiane, janë bërë avokate të forta të masave shtrënguese ekonomike, dhe gjithnjë e më shumë po shihen si më të distancuara nga problemet me të cilat përballen qytetarët e thjeshtë. Gjatë zgjedhjeve të fundit, votuesve evropianë nuk u është ofruar asgjë përveç politikës “Nuk ka alternativë” qoftë nga e majta apo e djathta tradicionale.
Dhe nuk ka rëndësi se për cilën parti votojnë qytetarët në Evropë. Politikat mbeten të paprekura, çka po inkurajon gjithnjë e më shumë një zhvendosje drejt grupimeve politike populiste më radikale. Pak a shumë si zgjedhja e Donald Trump në 2016-ën (dhe mundësia në rritje e kthimit të tij në Shtëpinë e Bardhë në vitin 2025), lëkundjet e forta politike të përjetuara sot në Evropë kanë dekada që kanë nisur.
Dhe deri më tani, e djathta populiste ka qenë përfituesja më e madhe: liderët e saj janë pozicionuar në mënyrë strategjike si jo-vendimmarrës dhe si kritikë të “elitës qeverisëse”. Për rrjedhojë, po fragmentohen faktet materiale dhe ideja e Evropës, dhe BE-ja po përballet me një situatë jo shumë të ndryshme nga ajo e Jugosllavisë postkomuniste. Në atë rast, sapo u zhduk gjenialiteti organizativ i qeverisë së Titos, lidhjet delikate mes vendeve të Ish-Jugosllavisë u prishën dhe përfundimisht u shpërbënë, shpeshherë me dhunë.
Similar kinds of rifts are now appearing across the EU, even within its wealthiest countries, which have long felt they were being unfairly burdened by the so-called "backwater countries" in southern Europe. The threat to the union is very real and accompanied by the temptation that its leaders may once again commit to "ever closer union", further alienating voters they have never understood. /Taken from "Unherd"
Lini një Përgjigje