FLASH
Shkruar nga Francesco Manacorda
While the rest of the world prays for an end to the blockade in the Persian Gulf, Ankara is rushing to build a new energy architecture that makes the Strait of Hormuz geopolitically irrelevant to Europe. It is using the president of the International Energy Agency, the Turkish Fatih Birol, who is openly promoting Erdogan's project: a pipeline to send Iraqi oil to the Mediterranean.
"The vase is broken and repairing it will be very difficult!" Fatih Birol, executive director of the International Energy Agency, puts a clear limit on the future of the Strait of Hormuz.
He does so while speaking to the Turkish daily Hürriyet. Birol, a Turkish national, is openly pushing an alternative project, of course “Made in Turkey.” The time is right, he says, to build a new oil pipeline connecting the Iraqi oil fields of Basra to the Turkish Mediterranean terminal of Ceyhan.
This would be an "extremely attractive and very important project, both for Iraq and for Turkey, as well as for the security of regional supplies, especially from a European perspective."
According to Birol, the issue of money for the project could be resolved with the support of Brussels, and a political agreement between Baghdad and Ankara is more than achievable. The timing of this interview is not at all coincidental.
As Hormuz is once again blocked by the Iranians from within, and surrounded from without by the American fleet, the instability of that part of the sea and above all of the gas and oil transport that passes through it is less and less a theoretical issue and more and more a concrete harm to everyone, from producers to consumers.
All Gulf countries are "crying tears" over Hormuz, but Iraq also depends on the strait to export crude oil from the port of Basra, where about 90 billion barrels of certified reserves are located and generate about 90 percent of the country's energy exports.
Moreover, there is no alternative route out of the Persian Gulf by sea. And since the Bab-El-Mandeb Strait, the “gate of tears” that closes the Red Sea to the Indian Ocean in the south, is also constantly seen as a dangerous passage, the only alternative is to use land pipes instead of ships.
And this is exactly where Turkey comes in with its strategic move. Currently, Ankara has been hit hard by the consequences of the current conflict, because it imports about 90 percent of its energy needs, with an annual bill of 60-65 billion dollars.
Prandaj, rritja e çmimeve të naftës do të thotë që inflacioni po arrin në rreth 31 për qind, lira është në nivelet minimale historike dhe eksportet drejt vendeve të Gjirit kanë rënë me 37 për qind vetëm në muajin mars.
Por kjo nuk do të thotë se ajo është e papërgatitur ndaj pasojave. Përkundrazi, skenarët e rinj mund t’i japin asaj shumë kënaqësi dhe, mbi të gjitha, një rol si “strumbullari” në tregtinë energjetike. Pas mbylljes së ngushticës, Iraku dhe Kurdistani kanë rënë dakord për rihapjen e naftësjellësit Kirkuk-Cejhan, i cili transporton 250.000 fuçi në ditë.
Pastaj është naftësjellësi Baku-Cejhan, 1.700 kilometra i gjatë, që sjell tashmë deri në 1.2 milionë fuçi në ditë drejt Mesdheut. Po ashtu, çdo ditë, mbi 3.5 milionë fuçi naftë kalojnë përmes Bosforit.
Është ky rrjeti që Turqia dëshiron të zgjerojë me disa lëvizje simultane: të zgjasë drejt jugut naftësjellësin Kirkuk-Cejhan deri në Basra, pra projektin e sponsorizuar nga Birol. Gjithashtu, të çojë përpara të ashtuquajturën “Development Road”, një rrjet hekurudhor dhe rrugor që do të lidhte Gjirin me Evropën duke kaluar përmes Irakut; dhe në fund, të zgjerojë “Korridorin e Mesëm”, rrugën tokësore që bashkon Kinën me Evropën përmes Kaukazit. Projekti kyç i të cilit është TRIPP - Rruga e Trumpit për Paqe dhe Prosperitet Ndërkombëtar - një lidhje mes Turqisë dhe Azerbajxhanit përmes Armenisë, e prezantuar në Shtëpinë e Bardhë në shkurt, së bashku me një marrëveshje paqeje paraprake mes dy ish-republikave sovjetike.
Tani, ndoshta mund të ndryshojë emri i projektit, duke parë edhe popullaritetin në rënie të shefit të Shtëpisë së Bardhë, por sigurisht jo substanca. Sidoqoftë, interesat në lojë shkojnë përtej fuçive të naftës dhe momentit aktual.
Nga njëra anë, sepse nëse në planin afatmesëm një kuotë domethënëse e flukseve energjetike nga Azia Qendrore dhe Gjiri drejt Evropës do të kalonte përmes territorit turk, Ankaraja do të fitonte një fuqi kontraktuese të paprecedentë.
Presidenti turk Erdoğan, e ka artikuluar tashmë këtë vizion pa ndonjë modesti: “Turqia dallohet si një ishull stabiliteti dhe port i sigurt. Ne besojmë me gjithë zemër se kjo krizë globale do të hapë dyer të reja për vendin tonë”.
Por përveç planit ekonomik, është ai gjeopolitik në një diapazon më të gjerë ku Turqia ka vënë një bast të madh: me një Iran të gjymtuar, Ankaraja shfaqet si e vetmja fuqi me kapacitet ushtarak, kompetencë industriale dhe projeksion kulturor për të ridifinuar ekuilibrat e Lindjes së Mesme të zgjeruar.
Dyzet e një anije lufte po ndërtohen në të njëjtën kohë, industria e dronëve të lehtë është ndër më lulëzuarat në nivel kombëtar, kuota e prodhimit të armatimeve kombëtare ka kaluar 80 për qind, krahasuar me 20 për qind të viteve të para të viteve 2000.
Then there is NATO membership, whose exercises it will host in July. These are elements that lobby for the oil pipeline projects to be implemented, but also for the aspiration of a great regional power to become a reality./ Adapted from "Pamphlet" by "La Repubblica".
Lini një Përgjigje