FLASH
Shkruar nga Andreas Kluth
A counter-argument to the worst-case scenario, mentioned by Carlin and Hecker, is that Kim may be swinging his "sword" even during the US election campaign, hoping that Trump will win in November and continue the meetings. with him...
Exactly what the world did not want is happening: Another enemy of the West is promising to "completely destroy" the US and its allies. This time the threat comes from North Korean leader Kim Jong Un. In some of his recent speeches, he has made it clear that the weapon of choice for annihilation would be his "precious sword," his ever-growing arsenal of nuclear weapons.
Are these statements the ramblings of a half-mad dictator who embarrasses himself by riding white horses across snow-capped mountains? Robert Carlin and Siegfried Hecker, scholars and other observers of the regime in Pyongyang, believe not. According to them, just like his grandfather in 1950, Kim Jong Un has made a strategic decision to go to war. And he is not alone.
If the Cassandras are even partially right, the Korean peninsula could turn into a crisis so big that it makes the current wars in Ukraine and Gaza, and even the worst-case scenarios in the Taiwan Strait and the South China Sea, they just look like small skirmishes.
How did we get to such a situation? For almost 3 decades after the end of the Cold War, 3 generations of the Kim family, despite their brutal rule and external isolation, tried to reach some kind of consensus with the US (where 70 years after the armistice, there is still no relationship official diplomatic relations with the Democratic People's Republic of Korea). They saw Washington as the imperialist enemy, but also as a potential 'buffer' against Russia and China, which they did not trust. However, the Kim family believed that the only way to prevent an invasion by South Korea and the US was to acquire nuclear weapons.
So they built these weapons. The first test (of 6 so far) was conducted in 2006. For this reason, de-nuclearization (the removal of nuclear weapons from the region) remains the main objective of US policy on the Korean peninsula. The policies that Washington has chosen against Pyongyang have been "carrots" and "sticks".
The latter included increasingly harsh sanctions, including 9 rounds of sanctions approved by the United Nations Security Council between 2006 and 2017. Those votes had the approval of China and Russia, both permanent members of the SC and with veto power. The post-2006 "carrots" consisted of promises to lift sanctions.
Ndër ekspertët më skeptikë ndaj kësaj qasje ishte Wolfgang Nowak. Ai ka qenë vizitor i rregullt dhe bashkëbisedues me Korenë e Veriut dhe të Jugut që nga viti 2012. Mesazhi i tij ishte se e vetmja mënyrë për të dy për të shmangur katastrofën ishte ndërtimi i besimit gradual mes jugut dhe veriut, siç bënë gjermanët lindorë dhe perëndimorë gjatë viteve 1970, pavarësisht nga superfuqitë rivale që qëndronin pas tyre.
Ai këmbëngulte se “karotat” dhe “shkopinjtë” e SHBA-së janë kundër-produktive, sepse koreano-veriorët “nuk janë gomerë dhe as fëmijë”. Por situata aktuale nisi që të krijohej që midis viteve 2018-2019, gjatë presidencës së Donald Trump. Në atë kohë të dy liderët u takuan, fillimisht në Singapor dhe më pas në Hanoi, dhe së treti në zonën e çmilitarizuar midis 2 Koreve.
Në fillim takimi u duk sikur shkoi mirë. “Nuk ekziston më një kërcënim bërthamor nga Koreja e Veriut”- shkroi Trump në Twitter pas takimit. Në fakt, negociatat u shndërruan në një katastrofë, përmasat e së cilës po bëhen të qarta vetëm tani. Kim arriti në përfundimin se Trump kërkonte de-nuklearizimin e Koresë së Veriut pa ofruar asgjë në këmbim.
Pasi analizoi 27 letrat e shkëmbyera mes Trump dhe Kim në ato vite, Carlin mendon se Kim u poshtërua dhe ndjeu se ishte poshtëruar para koreano-veriorëve. Ndaj u bind se amerikanët do të synonin gjithmonë që ta eliminonin atë. Kështu ai i dha fund moratoriumit dhe nisi të ndërtonte armë bërthamore dhe raketa të reja më një shpejtësi më të madhe se kurrë më parë.
Referuar kontakteve të tij me Korenë e Veriut, Nowak beson tani se Kim mund të negocionte me Uashingtonin vetëm pasi raketat e tij të mbërrinin në SHBA. Instituti Ndërkombëtar i Kërkimeve për Paqe me seli në Stokholm vlerëson se që para një viti, Kim kishte 30 koka bërthamore dhe mjaftueshëm plutonium dhe uranium për të ndërtuar edhe 70 armë të tjera.
Shumica e këtyre bombave janë shumë herë më të fuqishme se ato të hedhura në Hiroshima dhe Nagasaki nga amerikanët në vitin 1945. Madje në arsenal përfshihet edhe një bombë termonukleare me hidrogjen (ku ndarja çon në një shpërthim shumë më të madh).
Për t’i pasur gati për sulm, Koreja e Veriut ka testuar shumë lloje raketash. Disa janë nisur nga toka, të tjera nga nëndetëset apo edhe dronët nënujorë. Disa janë me rreze të shkurtër, të tjera ndërkontinentale. Disa kanë shpejtësi hipersonike, që mund t’i shmangen mbrojtjes ajrore, dhe më të rinjtë përdorin lëndë djegëse të ngurtë, e cila i lejon ata të lëshohen shpejt dhe në mënyrë të fshehtë.
Përveç bombave “strategjike” (të destinuara të rrafshojnë qytete të tëra në Korenë e Jugut, Japoni apo SHBA), Kim ka shtuar në listë edhe bomba “taktike” më të vogla, që synojnë
të përdoren për të goditur objektiva me rreze më të shkurtër për t’i fituar betejat që në fillim.
Po ashtu ai ka miratuar gjithashtu një doktrinë të re - të ngjashme me atë të Rusisë, por më të hapur dhe djallëzore - që këto armë bërthamore mund të përdoren në mënyrë parandaluese, në përgjigje të çdo sulmi të perceptuar bërthamor ose konvencional, ose thjesht për të “kapur iniciativën” në një konflikt.
Logjika e tij është e thjeshtë. Kim e di se ushtritë konvencionale të SHBA-së dhe aleatëve
të saj, janë shumë më superiore se të tijat, dhe se ai do të humbiste shpejt një luftë jo-bërthamore dhe do të vdiste. Ndaj mënyra e vetme për t’i mbijetuar një sulmi, është të përshkallëzojë menjëherë veprimet në një sulm taktik bërthamor.
Nëse SHBA do të kundërpërgjigjej në të njëjtën mënyrë, ai do të vdiste. Por ka shumë gjasa që SHBA të mos e bënte këtë, sepse e di se Pheniani ka aftësi të hakmerret, dhe i gjithë gadishulli Korean, ndoshta Japonia dhe pjesë të SHBA-së do të zhdukeshin nga harta.
Pra, SHBA mund të tërhiqet. Dhe në këtë skenar, Kim do të fitonte. Kjo mundësi është rezultati i psikologjisë surrealiste dhe teorisë së lojës, që bazohet në llogaritjet strategjike
të bëra nga studiues të tillë si Lauren Sukin në Shkollën Ekonomike të Londrës dhe Abby Fanlo në Universitetin Stanford.
Kur vendet me arsenale të ngjashme bërthamore (le të themi Bashkimi Sovjetik dhe SHBA) përballen, perspektiva e shkatërrimit të sigurt të ndërsjellë i pengon të dyja palët që të hyjnë në një luftë të tillë. Por në një përballje shumë asimetrike, siç është një luftë midis Koresë së Veriut dhe SHBA-së, ata zbulojnë se vendi më i dobët që në fillim “s’ka asgjë më shumë për të humbur”.
Një kundër-argument ndaj skenarit më të keq, i përmendur nga Carlin dhe Hecker, është se Kim mund të jetë duke e tundur “shpatën e tij” enkas gjatë fushatës zgjedhore në SHBA, me shpresën që Trump të fitojë në nëntor dhe të vazhdojë takimet me të, këtë herë duke arritur një marrëveshje më të mirë.
Carlin mendon se kjo nuk ka gjasa të ndodhë, sepse tronditja që i shkaktoi samiti i Hanoit me Trump, e ka bërë edhe më paranojak liderin koreano-verior. Atëherë, çfarë mund të bëjë Shtëpia e Bardhë, nën Joe Biden, Trump apo ndonjë president tjetër?
Një nga përfundimet e analizave që bëhen mbi këtë çështje, është se sanksionet perëndimore shumë kohë më parë u bënë të paefektshme dhe janë të padobishme si “shkopinj” apo “karota”. Përfundimi tjetër është se forcimi i mëtejshëm i strategjisë së “parandalimit”, duke vendosur sërish armët bërthamore amerikane në Korenë e Jugut (që u hoqën prej andej në vitin 1991), apo duke e lejuar Korenë e Jugut të ndërtojë armët e veta, mund ta nxisin Kim-in që të sulmojë i pari.
Nëse situata është aq e rëndë sa na duket, tani për tani politika më e mirë e SHBA-së është të heqë dorë nga synimi i de-nuklearizimit, që gjithsesi nuk do të ndodhë, dhe të fokusohet në reduktimin e rrezikut. Kjo mund të arrihet përmes masave praktike si komunikimi paraprak i manovrave ushtarake, shmangia e aksidenteve dhe shkëmbimi i ndërsjellë i doktrinave mbi armët bërthamore.
Over time, these steps may build enough trust to achieve a long-term reduction in tensions between the parties. Also, Washington should expand diplomatic exchanges with Beijing without much fanfare. Both countries consider each other as opponents.
But on the other hand they share the interest to prevent an even more serious chaos in the world. Especially the Chinese when the radioactive wave would be at their border. If they send Kim the same coordinated message and get it right, the dictator may be deterred from escalating actions. The message is: If you start the fight, you're done; but we will make sure that no one attacks you first. /Adapted "Pamphlet" from "Bloomberg"
Lini një Përgjigje