FLASH
Shkruar nga Federico Rampini
For Putin, the loss of Ukraine would be a fiasco and intolerable. And while the West talks about "negotiations", on the ground the Russians are accelerating their attacks...
Why is the situation on the Ukrainian front so dire? Behind Putin's urgency, now in the fourth winter of an offensive that was supposed to last 15 days, lies a geopolitical imperative: to halt Kiev's preparations for membership in the European Union.
Although such membership is not comparable to a potential NATO membership (which is not yet in force), it would nevertheless represent an irreparable defeat for Putin, a total fiasco. If he manages to stop this process, the Russian autocrat has in mind a multi-phase plan to gradually subjugate Kiev, ultimately reintegrating Ukraine into Russia's sphere of influence.
Meanwhile, he must convince everyone—the Ukrainian population, the Europeans, America, Trump, Congress, the Pentagon, and most recently his Moscow entourage—that time is on his side. Which is far from certain. Jack Watling, a fellow at the Royal Institution in London, published an analysis in the American journal Foreign Affairs under the title "The Toughest Winter for Ukraine."
As the war in Ukraine enters its fourth winter, paradoxically the dominant theme in Western capitals is "after": ceasefire scenarios, reconstruction plans, security guarantees, promises of entry into Europe.
On the ground, the reality is moving in the opposite direction. Russia is not slowing down, it is accelerating. While the government discusses negotiations, Putin is trying to impose a solution by force of arms that will make these negotiations useless: the ratification of a Ukrainian defeat.
To understand where we are going, it is worth starting with a place that almost no one in Europe could put on the map: Pokrovsk, a logistics hub in the Donbas. Moscow planned to capture it by November 2024. It is a year late, but now it is on the verge of that. The Russians are advancing through destroyed buildings, frozen ruins and empty buildings that have become firing positions. Moscow’s drones cut off supply routes, Ukrainian troops defend themselves house by house, inflicting heavy losses in recent months: over 20,000 Russian soldiers killed per month, according to the most accredited estimates. However, the tide is slowly turning.
Pokrovsk is no exception; it is a symbol. To the north and south, Ukrainian lines are stretching, bending, transforming into pockets. Russian forces are at the gates of Kostyantynivka. They are using wire-guided drones and glide bombs not only against military targets, but also to depopulate population centers as they come into range: they did it in Kherson, now they are repeating the same strategy against Kramatorsk and the industrial city of Kuzhareei Pohn. If Donbass falls, the next logical target is Kharkiv, the country’s second city. While all this is happening, the global conversation is focusing on the magic word: “negotiation.” It is a soothing word, which speaks to our weariness, our anxiety as Europeans, spectators of a long, costly and, for those unfamiliar with the history of this region, difficult war. But in Moscow, the word "negotiation" means something else: buying time, changing the facts on the ground, weakening Ukrainian resistance, destroying Western unity.
Kiev has not closed the door to dialogue in recent months either. For example, the Ukrainian leadership has repeatedly signaled its readiness. Moscow has not budged an inch from its maximalist demands. In the Russian version, any suspension of fighting must come at the expense of Ukrainian sovereignty, sanctioning the loss of territory and Moscow’s right to intervene again. As long as the aggressor is determined to continue, the attacked country has no other choice: it can only continue to fight.
There is also an element that we in the West often refuse to face: the behavior of the international community, especially its allies, has encouraged Putin not to proceed. The decline in American military and technical aid, signs of congressional fatigue, controversy over the duration of support, have fueled the Kremlin’s hope that Ukraine’s munitions and energy reserves may be depleted.
Europe, for its part, has increasingly talked about what kind of security architecture it will offer Ukraine “after the war,” with a “coalition of the willing” ready to deploy troops once a ceasefire is signed. The result, from Moscow’s perspective, is simple: prolonging the war becomes the best way to prevent the Euro-Atlantic integration that Ukraine has sought since 2013.
Here we touch on the heart of the matter. Russia is fighting to prevent Ukraine from ultimately becoming part of the West, of its economy, of its security systems. Putin's strategic objective, though not territorial, is geopolitical: to bring Kiev back into his orbit, to undermine its sovereignty from within.
Kjo është arsyeja pse Kremlini e sheh me armiqësi jo vetëm NATO-n, por edhe Bashkimin Evropian. Rusia nuk mund të integrohet me Evropën dhe strukturat e saj të sigurisë: në fund të fundit, pushtimi i vitit 2022 ka origjinën në vitin 2013, kur Moska i bëri presion presidentit të atëhershëm ukrainas, për të revokuar marrëveshjen e anëtarësimit me Bashkimin Evropian. Nëse një armëpushim e bën këtë integrim të afërt, siç sugjerojnë udhëheqësit evropianë të koalicionit të të vullnetshmëve, atëherë Rusia ka një nxitje shumë të fortë për të shmangur një armëpushim.
Nëse e pranojmë këtë pikënisje, plani afatgjatë i Putinit bëhet gjithashtu më i qartë.
Qëllimi i tij strategjik është të nënshtrojë Ukrainën në tre faza.
Dhe ky plan sipas Watling përfshin:
Së pari, Moska synon të pushtojë ose shkatërrojë mjaftueshëm territor ukrainas për të siguruar që ajo që mbetet nga vendi të jetë ekonomikisht e qëndrueshme vetëm me miratimin e heshtur të Rusisë. Planifikuesit rusë besojnë se kjo mund të arrihet nëse Rusia do të mbante katër oblastet që ka aneksuar tashmë dhe do të shtonte Kharkivin, Mykolaivin dhe Odesën, gjë që në fakt do ta shkëpuste Ukrainën nga Deti i Zi. Në këto kushte, Kremlini do të kërkonte një armëpushim, duke besuar se më pas mund të zhvillonte një fazë të dytë, një fazë në të cilën mund të përdorte leva ekonomike dhe luftë politike, të mbështetur nga kërcënimi i një pushtimi të ri, për të ushtruar kontroll.
Në fazën përfundimtare, Rusia do ta thithte Ukrainën në orbitën e saj në një mënyrë të ngjashme me Bjellorusinë." Është një program që të kujton kapituj të tjerë në historinë evropiane: reduktimi territorial dhe asfiksimi ekonomik si një prelud për nënshtrimin e një kombi dhe reduktimin e tij në një gjendje vasaliteti, deri në thithjen përfundimtare. Ekziston një logjikë e ftohtë, pothuajse administrative pas egërsisë së betejave të Pokrovskut ose Khersonit. Moska e di se është ende larg përfundimit të fazës së parë, por po mbështetet në dobësimin progresiv të forcave ukrainase: më pak këmbësori të trajnuar, më pak aftësi për të mbajtur një linjë mbrojtëse të vazhdueshme, më shumë cenueshmëri ndaj një mbetjeje të prishshme.
Megjithatë, kjo strategji ka edhe kufizimet e saj. Rusia deri më tani e ka mbështetur luftën me një mbështetje masive te vullnetarët, të blerë me bonuse dhe kompensime të premtuara familjeve të tyre. Në vitin 2024, pritet të rekrutohen afërsisht 420,000 burra, më shumë se 300,000 në vitin 2025. Por grupi i atyre që janë të gatshëm të rrezikojnë jetën e tyre për një shpërblim monetar është i kufizuar. Numrat e rekrutimit tashmë janë në rënie dhe autoritetet kanë filluar të përdorin metoda më shtrënguese. Në një moment, Kremlini do të duhet të ndryshojë stilin e tij të luftimit, duke zvogëluar përdorimin e valëve të këmbësorisë së sakrifikuar - sepse do të duhet të përshtatet me modelin e ri.
Pastaj është kufiri ekonomik. Për sa kohë që Rusia mund të shesë naftë, gaz dhe lëndë të para, ajo ka likuiditetin e nevojshëm për të blerë armë dhe për të paguar pagat e ushtarëve. Por rënia e çmimeve të naftës në vitin 2025 ka filluar të ndikojë në rezervat. Sulmet ukrainase me rreze të gjatë veprimi ndaj rafinerive kanë ndikuar tashmë në kapacitetin e rafinimit vendas dhe disponueshmërinë e karburantit. Nëse do t'i shtonim kësaj një goditje të vërtetë perëndimore ndaj të ashtuquajturës "flotë në hije", rrjeti i cisternave të vjetra që transportojnë naftë bruto ruse në Indi dhe Kinë, duke shmangur sanksionet, Rusia mund të gjendet në telashe serioze.
Deri më sot, masat evropiane dhe amerikane kundër kësaj flote kanë qenë të turpshme, më shumë simbolike sesa substanciale. Megjithatë, këtu Perëndimi do të kishte një armë shumë të fuqishme, ndoshta më efektive sesa shumë deklarata të larta të "vendosmërisë" afatgjatë. Bllokimi i vërtetë, pa dallim, i kalimit të cisternave të flotës në hije përmes Ngushticës së Danimarkës do të thoshte goditje në zemër të sistemit të financimit të luftës (Dhe këtu boshti SHBA-Saudit, marrëdhënia e ngushtë midis Donald Trump dhe Mohammed bin Salman, mund të jetë i paçmuar.)
Në mënyrë të ngjashme, Ukraina po përpiqet të përmirësojë efektivitetin e fushatës së saj të sulmeve të thella. Deri më tani, mbrojtja ajrore ruse ka rrëzuar deri në 95 përqind të dronëve, dhe jo të gjithë ata që arrijnë në destinacionin e tyre shkaktojnë dëme të konsiderueshme. Por Kievi po grumbullon raketa lundrimi të projektuara në vend, të afta të godasin një gamë më të gjerë objektivash. Nëse këto sisteme përdoren kundër infrastrukturës së eksportit të naftës dhe gazit, presioni mbi Moskën do të rritet.
Në frontin ukrainas, thembra e Akilit nuk është aq shumë mungesa e personelit në moshë ushtarake, por aftësia për t'i transformuar ata në njësi efektive luftarake. Trajnimi i kryer deri më tani jashtë vendit ka dhënë rezultate zhgënjyese, sepse njësitë nuk kanë qenë në gjendje të integrohen vërtet me komandot e tyre dhe pajisjet që do të përdorin më vonë në front.
Një nga propozimet që qarkullojnë në kryeqytetet evropiane është një kalim në trajnimin "në teatër": instruktorë evropianë që veprojnë brenda Ukrainës, të komanduar nga komando ukrainase, mbi pajisje që në të vërtetë do të përdoren më vonë. Është një zgjidhje e rrezikshme, instruktorët do të bëheshin objektiva të përsosura për Moskën, por deri më tani rusët kanë pasur pak sukses në goditjen e këtyre llojeve të objektivave, dhe fitimi në cilësi do të ishte i papërfillshëm.
Finally, there is the issue of the coming winter. Russia is producing more missiles than ever before, and the Ukrainian power grid is already unable to supply the country with electricity on a continuous basis: even in the center of Kiev, electricity is cut off for hours every day. The heating works, but temperatures are plummeting. Moscow is relying not only on military exhaustion, but also on extreme stress on the civilian population: prolonged strikes, empty cities on the front lines, and families fleeing the most exposed areas.
If this strategy succeeds, Russia could find itself in a position to force Ukraine to surrender de facto in 2026.
More realistic analysis suggests another path: if Ukraine manages to hold its defensive lines for another year, and if within the same period the West is able to transform sanctions from a symbolic withdrawal into a real threat to the energy economy and industrial capacity, then the Kremlin will begin to see the risk of a long-term crisis in which the costs outweigh the expected benefits.
The ceasefire will come when Russia is convinced that it is on an unsustainable trajectory. Until then, the allies' task is twofold: to give Ukraine the means to resist and to convince Putin that time is no longer on his side. /Adapted from Corriere/
Perendimi e sharron Putinin per nje muaj, por problemi eshte t'i raskapise sllavet "trima" e pastaj tu zhvase naften e burimet e tjera natyrore. Do perfundojne si Iraku, Libia, Siria e kompani.