FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Criticism of Ukraine remains taboo in Berlin, as Chancellor Merz's foreign policy becomes increasingly incomprehensible
Criticism of Ukraine is largely taboo in Berlin. The government does not even condemn the explosion of the Nord Stream gas pipeline. Chancellor Merz's foreign policy is becoming increasingly incomprehensible.
Let's imagine if the US secret services were to sabotage German infrastructure: the CIA were to blow up the pylons of a wind farm in the North Sea, or the NSA were to carry out a cyberattack on Berlin's power grid and cause a blackout, compared to which the power outage caused by left-wing terrorists in January would seem insignificant. What would happen?
German public opinion would declare the American president enemy number one of the state (if it hadn't already). Not only the political fringes, but also the mainstream of German politics would demand an exit from NATO and an end to transatlantic relations. In short, the anger would be boundless.
This scenario is enough when we refer to the case in which a friendly state has actually attacked German infrastructure. The federal prosecutor is convinced that Ukrainian armed forces attacked the German-Russian gas pipeline Nord Stream and blew up three of the four pipelines in the Baltic Sea. He has issued arrest warrants for the perpetrators of the attack. One of the suspects is in custody in Germany and is awaiting trial.
Why doesn't Germany force Zelensky to apologize?
That this is Ukrainian state terrorism against an element that until the war in Ukraine was central to Germany's energy supply is no longer in doubt. Bojan Pancevski, a correspondent for the Wall Street Journal, managed to speak to the organizers and has summarized the behind-the-scenes of the commando operation in September 2022 in a newly published book. At the same time, he presents an interesting portrait of the Ukrainian power apparatus in the early stages of the Russian attack.
However, there is no indignant reaction. President Zelensky was not declared an enemy of the state. On the contrary, he continues to be received with honors in Berlin.
It doesn't matter whether Zelensky was aware of the plans or approved them. He is responsible, like Trump, for his country's secret services and special forces, even if they acted independently.
Germany did not cut off relations with Kiev; on the contrary, it has become the biggest supporter of the country fighting for survival.
Of course, it is in Germany's own interest that Russian imperialism does not win. Every euro Berlin spends on Kiev also serves its own defense.
Duhet marrë parasysh edhe konteksti historik. Pas sulmit rus, kancelari Scholz shpalli një “pikë kthese”. Megjithatë, koalicioni qeverisës u diskreditua duke ofruar vetëm 5000 helmeta për Ukrainën.
Në muajt kur forcat speciale ukrainase planifikonin sulmin, nuk ishte e qartë se si do të sillej Gjermania. A do të qëndronte në krah të Ukrainës apo, si shpesh në historinë e saj, do t’i jepte përparësi marrëdhënieve me Rusinë? Megjithatë, një dënim i qartë i sulmit ukrainas do të ishte një shenjë e vetërespektit gjerman.
Askush nuk respekton një vend që nuk respekton veten deri në atë pikë sa të mos reagojë ndaj një shkeljeje flagrante të interesave të tij kombëtare. Për të shprehur protestë ekzistojnë shumë mjete diplomatike. Kush është financuesi kryesor i Ukrainës ka edhe mjete konkrete presioni për ta detyruar Zelenskyn të kërkojë falje.
Megjithatë, qeveria federale dhe më çuditërisht mediat gjermane heshtin. Nuk ka arsye të besohet se kancelari Merz e miraton terrorizmin shtetëror ose e pranon atë me indiferencë. Pse atëherë kjo përmbajtje?
Ka dy shpjegime. Së pari, ukrainasit konsiderohen si “të mirët”, dhe të mirët nuk bëjnë gjëra të këqija. Moralizmi në politikën e jashtme gjermane lë pak vend për nuanca. Ky mendim bardh e zi çon gjithashtu në trajtimin e butë të problemeve serioze në Ukrainë, si korrupsioni i përhapur.
Aleatët e afërt si SHBA, Izraeli apo Ukraina duhet të jenë pa të meta. Realizmi shpesh mungon. Vetëdija se edhe aleatët më të mirë bëjnë gabime dhe përdorin mjete të dyshimta nuk është shumë e zhvilluar.
Ndaj Uashingtonit dhe Jerusalemit shpesh shfaqet antiamerikanizëm dhe qëndrime anti-izraelite që ndonjëherë i afrohen antisemitizmit. Zhgënjimi nga fakti që imazhi ideal i aleatit ka të çara shprehet në kritika të tepruara.
Në rastin e Ukrainës, mekanizmi psikologjik funksionon në drejtim të kundërt: krijohet një lloj patriotizmi i deleguar. Edhe pse gjermanët nuk priren për patriotizëm, heroizmi ukrainas glorifikohet më shumë se kudo tjetër pikërisht në Gjermani.
Në politikën e jashtme, Merz ndjek një kurs zigzag
Edhe pse mungesa e realizmit është një dobësi e përgjithshme e demokracive, në Gjermani ajo është veçanërisht e theksuar. Kësaj i shtohet një tipar tjetër: paaftësia për të shprehur hapur dhe qartë qëndrimin.
Jo rastësisht, në OKB abstenimi njihet si “vota gjermane”. Parimi është të mos ekspozohesh. Frika është e madhe për të mos provokuar me fuqinë ekonomike të sotme dhe gabimet historike të së kaluarës.
Prandaj, shpesh Gjermania vepron në mënyrë të kujdesshme ose i mbulon interesat kombëtare me formulime diplomatike. Për vite me radhë, Ministria e Jashtme theksonte se “nuk ka më politikë të jashtme gjermane, por vetëm europiane”.
Në të njëjtën mënyrë shpjegohet edhe mungesa e reagimit të hershëm ndaj politikave të BE-së që ndikuan industrinë gjermane të automobilave. Vetëm vonë ka nisur një rishikim i këtyre politikave.
Meanwhile, unrealistic climate targets have caused huge economic and job losses. Anyone who does not react to these developments, according to the author, has no reason to react to the explosion of several pipelines in the Baltic Sea.
The policy of avoidance has worked to some extent for Germany, but it hides a fundamental problem: Chancellors Schröder, Merkel, Scholz, and Merz have lacked a long-term vision for foreign policy.
Nord Stream is the best example: these projects strengthened energy dependence on Russia, a convenient but not far-sighted choice.
The current Chancellor is no different from his predecessors. His foreign policy course is shaky.
During the protests in Iran, Merz predicted the fall of the regime; today he speaks of negotiations and sanctions relief. Initially, he sought good relations with Trump, but now he is among his critics. His positions on Israel have also changed.
In this context, the silence on Ukrainian state terrorism appears as part of a general line: when politics is unclear, silence becomes the easiest choice. /Adapted from NZZ /
Ka ardhur kohe e lige, jane terbuar njerezia nga e mira. Ne cdo familje sherr e kush te dale ne krye. Ne cdo shtet rrumpalla ka mberritur kulmin e kush te haje njeri tjetrin per pushtet. Cdo shtet do te perlaje shtet e tjera me hir ose pahir. Se ku do dale fundi nje dreq e di.
Artikull me idiot dhe pa lidhje nuk kisha lexuar Amon mo ku i gjeni keto artikuk pa vlere te shemtuar sikur ju ka pjelle enver hoxha. Nuk ja vlen me u zgjat me shume
Pamfleti = ju flet moska