FLASH
Shkruar nga Pamfleti
The most influential and controversial protagonist of international politics of the 20th century and a renowned historian. Henry Kissinger answers Niall Ferguson's questions for the National Geographic Channel. National Security Advisor to President Richard Nixon and then Secretary of State in front of the historian and editorialist, author of "Empire" (related to the British Empire) and "Colossus" (related to the American one). Below are some parts:
Kissinger: You must understand that you are at the head of a historical process of unprecedented importance. […] Of course I would make the same choices, however painful they may have been. [...] In this period of my life, I have no interest in winning a popularity challenge on Google. I have to reflect on what I have done, write and be fatalistic about it.
K : After the 1968 election, Nixon invited me to his headquarters at the Pierre Hotel in New York. / He talked to me about the international situation for about 2 hours – I knew he wanted something from me, but I didn't understand what. A week later John Mitchell, one of Nixon's closest associates at the time, called me to ask if I would accept the job. I asked him: Which one?
K : I always thought that to explain the personality of Richard Nixon would require the skill of Shakespeare. First of all, it was so much Nixon! He must have felt rejected by someone at a young age. […] Nixon didn't have close friends, so I wasn't close friends with him. / There was no social life. He was not seen with anyone. […] It must be remembered that he was not prepared to become a politician. He hated meeting new people. He always felt threatened. [...] After each discussion he claimed that his assistants would call him to tell him that he was good, which convinced him that it had not been so bad. My influence depended on my relationship with Nixon. / I called him 10 times a day and saw him whenever I could. We spent a lot of time discussing passionately. […]
K : In January 1969, the United States was in an extremely complicated situation. / 3 years had passed since the beginning of the war in Vietnam. That year, the protest had turned militant and violent. / At the international level, we had no relations with China. / Relations with the Soviet Union were frozen / and the Russians were building a submarine base in Cuba. / So the President wasn't being paranoid when he talked about a communist-brand problem in the world. […]
Ferguson : Cold War aside, the war in Vietnam was not going well. During the previous presidency, that of Lyndon Johnson, 30,000 Americans had already died on the ground. Why not stop the war and withdraw the troops?
K : You have to understand the strategy that was at the foundation of the Johnson presidency. […] 500,000 soldiers were used for a definition of victory. / The objective was to inflict as much damage as possible on the North Vietnamese in order to force them to negotiate. Unfortunately, their endurance was much higher than expected. […]
K : The Nixon administration began on January 20th. 3 weeks later the Vietnamese launched an offensive that killed between 400 and 500 Americans in one week. / Our strategy provided for the withdrawal of troops and, at the same time, the protection of our allies in South Vietnam. […] North Vietnam claimed the unconditional withdrawal of American troops. / There was practically talk of surrender / which, of course, was not acceptable. / A conservative with a personal political history of more than 20 years would never inaugurate his administration by announcing an unconditional surrender. It was the only option we had, but it was not conceivable. […]
K : In August 1969 we started a series of secret meetings in Paris with the North Vietnamese. / I had come to the conclusion that the war could not be won on the ground, so I wanted to negotiate. My main opponent was Le Duc Tho. / Despite the fact that he made me age prematurely, I must say that he was an outstanding man. He came from the capital of a distant country and had no experience in the international field. He had lived as a revolutionary and now faced the opposition of a superpower, and yet he never lost his composure. He was persistent and always polite. He was stubborn and infallible. […] His job was not to negotiate. His task was to break our will, exploiting our inner divisions. In America we were constantly accused of not wanting a deal.
Ferguson : The main point of this internal opposition was the bombing of Cambodia. Why was it – and still is today – such a controversial aspect?
K : The so-called "secret" bombing of Cambodia is one of the deliberately overlooked episodes of this period. Let's first clarify what happened. […] On January 20, 3 weeks into the term, as the White House staff had to find where the bathrooms were, North Vietnam launched an attack that killed 400 Americans in one week. Most of these attacks came from bases that the Viet Cong had set up in Cambodian territory. Filled with doubts, Nixon authorized the attack. / Decided to minimize the risk of large mass demonstrations by avoiding announcing the attack. […] I thought it was a good idea to attack these bases.
Ferguson : And what can you tell me about the accusation that hundreds of thousands of defenseless civilians would be killed?
K: Ky është budallallëk. Po flas për të ashtuquajturin bombardim sekret. / Është e natyrshme që ka pasur viktima midis civilëve, duke qenë se bëhej fjalë për një operacion ushtarak, / por po flas ekskluzivisht për bombardimin sekret.
Ferguson: Gjendeshit kështu në mes të Luftës së Ftohtë, të kërcënuar nga një sulm bërthamor, dhe duhej të mbyllnit një luftë në Juglindjen aziatike që po përçante vendin. Si mendonit ta bënit?
K: Presidenti Nixon dhe unë kishim në mendje një strategji paqeje qysh nga fillimi. / Kishim kuptuar se Bashkimi Sovjetik dhe Kina qenë armiq dhe jo aleatë. Veç të tjerash, besonim se shpërndarja e botës ishte e panatyrshme. / Kina ishte jashtë sistemit ndërkombëtar, / kështu që strategjia ishte të përfshihej, në mënyrë që Bashkimi Sovjetik do të kishte tjetër se çfarë të mendonte. / Një aspekt tjetër i rëndësishëm ishte se, duke favoprizuar marrëdhëniet me Kinën, do të mund të na ndihmonin që të bindnin vietkongët që të na bënin lëshime. […] Nixon pati kurajën që t’i hapej Kinës i mbështetur nga një këshilltar i vetëm, pa konsultuar vendet e tjera. Mendonte se sikur gjëja të ishte bërë publike përpara se ta shpallte, nuk do të përfundonte kurrë me sukses.
Ballë për ballë me Mao Ce Dunin
K: Çdo takim kishte një skemë të tijin dhe skema ishte që kinezët nuk do të na e thonin kurrë përpara kohe se kur do ta takonim Maon. Të shoqëronin në rezidencën e Maos, e cila ndodhej në Qytetin e Ndaluar dhe ishte si çdo shtëpi tjetër, shumë e thjeshtë, pa roje. / Kalohej një korridor me një tavolinë pingpongu për të arritur në studion e tij, e cila gjatë vizitës time të parë përfshinte edhe një krevat, që më pas u zhduk. Kishte libra nëpër gjithë dyshemenë. Mao ishte i ulur në një gjysmërrethi me karrige. […] Gjatë jetës time kam takuar pak njerëz që e dominonin dhomën si ai, si ata aktorë që dalin në skenë dhe e pushtojnë publikun brenda një sekonde. Mao ishte nga ata njerëz. […] Kishte një ndjenjë sardonike humorizmi dhe ishte gjithmonë paksa kërcënues, pak fare, aq sa duhej. Më tha: “E shikoni profesor, është e lehtë të bashkëbisedosh me mua. Çdo lëshim që bëj zgjat 100 vjet”. Por në të vërtetë nënkuptonte: “Ki kujdes: nëse më sulmon, nuk do t’ia kalosh lehtë”.
K: Isha 9 vjeç kur nazistët erdhën në pushtet. / Mu ndalua të frekuentoja shkolla gjermane. / Gjermanët me të cilët prindërit e mi kishin raporte i ndërprenë menjëherë ato. / Për prindërit e mi qe një ndryshim tronditës jetese. / Ata nuk qenë intelektualë. Im atë ishte mësues, jo njeri praktik. Ferri nazist e paralizonte. Ime më ishte më e thjeshtë dhe shumë praktike. Për të mirën e fëmijëve, vendosi ta lërë Gjermaninë dhe im atë nuk e kundërshtoi. Unë vuajta për humbjen e shokëve të mi dhe të jetës time. Qe një kthesë e madhe në jetëm time, e cila pati një influencë të thellë mbi mua. Të gjitha siguritë e mia u zhdukën. […] 3 vite më vonë, erdha s refugjat. Amerika dhe Gjermania qenë në luftë. U mobilizova në ushtrinë amerikane. Kur u ktheva në Gjermani, eksperimentova personalisht holokaustin, nga këndvështrimi i anëtari të ushtrisë pushtuese. Arrita në vend i pari. / Respektivisht drejtimit nga vinim, kampi hebre ishte në të djathtë. Mbanin uniforma me vija. […] Kampi i përqëndrimit Ahlem ka qenë… hëm, nuk kisha parë kurrë kamp përqëndrimi, nuk kisha parë kurrë të burgosur si ata. […] Hebrenjtë qenë në një gjendje çnjerëzore. / Qenë shumë të dobët. Jetonin në Baraka druri, 3 ose 4 për shtrat. Përreth kishte shumë kufoma. Instiktivisht, menduam që t’u jepnim të hanin, duke u dhënë atyre racionet tona, duke vrarë kështu disa prej tyre, pasi nuk qenë në gjendje të përtypnin ushqime të ngurta. / Ishte një botë me mospërputhje idioteske. […] Shumë prej familjarëve të mi dhe rreth 70% e shokëve të mi të klasës kanë vdekur në kampet e përqëndrimit. Është një gjë që nuk mund ta harroj. […] Ishte detyra ime të pengoja që gjëra të ngjashme të ndodhnin sërish.
K: Në shtator të 1970, marksisti Salvador Allende ishte në fushatë elektorale për presidencën e Kilit. / Siç u demonstrua më pas nga disa dokumenta, ekzistonte frika se mos Allende ishte i lidhur me Bashkimin Sovjetik dhe me Kubën. I frikësoheshim vendosjes së një qeverie komuniste në Santiago. Besoj se edhe një student e kuptonte se Allende ishte në të majtë të partisë komuniste. […] Qenë këto bazat e problemit kilian. Por nuk i shkova më thellë çështjes kiliane. […] Papritmas, na lajmëruan se Allende kishte fituar zgjedhjet. / Kështu, në mes të një krize, Presidenti i dha urdhëra drejtpërsëdrejti inteligjencës. / Në thelb, Nixon dha urdhëra që të merreshin masa. […] Papritmas, na lajmëruan se Allende kishte fituar zgjedhjet. / Nixon ishte absolutisht i indinjuar. Papritmas e informuan se në Santiago kishte një qeveri komuniste. […] Kështu, Shtetet e Bashkuara nuk bënë asgjë për ta kundërshtuar. Gjëja e vetme që bënë që furnizimi me fonde partitë dhe gazetat që Allende kishte ndaluar.
Ferguson: Kur ushtarakët kilianë e përmbysën Allende në 1973, qeveria e Shteteve të Bashkuara, vetë ju, qetë përfshirë?
K: Nuk kishim të bënim aspak me çfarë ndodhur dhe çdo hetim e konfirmon. […]
Ferguson: Imagjinoj që ju dhe Presidenti Nixon e keni pritur me kënaqësi lajmin e grushtit të shtetit.
Ferguson: Nuk duhet t’ju ketë ardhur keq… As Presidentit Nixon.
K: Jo. Asnjërit nga ne nuk i erdhi keq.
K: E gjitha kjo ndodhte ndërkohë që rajone të ndryshme të botës qenë në erupsion, pasi Bashkimi Sovjetik, me ideologjinë e tij, por fitonte terren. Problemi themelor ishte të menaxhohej agresioni sovjetik, duke reduktuar në të njëjtën kohë kërcënimi i një asgjësimi bërthamor. Dialogu me udhëheqësit sovjetikë ishte me rëndësi jetike. Ata qenë një produkt i spastrimeve dhe qenë ngjitur në gradë ndërkohë që Stalini shfaroste baballarët e tyre. qenë rritur në një regjim terrori. / Në një farë kuptimi, qenë vullkanë të shuar. / Ajo që i bënte në një farë mënyrë të cënueshëm ishte dëshira që të njiheshin sit ë barabartë, në gjendje të jetonin në bazë të standardeve ekonomike perëndimore. […] Brezhnjevi na ftoi në Sovietpol, një rezervat gjuetie ku kishte një shtëpi deridiku të sofistikuar. / Më pyeti sesa do të kushtonte kjo shtëpi në Shtetet e Bashkuara. / Ju përgjigja “400000 dollarë’, që më dukeshin shumë. E pashë të shokuar. Një nga të mitë më sugjeroi t’i thoja se i gjithë rezervati do të kushtonte disa milionë. Pas këtyre fjalëve, Brezhnjevit i ndriti fytyra. […] Ai ishte në krye të ndërmarrjeje të madhe të cilës po i humbiste kontrollin. E dinte se gjërat nuk po funksiononin. Donte paqen me Shtetet e Bashkuara. Plani fillestar parashikonte një samit me rusët lidhur me kontrollin e armatimeve përpara se të kompletonim marrëdhëniet diplomatike të saponisura me Kinën, por rusët qenë të zotë dhe e mësuan se kisha qenë në Pekin. […] Tri javë pas vizitës time në Pekin, rusët pranuan që të bëhej samiti që uronim të bëhej. […] Qe kurorëzimi i 4 viteve punë. Do të konkludonim një marrëdhënie të bilancuar midis dy fuqishë bërthamore. Qe një prej momenteve më elektrizuese që mund të jetohen.
Fundi i Vietnamit dhe Watergate
K: Një përdorim masiv i forcave ajrore amerikane e dobësoi mbrojtjen e Vietnamit të Veriut. […] Në shtator, Le Duc Tho u tërhoq dhe në tetor jo dorëzua negociimit. U ktheva nga takimi me Le Duc Tho dhe i raportova Nixon. Besoj t’i kem thënë: “Ja dolëm. Kemi tre në tre; Rusi, Kinë dhe Vietnam”. […]
K : We got stuck in a discussion about what would happen, what would remain and what it would mean. Before I left, he asked me to pray together. / Seeing the solemnity of the occasion and the merciless fate, I saw nothing strange. What else could be done? […] It was one of the saddest moments of my life, and that's why I respect Nixon. He did not want to leave evidence, but to end the evening that would end a life dedicated to politics. […] The fall of South Vietnam and the evacuation of Saigon was undoubtedly the saddest moment of my political career. […] There was a new President who had to face a hostile Congress. Cut economic and financial aid to South Vietnam by two-thirds. Taking advantage of the demoralizing atmosphere, North Vietnam directed its entire army south. It took you 3 months to break the South Vietnamese resistance. […] I am very convinced that Vietnam should not have fallen. It's our fault.
[…] I think it is legitimate to say that I have already made a large part of my contribution to the world. I came from a group of academics and ended up on the side of a President who embraced policies whose consequences he was unable to bear. [...] All my life I have sought to make the world more peaceful. I sought to prevent a catastrophic war and lead America in a more stable direction. / It's hard to say if all this will ever be forgotten. For better or worse, key decisions reflected my beliefs. I would do everything I've done again, even the most painful things, like Vietnam. […] I will not give you a proper answer to what you want to know, although I know that the public would be more shocked by a mea culpa of mine.
(From the National Geographic Channel )
Bota.al
Lini një Përgjigje