FLASH
Shkruar nga Nicoletta Verna
Graz showed us that such tragedies can be very close to us. In the last 20 years they have occurred in Finland, Germany, Sweden, Serbia, the Czech Republic. But school environments and bullying, violent video games, parental neglect alone cannot explain the root cause of such extreme acts.
The idea that a 21-year-old would arm himself, enter a school, open fire indiscriminately on children and teenagers, and then commit suicide is something that escapes any kind of common sense. And yet, our first and most spontaneous reaction is to search for causes, motivations, premonitions.
So the search for the roots of a tragedy deceives us, thinking that we can understand it and perhaps even solve it. However, instead, the root is impenetrable. The only path we can follow is perhaps to analyze similar events.
And this is not because there are unchanging elements in such events or certain "rules" (in fact, every tragedy is unique in its kind), but because analogies can highlight themes that would otherwise remain very little visible to the public eye.
The most famous and tragic precedent for the grave event of Graz is the massacre at Columbine High School in the USA in 1999. The story of Dylan Klebold and Eric Harris, the two perpetrators of the massacre, was told in Michael Moore's documentary, Bowling for Columbine.
It also inspired films like "Elephant" directed by Gus Van Sant, and most importantly the memoir of Sue Klebold, Dylan's mother, "My Son: After the Columbine Massacre."
Klebold tells her story with ruthless honesty. And if, as she repeatedly says, her son's story cannot be generalized, it does offer food for thought. The first is an analogy: it seems that the perpetrator of the Graz massacre was a victim of bullying, just like Dylan Klebold and Eric Harris.
And this brings to light a phenomenon that has long been known but never fully identified: the victim-perpetrator cycle. In bullying incidents, abusers are often individuals who have themselves been bullied by others.
A study conducted in Australia in 2023 found that about a quarter of victims of bullying develop aggressive behaviors that follow that pattern. It is not “revenge” as is often mentioned, but imitation of a pattern. It is like believing that one can be accepted in society only if they inflict what they once endured.
This harassment is a symptom of prestige: the same thing that the victims felt, in a strange way, but never really questioned, in their tormentors. It is an unheard-of pain, self-defense, a paradoxical defense against abuse.
Është lehtësim nga emocionet e zemërimit dhe zhgënjimit, të cilat grumbullohen për shkak të ngacmimit të shkaktuar nga dikush më i fortë. Ngacmimi krijon një cikël të përhershëm dhune.
Sue Klebold, shkruan ndër të tjera në libër, se bashkë me fjalimet plot urrejtje apo letrat që përsërisnin të njëjtën pyetje të përjetshme drejtuar prindit të një krimineli (“Si nuk e kuptuat vallë”), ajo mori gjithashtu mesazhe të panumërta solidariteti përgjatë viteve.
Shumë njerëz i shkruan, duke i thënë se e kuptonin shumë mirë gjestin e Dylan dhe Erik. “Nuk jam i befasuar nga ajo që ndodhi. Përkundrazi, jam i befasuar që nuk ndodhi në shkollën time, dhe që nuk ndodh çdo ditë në çdo shkollë në Amerikë!”- i shkroi një djalë i ri, pasi i rrëfeu përvojat e tij të ngacmimit në shkollën e mesme.
Shumë fëmijë iu drejtuan drejtpërdrejt Dylan-it në burg, duke derdhur në letrat e tyre dhimbjen dhe urrejtjen e tyre për mjedisin në shkollat e tyre. Përveç mitomanëve, njerëz të qetë dhe racionalë, e pranuan se ata vetë kishin dëshiruar shpesh të ishin autorë të gjesteve ekstreme të rebelimit kundër ngacmimit.
Adoleshentët që i shkruanin Sue Klebold nuk identifikoheshin me viktimat, por me xhelatët. Kjo do të thotë që ngacmimi është një plagë kaq ekstreme dhe aq e dhimbshme, saqë i nxit viktimat e saj të justifikojnë krimet më të tmerrshme. Jo për hakmarrje, por për manifestimin e një dhimbjeje të padurueshme.
Aspekti i dytë, ka të bëjë me kontekstin shoqëror të masakrës. Këtu nuk ka analogji, por një mospërputhje: Graci ndodhet në zemër të Evropës së vjetër, Columbine në Kolorado të Shteteve të Bashkuara. Dhe masakrat nëpër shkolla, na duken gjithmonë thellësisht amerikane në natyrë dhe stil.
Kjo është një nga pasojat e mitit amerikan për armët, si një instrument i lirisë dhe e legjislacionit që e mbështet mbajtjen e tyre. Kjo është tema në zemër të dokumentarit Bowling for Columbine, dhe sigurisht që nuk duhet nënvlerësuar.
Gjithsesi, Graci na tregon se tragjedi të tilla mund të jenë gjithashtu shumë pranë nesh. Ato na përkasin neve, nuk janë të huaja. Në 20 vitet e fundit ato kanë ndodhur në Finlandë, Gjermani, Suedi, Serbi, Republikën Çeke.
Ia vlen të citojmë sërish Sue Klebold: “Mjediset shkollore dhe ngacmimi, videolojërat e dhunshme, neglizhenca prindërore, para-militarizimi i kulturës popullore amerikane, janë që të gjitha pjesë të enigmës. Por as të marra individualisht dhe as së bashku, ato nuk përbëjnë “shkakun” e vërtetë të urrejtjes dhe dhunës që shpërtheu në shkollën e mesme Columbine”. Pra kjo dhunë duhet kërkuar tek një shkak më i errët dhe më kompleks, të rrënjosur tek “shoqëritë tona të luhatshme” siç shprehej sociologu i njohur Zygmunt Bauman. Në dokumentarin ”Bowling for Columbine”, ka një skenë e paharrueshme ku Michael Moore interviston Marilyn Manson, këngëtarin e famshëm të rrymës rock-metal, i cili u fajësua për masakrën që ndodhi për shkak të përmbajtjes së dhunshme të këngëve të tij.
"If you had the chance to talk to the young people at Columbine High School, what would you tell them?" Moore asks. "Nothing. I would just listen to what they have to say. Nobody is doing that today..." Manson replied./ Pamphlet from "La Stampa"
Lini një Përgjigje