FLASH
Shkruar nga Fatos Tarifa
How can an Albanian immigrant, who has chosen to live in America, support and vote for a candidate who incites hatred and division among the American people, in front of a democratic candidate, like Joe Biden, who promotes national unity and not division? !
Seven months to the day, on November 5 of this year, Americans will vote to elect their next president. On that same day, in 11 states of the United States and in two territories of that country they will vote to elect the governor of their state or territory; will also vote to elect their representatives who will fill one-third of the seats in the Senate and 435 members of the House of Representatives in the United States Congress; in some states they will also vote for the right to abortion.
Democrats will fight to retain their majority in the Senate, regain most seats in the House of Representatives and elect Democratic governors in some of the 11 states currently held by a Republican.
There will be tough races, but the most important among them is and will remain until the last day the race for the election of the president of the United States. Who will be the next president of that country today is not just a curiosity, but something that will, to a large extent, determine future developments in that country, as well as America's relations with the international community.
I have followed the presidential elections in the United States closely and with great attention since 1992 (many of them while living, studying and working in that country), but this year's presidential election looks set to be the most interesting—and the most important—in the past three decades.
I am not an American citizen, but many things connect me to America: a long and rich life experience, my education in one of the best universities of that country, more than four years of my diplomatic service as ambassador of Albania in Washington, my intellectual and professional vocation as a sociologist, as a researcher of foreign policy, international relations and geopolitics, the many colleagues and friends I have in that country, etc.
For all these reasons, American politics and developments in that country not only always keep me more interested than in any other country or region of the globe but my country, but also engaged to be informed as accurately as possible and objectively from every reliable source possible.
Many times, after returning from the United States about 15 years ago, I have written about America, about the society and politics of that country (books, academic articles, analysis) and many times I have commented on the presidential elections in that country—Bush v Kerry (2004), Obama v McCain (2008), Obama v Romney (2012), Trump v Hillary Clinton (2016), Biden v Trump (2020). It seems that even during the following months, until the elections in November this year (and maybe for a while after them), I will not be able to escape the temptation to write and analyze the importance of these elections, nor the invitations to do so in dailies and studios of the country's main televisions. But not today.
These notes, which I am making public today in the Dita newspaper, were prompted by a simple phenomenon, which for me is completely irrational and, ipso facto, inexplicable.
I have recently met or communicated with many Albanians who, as immigrants, live in the United States, or naturalized as American citizens (and whom my journalist friend, Peter Lucas, has baptized as "Albmericans"), or with a residence permit in that country. Not the most, but some of them, (which I, however, seem to be a lot), have expressed and express that they are supporters of former President Trump and that they will vote for him again in November.
This fact surprised me and continues to surprise me, and no matter how hard I try, I cannot understand the rationality of such a position, their support and vote for a man who, if he had been president at the time when these Albanians immigrated to the United States, it would have made it more difficult, if not impossible, to naturalize them as citizens of that country, or provide them with documents as legal immigrants.
What are the reasons why a large number of Albanian immigrants in the United States support a Republican candidate (actually a Democrat converted to Republican), like Donald Trump?!
A politician who is openly anti-immigrant, even a racist politician, who believes in the supremacy of white Americans, those who in the slang of that country are called WASPs (White Anglo-Saxon Protestants) over any other racial group or any other community. ethnic, which tells its ultra-extremist supporters that immigrants are polluting the blood of the American nation, just as Hitler told his Nazi supporters about Jews, Slavic peoples, Roma, etc.
How can an Albanian immigrant, who has chosen to live in America, support and vote for a candidate who incites hatred and division among the American people, in front of a democratic candidate, like Joe Biden, who promotes national unity and not division? !
Narrativa e z. Trump ushqehet nga një “kult nacionalist e racist”, nga besimi në “supremacinë e të bardhëve” (white supremacy) dhe nga synimi për krijimin e një “shoqërie hiperkapitaliste”. Ky kult nacionalist ka gjetur pasues të shumtë në radhët e miliona evangjelistëve amerikanë dhe është shndërruar në një “sekt masiv e të rrezikshëm”. Shumë prej tyre e shohin Trump-in si “shpëtimtarin e Amerikës së krishterë”, si një farë messiah që u ngrit kundër “intrigave djallëzore të politikanëve të tillë anti-krisht”, si Barack Obama, Hillary Clinton dhe tani Joe Biden, të cilët janë anatemuar e anatemohen përmes lloj-lloj teorish konspiracioniste. Njerëz të tillë shohin te Trump-i “njeriun e zgjedhur” për t’u bërë ballë “forcave të errta djallëzore”. Janë pikërisht këta që besonin verbërisht se pandemia e Covid-19 ishte një ndëshkim prej Zotit, madje një paralajmërim i Fundit të Botës—a sign of the End of Times.
A mund të imagjinohet që këtij sekti t’i bashkohen edhe një pjesë e emigrantëve shqiptarë në Amerikë, ata që i besojnë dhe i shkojnë pas Trump-it dhe që eventualisht mund të votojnë për të kundër presidentit Joe Biden, vetëm 4 vite më të madh në moshë se sa rivali i tij Trump!
Më pak se dy javë nga inaugurimi i z. Trump si president i Shteteve të Bashkuara, më 1 shkurt 2017, kam shkruar, po në këtë gazetë, se: “z. Trump ka fare pak të përbashkëta me presidentët amerikanë të pas Luftës së Dytë Botërore, si Harry Truman, John F. Kennedy dhe Bill Clinton (demokratë), apo Dwight Eisenhower dhe Ronald Reagan (republikanë). Këta të gjithë ishin internacionalistë dhe atlanticistë, krijuesit dhe mbështetësit e aleancës më të fuqishme politiko-ushtarake që ka njohur historia (NATO) dhe mbështetës qysh nga fillimi të Projektit Europian” dhe që Trump ka kërcënuar se do s zhbëjë.
Për cilat motive të arsyeshme do të votonte një emigrant shqiptar në Amerikë për një president krejt pa përvojë në politikë, si Donald Trump, për një biznesmen disa herë të falimentuar, për një pronar të dështuar të një “reality TV show”, për një njeri ndaj të cilit, si president në mandatin e tij të parë, kongresi amerikan votoi dy herë dënimin e tij (impeachment) dhe mbi të cilin, në prag të zgjedhjeve presidenciale të këtij viti, rëndojnë 91 akuza, për katër vepra të rënda kriminale, që nëse provohen të vërteta nga drejtësia amerikane, do e shpinin këtë njeri pas hekurave?!
Kjo është e para herë në historinë e Shteteve të Bashkuara që në garën për postin e presidentit të atij vendi janë të njëjtët kandidatë rivalë si në zgjedhjet e kaluara (më 2020), por kjo është, gjithashtu, hera e parë që për postin e presidentit të Amerikës kandidon një ish-president, mbi të cilin rëndojnë akuza kriminale, një kandidat që hapur deklaron se është mbi ligjin, se mund të bëjë ç’të dojë pa i dhënë llogari askujt për veprimet e tij, një njeri që kërcënon dhe instigon dhunë ndaj kundërshtarëve të vet, rrezikon përmbysjen e rendit kushtetues—me fjalë të tjera, një njeri që kërkon të revizionojë parimet themelore mbi të cilat Republika Amerikane u krijua 235 vite më parë, si “një vend në të cilin sundon ligji, jo njerëzit”.
Mund të vazhdoja edhe më gjatë, pasi vërtet nuk i kuptoj dot ata emigrantë shqiptarë në Amerikë (dhe një pjesë të njerëzve këtu, në Shqipëri), që pëlqejnë Trump-in dhe i mbështesin deklaratat dhe politikat e tij anti-kushtetuese, anti-demokratike dhe anti-amerikane, pavarësisht sloganit të tij populist. “America First”.
Por preferoj që figurën e z. Trump dhe rrezikshmërinë që ai përbën për Amerikën, për popullin e saj, por edhe për rendin botëror, t’i evidentoj jo përmes fjalëve të mia, por përmes fjalëve të disa prej njerëzve më të afërt në shërbim të tij, kur Donald Trump ishte president i Shteteve të Bashkuara.
Ish-sekretari i Mbrojtjes, Mark Esper, në memuarin e tij, titulluar Një betim i shenjtë (A Sacred Oath), botuar dy vite më parë, pohon se Donald Trump “është i papërshtatshëm për postin” e presidentit (he’s unfit for office). Po kështu, një tjetër ish-sekretar i Mbrojtjes në administratën e presidentit Trump, James Mattis, është shprehur se “(Trump është i pari president në jetën time, i cili nuk përpiqet ta bashkoje popullin amerikan…ai përpiqet të na përçajë” (Trump is the first president in my life who does not try to unite the American people…Instead he tries to divide us).
Ish-sekretari i Jashtëm në administratën e presidentit Trump, Rex Tillerson, ka thënë se Trump “është vërtet i limituar” (really limited), ndërsa ish-prokurori i Përgjithshëm (sekretar i drejtësisë), nën presidentin Trump, Bill Barr, ka pohuar se Trump “nuk duhet as t’i afrohet Zyrës Ovale” (shouldn’t be anywhere near Oval Office).
Ish-këshilltari për Sigurinë Kombëtare (National Security Advisor) i presidentit Trump në Shtëpinë e Bardhë, H. R. McMaster, pohon se Trump përfaqëson “mungesën e lidershipit” (the absence of lidership) dhe, po kështu, një tjetër ish-këshilltar për Sigurinë Kombëtare nën presidentin Trump, John Bolton, e ka karakterizuar ish-bosin e tij si “një budalla qeshatak” (a laughing full). Ish-këshilltari i presidentit Trump për Çështjet e Sigurisë së Vendit (Homeland Security), Tom Bossert, e ka cilësuar atë si “një turp i madh” (an utter disgrace).
Nga ana e vet, ish-shefi i Stafit të presidentit Trump në Shtëpinë e Bardhë, John Kelly, njeriu më i afërt i tij, e ka konsideruar kreun e Shtëpisë së Bardhë, të cilit ai i shërbeu, si “një njeri që vetëm i përbuz institucionet tona demokratike, Kushtetutën tonë dhe shtetin e së drejtës” (a person that has nothing but contempt for our democratic institutions, our Constitution, and the rule of law). Po kështu, ish-drejtori për Komunikimin në Shtëpinë e Bardhë gjatë presidencës së z. Trump, Anthony Scaramucci, e ka cilësuar bosin e tij Donald Trump si “terroristin vendas të shekullit të 21-të” (the domestic terrorist of the 21st century), ndërsa ish-sekretarja për Shtypin në Shtëpinë e Bardhë po në atë kohë, Stephanie Grisham, shprehet se: “Mua më tmerron fakti që [Trump] po garon më 2024” (I am tertified of him running in 2024). Të njëjtin shqetësim shpreh edhe ish-ndihmësja në Shtëpinë e Bardhë në mandatin e presidentit Trump si president, Cassidy Hutchison, kur pohon: “Unë mendoj se Donald Trump është kërcënimi më i madh me të cilin do të përballet demokracia jonë gjatë jetës sonë dhe, potencialisht, në tërë historinë amerikane (I think that Donald Trump is the most grave threat we will face to our democracy in our lifetime, and potentially in American history).
Përtej fjalëve të tyre, nuk më mbetet shumë se çfarë të komentoj më tej në këto shënime të mbajtura sot, më 5 prill 2024, shtatë muaj para se qytetarët amerikanë (ndër ta edhe disa dhjetëra mijë shqiptarë emigrantë në atë vend, që Amerikën e kanë bërë atdheun e tyre të dytë), të vendosin me votën e tyre nëse do të duan që, me një president si Joe Biden, Amerika e tyre të vazhdojë të mbetet ai vend që krijuan themeluesit e saj, ajo “Republikë e Madhe”—“The Great Republic”, siç e ka cilësuar atë Winston Churchill, që mbështetet në parimet e shtetit ligjor, në barazinë e çdo individi para ligjit, apo, në të kundërt, me një president si Donald Trump, të rrezikojnë pikërisht atë, së cilës i trembej Louis Kossuth, që “Republika Amerikane të humbiste ndërgjegjen dhe besimin në misionin e saj”, çka do të shënonte “fillimin e rënies së Amerikës, njëlloj sikurse 19 prilli i vitit 1775 shënoi fillimin e Republikës Amerikane”.
Këtë sentiment e shpreh në një mënyrë mjaft domethënse edhe ky episod i famshëm në prag të themelimit të republikës amerikane: Më 1787, ndërsa delegatët e Konventës Kushtetuese po dilnin nga Independence Hall, ndërtesa ku u mbajt ajo konventë në Filadelphia dhe në të cilën u diskutuan parimet bazë të kushtetutës amerikane dhe struktura shtetërore e republikës së re, një grua e moshuar iu drejtua nga turma Benjamin Franklin-it me këto fjalë: “Doktor, çfarë do të kemi, një republikë apo një monarki?” (Doctor, what have we got? A republic or a monarchy?).
To her question, Franklin gave this answer, which has become proverbial and which seems to be as relevant today, with a revanchist politician like Donald Trump, as it was then: "A republic, if you can keep it" ( A republic if you can keep it)./Gazeta Dita
Lini një Përgjigje