FLASH
Shkruar nga Lorenc Vangjeli
The crisis of Rama and Kurti's more than personal relationship is obvious and they have cracked almost to the point of no return...
There is a dramatic conviction in the triangle of Pristina, Tirana and Belgrade that the escalation of the conflict in Kosovo is only one step before the tipping point. Fortunately, this is only a perception. It is form that screams and not content that exists, it is an alogical nightmare but not a real possibility. The situation in the North of Kosovo is like a glass that no matter how full it is, it will always miss the last drop that will spill and break the glass. There is no other reason more important than the international guarantee that conflict does not occur under any circumstances even though everyone plays war and sees war as a game. As strange as it may seem, neither side wants to go to extremes. Even the Serbs more.
No matter how much they provoke, no matter how much they brandish weapons and bring forces to the border, no matter how much belligerent rhetoric they use, they will never go to war. The Serbs fought their war in 99 and lost it. And they will lose any kind of adventure they were planning on this extreme border of NATO. The Republic of Kosovo, home of a proud people who have never been the first to start an aggression, has no interest in escalating the situation.
The asymmetric forces that appear to be facing each other at the border are essentially directed at local problems, either in Pristina or Belgrade. Both sides know well, the Serbs even better, that they are not sovereign enough to give way to stupidity and leave themselves under the power of stupidity. In Pristina and Belgrade, they are convinced that there is nothing that would cause more nightmares and headaches in Washington and Brussels, than a possible conflict in the North of Kosovo, while on the easternmost border of Europe, in Ukraine, there is a fierce war of two worlds.
The abduction of three police officers of the Republic of Kosovo within the border, in itself is a symbolic act of war, but basically it is a desperate act of Belgrade that, in the final account, will undoubtedly turn to its disfavor. The Serbs made a wrong calculation and most likely also gave a clear evidence of the unchanged truth about who is the aggressor and who is the victim, who is wrong and who is right in not avoiding the frozen conflict between the two countries beyond the details , there is only one possible solution: mutual recognition of the new geopolitical reality in the region. To that reality that sees the Republic of Kosovo as an irreversible reality.
Faktori politik shqiptar në këtë histori ka mundësi ta vonojë procesin, madje ndoshta edhe ta deformojë atë, por edhe ai vetë është totalisht i pafuqishëm që ta pengojë për gjithmonë. Ky është rasti klasik për të pranuar si të vërtetë aksiomën se në këtë botë, të këqijat nuk vijnë vetëm për të bërë keq. Dhe se turbullirat dhe paqartësitë më të mëdha, sjellin edhe kthjellimet më të mëdha. Ku është hija më e fortë, aty duhet kërkuar dhe drita më e fortë.
Zoti Albin Kurti është duke zhvilluar betejën e tij të jetës. E cila nuk është ajo që shihet, por ajo që mund të hamendësohet, jo ajo që zhvillohet në terren, por ajo që ndodh brenda kostumit të tij. Kurti kryeministër i sotëm është në betejë me Albinin e djeshëm opozitar, romantiku i llogaritur i të shkuarës është në ballafaqim me realitetin e ashpër të të sotmes. Atij i duhet të mposhtë të djeshmen e tij politike si një politikan refraktar dhe konfliktues me detyrimin e zyrtarit që di të negociojë dhe të bëjë kompromise.
Një burrë i fortë në politikë, si rregull, vlen sa shuma e kundërshtarëve të tij. Albin Kurti, kryeministër i Republikës së Kosovës, është përjashtimi fatkeq i këtij rregulli. Kundërshtarët e tij ende të dobët në Prishtinë e të tjerët të prangosur në Hagë, i ka shkëmbyer me një listë mbresëlënëse kritikësh vetjakë nga Parisi në Berlin dhe nga Uashingtoni në Bruksel.
Kryeministri Kurti ka hyrë në një spirale pakënaqësie me dy bashkësponsorizuesit e planit franko-gjerman, Macron e Scholz, emisarët amerikanë për rajonin dhe gjithë atë pjesë të Perëndimit që po ndjekin veprimet e tij me habi e kundërshti, të bindur se nuk vihet në bast gjithë shtëpia për një shami hundësh. Me habi sepse nuk gjejnë arsye në aktet e tij dhe kundërshti sepse nuk i pranojnë ato. Në Perëndim mund të shkelin syrin e të mbyllin një sy, edhe pse mbajnë shënime për gjithçka, por në Perëndim nuk falin politikanët e paparashikueshëm dhe të pakontrollueshëm. Sidomos kur ata ngrihen kundër prioriteteve dhe hierarkisë së problemeve që ata kanë për të zgjidhur.
Edi Rama nuk bën përjashtim nga lista e gjatë e politikanëve që Kurti nuk i pëlqen. Ai e sfidoi Ramën me bërthamën euforike të mbështetësve të tij në protestat e dimrit të 2018-ës, u ndesh me të politikisht edhe në zgjedhjet e 2021-shit dhe tenton të bëjë të njëjtën gjë në vijimësi duke dashur të ketë “primatin” e shqiptarit më të rëndësishëm të Ballkanit. Pjesë e folklorit heroik të së shkuarës, ai gjykon se vetmia e tij prej heroi ku kyç vetveten, e bën të duket hero edhe kur është viktimë e vetvetes. Marrëdhëniet e Republikës së Kosovës dhe komunitetit euroatlantik janë në krizë dhe Shqipëria nuk ka as sovranitetin e plotë që të mos jetë me Perëndimin dhe as luksin cinik që të jetë e baraslarguar nga palët.
Tentativat qesharake për të gjetur lidhje mes Ramës e Vuçiçit, teoritë me heronj e tradhtarë, përfshi këtu edhe vetë Kurtin, janë produkt i një kuzhine që gatuan menynë e vetme qe njeh Tirana: marrëzinë në luftën e brendshme politike. Nuk mund të pritet më shumë. Nuk ka faj kasapi kur këshillon meny vegjetariane, por klientët që vazhdojnë ta dëgjojnë! Fatmirësisht, në këtë kohë që po ndryshon me shpejtësi, as vetë ballkanasit nuk kanë më shansin që të sillen si pronarë të dyqani mishi e në këtë pikë, nuk është fyerje, por meritë e Ramës, kur ja krahasojnë qëndrimet e tij me ato të, fjala vjen, kryeministrit holandez. Siç dhe duhet të jetë, të sillet e siç po sillet!
Kriza e marrëdhënieve më shumë se personale të Ramës dhe Kurtit është e dukshme dhe ato janë krisur gati në pikën e moskthimit. Ato nuk mund të riparohen me aksione personale sepse Rama nuk ka udhë kthimi pas, i detyruar nga statusi i vendit që drejton, kurse Kurti sepse është lloji i politikanit që nuk di të bëjë pas.
Kulmi i tretë i këtij trekëndëshi lokal, zoti Vuçiç, në lojën e përjetshme të trashëguar nga ish-Jugosllavia që sillej si gruaja e Lindjes dhe dashnore e Perëndimit, po bën sot të njëjtën gjë në rrethana të ndryshuara gjeopolitike. Drejtpërdrejt dhe në mënyrë indirekte, Vuçiç po përdor një orientim të dyfishtë ndaj Rusisë, identifikuar si armik i Perëndimit dhe interesave të saj në rajon. Edhe pse vendi i tij është i vetmi në Evropë që nuk i është bashkuar sanksioneve ndërkombëtare ndaj zotit Putin, ai ka marrë një rol, sado modest, në luftën kundër Rusisë në Ukrainë. Armatime dhe municione të epokës sovjetike që përdoren në mish rus, po nisen nga Serbia në Ukrainë dhe kjo natyrisht që ndodh me kërkesën dhe lejen e Perëndimit.
Mes shkopit dhe karotës, kësaj here është radha e karotës për Beogradin. Fatkeqësisht, duke ditur të orientohet më mirë në politikë, duhet të pranohet se Serbia ka arritur një fitore në betejat e tij ciklike, pjesë të një lufte që e ka humbur që prej një çerek shekulli.
From the border in Morina, where the Serbs will never return, no more war refugees come like 25 years ago, no convoys of hope pass with help for the brothers hit by the earthquake four years ago, but a wind is blowing ice of division and division that even the Serbs themselves would not dream of happening. From the nonsense of boycotting the Albanian coast during the summer, from the treatment of Albania as a third country in this frozen conflict to the indifference of the Albanian public to protest against this poisonous and criminal spirit, the two Albanian states in the region have entered in a spiral of mutual dissatisfaction. May they appear temporarily as the enemy would have them always be!
Lini një Përgjigje