FLASH
Shkruar nga Thoma Gëllçi
From the first day, he noticed that something was wrong. People didn't talk loudly. Buses came on time. No one parked in double-parking lots with their lights on. Even the dogs seemed to respect the rules.
feuilleton
It is very difficult to describe an Albanian immigrant who is politically right-wing. An Albanian right-winger is without wealth, without a job, and an immigrant. He is an ideological aristocrat without property, a staunch conservative who has nothing to defend except his convictions. He speaks passionately about high taxes, even though he has never paid serious taxes, he defends private property even though he lives in a rented house. He hates the state, but expects the state to solve everything; he curses emigration, but lives off it; and he calls himself a “pure right-winger” with the pride of a man who has nothing to lose, except the political illusions he has brought with him in his suitcase. This was also our character, Luani, who came to Canada by emigrating from a village in Librazhd.
When Luani arrived in Canada, he was convinced of two things: first, that he had come to the land of true democracy; second, that true democracy should be the conservative right and not those Soros hounds who want to destroy families and produce vaccines.
He was a young immigrant, but old in political experience. He had seen more protests than money in his pocket, more press conferences than movies, and more accusations of treason than all the spy books and movies put together. He knew what the opposition was.
In Albania, he had left behind a politics he knew well: the government governs, the opposition falls to the government, the people watch, the analysts talk and nothing changes. But at least there are emotions there. Canada, he thought, would give him the same thing, but with snow and dollars.
Fatal mistake.
From the first day, he noticed that something was wrong. People didn't talk loudly. Buses came on time. No one parked in double-parking lots with their lights on. Even the dogs seemed to respect the rules.
But Luani still hoped. Great democracies, he told himself, are calm on the surface, but boil like a volcano on the inside.
Luani's visit to Canada coincided with the Conservative Party convention, which in Canada was called the Convention. There he saw on television the leader of the Conservatives, a young man whose French name was Pierre, speaking passionately about how the Conservatives would develop Canada. Luani did not like that he was so young and that he did not use the words mafia, murderer, criminal, traitor, etc. for the leader of the left, but nevertheless, when he saw the enthusiasm of those thousands of people in the hall, he was pleased. He felt that the energy of that convention would explode in the following days on the streets of Toronto.
The truth hit him one morning, while drinking a coffee that didn't resemble coffee, but a distant memory of coffee. He was browsing social media when he saw the photo that would change his political life.
Lideri i opozitës konservatore kanadeze, pra i djathti, njeriu i shpresës, mbajtësi i flamurit, ishte ulur përballë kryeministrit liberal.
Jo duke u zënë.
Jo duke u sharë.
Jo duke kërcënuar.
Po flisnin.
Qetë.
Në karrige të rehatshme.
Luani ndjeu sikur dikush i kishte derdhur ujë të ftohtë mbi bindjet e tij.
Jo… jo… - pëshpëriti. Kjo duhet të jetë montazh.
Ai lexoi shkrimin shoqërues. Aty thuhej se opozita kishte “ofruar ndihmë”, “diskutuar reformat” dhe “shprehur shqetësim institucional”.
Këtu, zemra e Luanit bëri një zhurmë të çuditshme. Jo nga emocionet, por nga zhgënjimi.
Ndihmë?! -bërtiti. Opozita ndihmon vetëm veten! Kjo është rregull i artë!
Në Shqipëri, një veprim i tillë do të quhej tradhti kombëtare, pazare, ose të paktën “lëvizje e dyshimtë”. Do të kishte emisione të posaçme, analiza me grafika dhe thirrje për protesta urgjente, edhe nëse binte shi.
Në Kanada, njerëzit thoshin: “Sa mirë që flasin.”
Kjo ishte fjalia që e vrau përfundimisht Luanin.
Ai doli për shëtitje, për të pastruar mendjen. Por rrugët nuk i vinin në ndihmë. Askush nuk po bllokonte asgjë. Nuk kishte turmë. Nuk kishte pankarta. Madje edhe semaforët punonin pa skandal.
Në një kafene, dëgjoi dy qytetarë që flisnin për politikë. Njëri tha se opozita kishte disa ide të mira. Tjetri u pajtua.
Luani gati u ngrit në këmbë për t’u shpjeguar se nuk pajtohesh me kundërshtarin, por e akuzon.
E tmerrshmja ishte kur dëgjoi se pas kësaj opozita i kishte të gjitha shanset që të merrte pushtetin. Kjo e skandalizoi komplet. Si do merrej pushteti kështu?
Ditët kalonin dhe zhgënjimi i tij rritej. Opozita nuk digjte goma. Nuk kërcënonte me bojkot. Nuk fliste për “fundin e demokracisë” çdo javë. Ajo sillej sikur një ditë mund të qeveriste vërtet.
Kjo për Luanin ishte dyshuese.
Një mbrëmje, pa sërish lajme. Sërish dialog. Sërish bashkëpunim. Sërish fjalë si “institucion”, “stabilitet”, “interes kombëtar”. Po edhe ky kryeministri, ishte burrë apo jo?! Si e pranonte të bisedonte me këtë që e kishte sharë vetë Trumpi?!
Ai e mbylli televizorin.
Kjo nuk është e djathtë, -tha. Kjo është tradhti ndaj parimeve të vërteta të së djathtës.
Atë natë, Luani mori vendimin e madh. Vendimin burrëror. Vendimin ideologjik.
Do të kthehej në Shqipëri.
Jo sepse Kanadaja ishte e keqe. Përkundrazi. Por nuk ishte e djathtë.
Në Shqipëri, e djathta ishte e vërtetë. E vrazhdë. E zhurmshme. E gatshme të humbiste gjithçka për të mos folur qetë. Atje, liderët, edhe kur shkonin për kafe me kundërshtarin, apo hanin dhe pinin me njëri-tjetrin, i harronin të gjitha sapo futeshin në Parlament. Sapo merrnin një mikrofon në dorë, shndërroheshin në të djathtë të thekur.
Luani bleu biletën e kthimit me lehtësim. Në aeroport, pa edhe një lajm tjetër: opozita kanadeze kishte propozuar një nismë të përbashkët me qeverinë.
Ai buzëqeshi me përbuzje.
Demokraci leshi, tha. Kjo s’është për mua.
A feeling of longing swept over everyone. Tears filled their eyes as they remembered Sali Berisha, Mul Noka, Taulant Balla, and Zegjinena.
When the plane took off, he felt like he was coming home. Not necessarily to a better place, but to a place where he had the freedom to be a true right-winger.
Budalliqe, artikull leshi. Kanadaja kamp pune pa te drejta, 80% punon pa kontrate. Njerezit mezi pershendeten me njeri tjetrin. Mbijetesa eshte shkaku qe dhe njerezit jane fallco kur prezantohen. Opozite nuk ka fare sepse mbi koke kane mbreterine angleze qe jep urdherat skklarevi moderne