FLASH
Shkruar nga Pamfleti
A few months ago, she turned 19 and is at the peak of her dreams and the development of her passions. Football is one of them. The Albanian midfielder Bora Fucia started playing football at the age of 7 and four years later she was registered for the first time in a team in Germany where she played for about a year. Although she looks young with her age and the future is ahead of her, Bora has played in the midfield of several teams in France, Germany, Luxembourg and in our championship. She now plays with the AS Montygni team in France, while she is also part of the Albanian U-19 women's national team.
In an interview for the 'Albanian Talent' column on fshf.org, Bora tells us about her now 8-year career in football, her idol 'Messi', the impact of football on her life and the Red and Black National Team, where she experiences the greatest emotions . Bora finds it almost impossible to forget her first goal with Albania against Latvia, while she is convinced that the Albania women's team has a very promising future ahead. In the end, the Albanian midfielder, who plays in France, has a message for all the girls who don't play football because of their mentality.
-What made you get involved in the world of football? How old were you when you started playing?
- I was only 7 years old when I started playing football, so at a very young age. School on one side and football on the other. The desire was very great and I first played football in the neighborhood with my friends.
-Tell us a little about your steps in your career, where did you start and how did everything go? Was it difficult?
- My football career started at the age of 11. Let's say small, but I played for about a year in Germany. Then I returned to Albania and played for the Tirana AS team for a year. This is also my first and only team where I played football with the girls in Albania. I moved to France afterwards, where I was active for two days in the Veymrange team and followed two more years in the SWIFT Hesperange team in Luxembourg. I am currently playing with the AS Montygni team in France.
- Difficult?
-Yes of course. There are no easy beginnings. Since I have also changed several teams in Germany, Albania, France and Luxembourg, as I mentioned above, I also need to acclimatize and adapt to their way of playing football. Now that I look back, I see how much it was worth and how lucky I am to be a part of this sport.
- It is not easy for girls to play football, how was it for you? Who has supported you the most?
- Absolutely, it is not easy at all. But thankfully, things have changed too. I have always had the support of my family and mainly my father, who accompanied me everywhere just so I could play football. My friends have always been my biggest fans. So, they have changed. Things have changed.
- Do you have any idol, footballer or footballer who motivates you?
-Po, idhulli im është argjentinasi Lionel Mesi. Ajo që më motivon më shumë nga ai është mënyra se si ai luan. I jashtëzakonshëm. Dua të bëhem një ‘Messita’ në futboll.
-Sa ka ndikuar futbolli te ju, në çdo aspekt të jetës? Ju kanë parë ndryshe apo diçka tjetër?
– Sigurisht që ka ndikuar. Dhe jo pak të them të drejtën. Ka ndikuar për mirë, pasi falë futbollit më janë dhënë shumë mundësi të arta në karrierën time. Në moshën time, të jesh pjesë e disa ekipeve në Francë, Gjermani e Luksemburg nuk është pak. E përveç karrierës, kam bërë edhe shumë shoqëri.
-Ju jeni pjesë e kombëtares shqiptare U-19. Çfarë domethënie ka për ju? Çfarë emocionesh ju jep të luani për Shqipërinë?
– Jam shumë e lumtur që jam pjesë e Kombëtares U-19. Duket klishe, ama çdokush që luan futboll ëndërron që një ditë të jetë pjesë e Kombëtares dhe të luajë për ngjyrat kuqezi. Emocionet janë të papërshkrueshme. Që nga stërvitjet, te veshja e fanelës, zbritja në fushë dhe himni ynë kombëtar më bëjnë të ndjej emocione vërtetë të veçanta. Kjo lidhet edhe me faktin që luaj jashtë vendit dhe më mungon Shqipëria ime.
– Herën e parë te Shqipëria si e mbani mend? Çfarë ju ka bërë më shumë përshtypje atëherë?
– Jam grumbulluar për herë të parë me ekipin Kombëtar U-19 vitin e kaluar, ku luajta edhe ndeshjen time të parë kundër Letonisë. Fatmirësisht, në debutimin tim ia dola të lija edhe gjurmën time të parë, duke shënuar golin tim të parë me Shqipërinë. Emocione të jashtëzakonshme dhe i jam shumë falënderuese trajnerit dhe stafit për besimin e dhënë, por edhe vajzave që më pritën aq mirë. Gjatë grumbullimit, askush nuk e ndjen veten të huaj dhe larg familjes, pasi aty jemi të gjithë një familje.
-Duke parë që ju luani jashtë dhe shumë elementë të tjerë të rinj luajnë në kampionate të rëndësishme europiane, a mendoni se Shqipëria e femrave ka një të ardhme të ndritur?
– Unë shpresoj dhe besoj shumë që ekipi ynë kombëtar i vajzave ka një të ardhme shumë premtuese përpara. Shoh punën e palodhur të stafit në grumbullim, jo vetëm të stafit të ekipit kombëtar U-19, por edhe të atij U-17 ku unë kam qenë më parë. Vajzat e reja kanë talent dhe uroj shumë që një ditë të kualifikohemi edhe në Europian me ekipin e vajzave. Kjo është edhe ëndrra ime më e madhe.
– Çfarë mund të veçoni deri më tani nga jeta juaj futbollistike? Ka një arritje për të cilën jeni krenare?
– Po është pak e vështirë që të veçoj një moment, duke pasur parasysh edhe moshën time. Nuk mund të them që kam arritur ndonjë gjë shumë të madhe në karrierë, por po veçoj golin e parë me Shqipërinë në sfidën kundër Letonisë. Siç e thashë edhe më sipër, është emocion i madh dhe mbetet një skenë e paharruar për mua. Dhe sigurisht, edhe ftesa nga Kombëtarja U-19 është një tjetër moment që dua të veçoj sërish. Tani synimet e mia janë të jem pjesë e Kombëtares A të vajzave.
-Çfarë mesazhi i jep vajzave që u thuhet se futbolli është vetëm për djem?
- I want to tell all the girls, whether they play in Albania, but also my friends who play in championships outside our country, that football is no longer just for boys. They should have more confidence in themselves to realize their dreams and goals in life. Everything is achieved only with passion and will.
Lini një Përgjigje