FLASH
Shkruar nga Irena Beqiraj
Në qeveritë e rilindjes pa asnjë përjashtim që nga e para e deri tek e fundit integriteti lavdërohet retorikisht, por nuk mbrohet institucionalisht. Nëse kundërshton je naiv ose më keq konfliktual...
Kjo pyetje shpesh shqiptohet si pyetje retorike por edhe e ngarkuar me një dozë të madhe zhgënjimi, sikur largimi i vullnetshëm të nënkuptonte brishtësi, dështim ose mungesë qëndrueshmërie e zotësie.
"Ah sikur njerëzit e mirë të kishin duruar ca më shumë, të kishin qëndruar ca më gjatë; të kishin mësuar të luanin lojën, nuk do të ishim dëshmimtarë të rrënimit të politikës edhe lidershipit në këtë derexhe" ky është arsyetimi me të cilin përballem sa herë flas për largimin vullnetar nga qeveria.
Por ky këndvështrim keqkupton problemin. "Njerëzit e mirë" nuk u larguan nga politika sepse nuk mund të përballonin presionin. Ata u larguan pasi kuptuan se çfarë shpërblente e çfarë ndëshkonte në heshtje sistemi i ngritur.
Kur flas për "njerëz të mirë", nuk nënkuptoj as shenjtorë e as superheronj, por me dhjetra individë të larguar sepse vendosën të drejtohen nga parimet jo nga statusi, fama ose pushteti. Njerëz që përjetuan shqetësim të vërtetë kur ju kërkohej të shkëmbenin integritetin me përshtatshmërinë politike; njerëz që sapo vunë re se hendeku i thellë midis retorikës publike dhe qëllimeve së qeverisë nuk mund të njorohej, reaguan.
Në qeveritë e rilindjes pa asnjë përjashtim që nga e para e deri tek e fundit integriteti lavdërohet retorikisht, por nuk mbrohet institucionalisht. Nëse kundërshton je naiv ose më keq konfliktual; nëse ngre shqetësime etike, të thuhet "që ende nuk e kupton se si funksionojnë gjërat".
Në to zotësia lidhet me aftësinë për të toleruar sjellje edhe veprime që janë tërësisht të papranueshme. Aty zotësi do të thotë të mësosh të ulesh i pashqetësuar në tavolina ku vendimarrjet nuk drejtohen nga interesi publik por nga pozicionimi personal në lidhje me liderin; do të thotë të pranosh që rezultatet kanë pak ose aspak rëndësi edhe mbijetesa është gjithçka.
Ata që për hir të statusit edhe pushtetit masterizuan këto "zotësi" mbijetuan. Ata që i refuzuan këto zotësi edhe publikisht, u etiketuan si mosmirënjohës apo tradhtarë të familjes politike.
Bertnard Russell na kujton se: "njeriu ka bërë një jetë te denjë kur e ka parë botën përtej interesave personale", edhe tragjedia e të mbijetuarve në politikë edhe qeverisje (aty fatkeqësisht ka akoma njerëz të dashur për mua) nuk është se ata dinë gjithnjë e më pak për kuptimin e jetës së denjë, por se kuptimi i një jete të denjë i shqetëson ata gjithnjë e më pak.
E pra, largimi nga politika nuk është një heqje dorë, por një akt integriteti. Jo të gjithë janë të destinuar të mbijetojnë në mjedise ku fleksibiliteti moral shpërblehet edhe vlerësohet mbi qartësinë morale.
Sa mirë që ka akoma ndër nesh ka modele njerzish që refuzojnë të mbijetojnë në këto mjedise!
Sa banale bastarde, si mundet njeriu i mire e i ndershem te perfundoje ne prostitute semafori si te gjithe politikanet kudo qe kane qene e kane krijuar kete bote kurve!? Pse more te mjere keni harruar keshillat e qofte thash e themet e gjysheva tona legjendare qe kur donin te permendnin nje grua te keqe per poshtersite e saj thonin, eshte nje politikane ajo qe nuk e ka shoqen. Dmth fjala politikan eshte term shume i lashte.
Eshte e demshme te insistohet ne arsyetimin e ndarjes se Botes Njerezore, ne ¨te Mire¨ e ne ¨te Keqinj¨= CILA GJYKATE apo MESIA do te MUND TA SANKSIONONTE KETE REALITET ?! = Shtetet funksionale Euro-Atlantike e kane zgjidhur prej shekujsh kete rendomtesi/banalitet moralizues, duke u perqendruar te Profesionistet dhe Jo-Profesionistet ! - Prandaj, - Pyetja akute e reale, e cila shqeteson me te drejte jo vetem autoren e ketij refleksioni, do te nevojitej te shtrohej e analizohej mbi linje logjike realiste e te certifikuar nga Institucionet Akademike Shkencerisht Serioze : Pse njerëzit realisht Profesionistë nuk qëndrojnë në politikë?