FLASH
Shkruar nga Leighton Woodhouse
L'attuale amministrazione sta abbandonando i principi morali giudaico-cristiani che proteggevano i deboli, tornando all'etica del mondo antico, dove la forza bruta era l'unica legge. Questo cambio di paradigma sta trasformando l'America in una potenza che agisce senza vergogna e senza scuse, sia in patria che all'estero...
Il primo ministro canadese Mark Carney ha recentemente descritto il mondo in cui il presidente americano Trump ci sta trascinando con questo aforisma: "I forti fanno ciò che possono, i deboli soffrono ciò che devono!"
La citazione deriva da un racconto di fantasia di Tucidide di una trattativa tra Atene e i governanti dell'isola di Melo durante la guerra del Peloponneso. I Meliani, incapaci di eguagliare il potere degli Ateniesi, desideravano rimanere neutrali.
Si lamentavano che la richiesta di Atene di sottomettersi al suo dominio fosse ingiusta. Gli Ateniesi replicavano che le questioni di giustizia sussistono solo tra pari; mentre tra chi è forte e chi è debole esiste solo la forza.
Il dialogo è famoso per la sua dura rappresentazione dei dettami del realismo politico. Il mondo non è guidato da ideali e valori; è mediato solo dal potere. L'amministrazione Trump ha fatto propria questa filosofia.
In una recente intervista con Jake Tapper, Stephen Miller ha affermato: "Viviamo in un mondo in cui si può parlare quanto si vuole di civiltà nelle relazioni internazionali e di tutto il resto. Ma viviamo in un mondo reale, governato dalla forza".
Ciò che Miller ha sminuito non è solo una fantasia ingenua. Sono i valori del cristianesimo, la fede che l'amministrazione Trump afferma di difendere e sostenere. Dopo aver sconfitto Melo in un assedio, Atene massacrò gli uomini dell'isola e ne ridusse in schiavitù donne e bambini. Tale era la natura del mondo antico, un mondo che, per usare le parole di Miller, era privo di "bellezza" e "governato dal potere".
Nel suo libro "Dominion", lo storico Tom Holland descrive come solo con l'avvento del Cristianesimo la civiltà occidentale abbia emerso con la nozione popolare che i deboli e gli sconfitti avessero un valore morale intrinseco. Dire a un antico greco o a un romano precristiano che il loro trattamento degli schiavi era moralmente sbagliato avrebbe provocato non un dibattito, ma sconcerto. In generale, questi pagani credevano che i loro dei favorissero i forti e fossero indifferenti ai deboli.
Il cristianesimo ha ribaltato questi presupposti. Ha accolto il Dio ebraico, che si prendeva cura dei deboli e conosceva la differenza tra il bene e il male, rendendo universale il suo messaggio. Ha insegnato che tutti gli esseri umani sono creature di Dio. Pertanto, opprimere qualsiasi persona, anche uno schiavo, è un'offesa a Lui. Non solo: i deboli sono più vicini a Dio dei ricchi e dei potenti.
Ky instinkt moral është aq i kudondodhur sot, saqë mezi e njohim si judeo-kristian apo edhe si fetar. Adhuruesit e feve të tjera të mëdha të botës e kanë integruar atë kryesisht në kornizat e tyre etike, edhe nëse ky parim nuk është qendror për besimin e tyre. Ajo është baza për Deklaratën Amerikane të Pavarësisë dhe Deklaratën Universale të të Drejtave të Njeriut të Kombeve të Bashkuara. Siç vuri në dukje Holland, edhe revolucionarët anti-kristianë, nga jakobinët te komunistët, ia detyrojnë pretendimet e tyre laike për barazi njerëzore Krishterimit; në fakt, ata janë shprehjet më radikale të tij.
Kjo nuk do të thotë se ato parime të larta i kanë frenuar në mënyrë efektive fuqitë e mëdha. Mark Carney ka të drejtë kur thotë se e drejta ndërkombëtare ka qenë gjithmonë, pjesërisht, një gënjeshtër. Normat ndërkombëtare nuk e kanë ndaluar ushtrinë amerikane të kryejë mizori në të gjithë botën. Morali i krishterë nuk i pengoi mbretërit mesjetarë dhe Kishën Katolike të masakronin civilët, të persekutonin hebrenjtë dhe të kryenin gjenocide në Botën e Re. Themeluesit e SHBA-së, aq krenarë për devotshmërinë e tyre të krishterë, e tradhtuan fenë e tyre në mënyrën më të thellë: shumë prej tyre zotëronin skllevër.
Megjithatë, në dallim nga paganët e antikitetit, këta sundimtarë duhej t'u përgjigjeshin akuzave për hipokrizi, të cilat e dobësuan besueshmërinë e tyre në atë formë me të cilën athinasit nuk u desh kurrë të përballeshin. Supozohej se fuqitë e mëdha të krishtera nuk mund të bënin thjesht çfarë të donin, ashtu siç deklaronin athinasit. Ata e bënë këtë me një kosto për legjitimitetin e tyre politik.
George W. Bush u ndje i detyruar ta "shiste" pushtimin e Irakut pjesërisht mbi premisën e krishterë se kjo do të çlironte irakianët e shtypur nga tirania e Sadam Huseinit. Pasi sovjetikët pushtuan Afganistanin, Shtetet e Bashkuara i paraqitën kundërshtarët e tyre muxhahedinë jo vetëm si mjete për qëllimet e politikës së jashtme, por edhe si “luftëtarë të lirisë”. Ndryshe nga vikingët ose spartanët, udhëheqësit amerikanë duhej të argumentonin moralisht ushtrimin e pushtetit tonë.
It was not enough to simply say that we, as strongmen, do what is in our own interest. We had to express it all, however unconvincingly, in a framework that made it acceptable to the Christian conscience. This may not have determined the shape of American foreign and domestic policy, but it was the need for this argument that ultimately contributed to the end of slavery, European imperialism, and American racial segregation. So the moral framework mattered.
Purtroppo, questo è il mondo che ci stiamo lasciando alle spalle. Privando sfacciatamente il Venezuela del suo petrolio e minacciando di impossessarsi della Groenlandia contro la sua volontà, gli Stati Uniti stanno agendo come fecero gli antichi Greci, Persiani e Germani: brutalmente, sfacciatamente e senza scuse. L'abbandono dei valori cristiani sta già plasmando il comportamento del nostro governo nei confronti dei suoi cittadini, come a Minneapolis, dove gli agenti dell'immigrazione hanno ucciso due manifestanti.
L'amministrazione Trump sembra non essere vincolata solo dalla Costituzione, ma anche dagli standard di coscienza dell'americano medio. Il trattamento riservato agli immigrati e ai cittadini americani dagli agenti federali a Minneapolis è il riflesso di un governo che ha abbandonato l'istinto morale secondo cui è sbagliato che i potenti abusino dei deboli.
Il vicepresidente JD Vance non si stanca mai di sottolineare che l'America è una nazione filosoficamente cristiana e che il cristianesimo è sotto attacco da parte dei suoi nemici politici. Tali dichiarazioni suscitano un enorme applauso da parte del pubblico sostenitore di Trump.
Ma l'amministrazione in cui presta servizio sta facendo più di qualsiasi attivista ANTIFA per smantellare questa filosofia come fondamento fondamentale della legittimità politica del nostro governo. Per le persone che guidano questa amministrazione, il famoso aforisma di Tucidide non è semplicemente un'ammissione della realtà. È l'immagine del mondo che vogliono creare. / Adattato da un opuscolo del New York Times
Nota: Leighton Woodhouse è un regista di documentari e autore della newsletter "Social Studies".
Pretendimi se paganizmi ishte thelbësisht indiferent ndaj të dobëtve, ndërsa krishterimi solli për herë të parë moralin universal dhe dinjitetin njerëzor, është një thjeshtim historik. Së pari, bota pagane nuk ishte moralisht bosh. Filozofët stoikë, si Seneka, Epikteti (vetë ish-skllav) dhe Mark Aureli, mbronin idenë e një ligji natyror universal dhe të vlerës së përbashkët njerëzore. Stoicizmi mësonte se të gjithë njerëzit marrin pjesë në arsyen hyjnore (logos), çka krijonte bazë për barazi morale. Edhe në praktikë, në Romë ekzistonin norma që kufizonin mizorinë ndaj skllevërve, dhe me kalimin e kohës u zgjeruan të drejtat e tyre ligjore. Pra, ideja se paganët do të “hutoheshin” nga një kritikë morale është e pabazë; ata kishin sisteme etike të zhvilluara, pavarësisht se nuk ishin të njëjta me moralin e mëvonshëm të krishterë. Së dyti, krishterimi historik nuk ka qenë në përputhje të vazhdueshme me idealet që predikonte. Kisha, kur mori pushtet politik, u përfshi në praktika që bien ndesh me barazinë dhe mëshirën që përmenden në tekst. Shitja e indulgjencave – falja e mëkateve kundrejt pagesës – tregon se shpëtimi shpirtëror mund të kthehej në pazar financiar. Inkuizicioni dhe djegia e “heretikëve” apo “shtrigave” dëshmojnë se institucioni fetar ushtroi dhunë brutale në emër të së vërtetës hyjnore. Për më tepër, për shekuj me radhë, kisha jo vetëm që nuk e ndaloi skllavërinë, por në raste të caktuara e justifikoi ose e toleroi atë. Së treti, ideja se vetëm krishterimi solli konceptin e dinjitetit universal është e diskutueshme. Edhe tradita të tjera fetare dhe filozofike – përfshirë disa rryma pagane – kanë artikuluar koncepte të drejtësisë, dhembshurisë dhe rendit moral. Për më tepër, zhvillimi i të drejtave të njeriut në formën moderne lidhet po aq me Iluminizmin dhe mendimin sekular sa me traditën e krishterë. Prandaj, ndarja e prerë midis një paganizmi “brutal” dhe një krishterimi “çlirues” nuk i qëndron analizës historike. Të dy traditat kanë prodhuar si mendim etik të thellë, ashtu edhe forma shtypjeje kur janë lidhur me pushtetin. Historia tregon se morali nuk buron automatikisht nga një etiketë fetare, por nga mënyra si njerëzit zgjedhin ta jetojnë dhe ta interpretojnë besimin e tyre. Edhe pse religjionet fetare flasin për të njëjtin Zot, por japin variantet e tyre si për Krisbtin , martesën, veshjet, sjelljen etj, pra praktikisht gënjeshtra. Se vetëm gënjeshtra është me variante sipas qejfit. Feja është një gormë pushteti që është krijuar për mbajtur urtë të varfërit që mos të ngrihen kundër të pasurve (atyre me pushtet), me premtimin se do jenë të parët kur të shkojnë në parajsë. Feja thotë që është mëkat të dish diferencën mes të mirës dhe së keqes, pra duhet të jesh idiot. Dhe s'kanë faj, se vetëm duke mos llogjikuar mund të besosh gjërat që shkruhen në librat fetarë, të tipit gjithë bota ka dalë me inçeste vetëm nga Adami dhe Eva, një gjë shkencërisht e pamundur, përveçse shpellarllëk, e perversitet.
Në BIBËL thuhet te Luka 18:22 Si e dëgjoi, Jezusi i tha: ''Të mungon akoma një gjë: shit gjithçka që ke dhe jepua të varfërve dhe do të kesh një thesar në qiell; pastaj eja e më ndiq''. 23 Por ai, kur i dëgjoi këto gjëra, u trishtua shumë, sepse ishte shumë i pasur. 24 Atëherë Jezusi, kur pa se ai ishte trishtuar shumë, tha: ''Sa është e vështirë për ata që kanë pasuri të hyjnë në mbretërinë e Perëndisë! 25 Sepse është më lehtë që një deve të kalojë nëpër vrimën e gjilpërës, sesa i pasuri të hyjë në mbretërinë e Perëndisë''. ______________________ https://pamfleti.net/bota/miliardat-e-vatikanit-sa-i-pasur-eshte-nje-pape-si-udheheqesi-shpirteror-i--i277327