FLASH
Shkruar nga Diplomatico | Pamfleti.net
Trump mbetet pa mbështetje për Hormuzin, ndërsa goditjet ndaj objekteve energjetike po e kthejnë krizën në një tërmet global ekonomik
Sulmi i ri ndaj Ambasadës së Shteteve të Bashkuara në Bagdad nuk është më një incident i izoluar, por sinjali më i qartë se lufta SHBA-Izrael kundër Iranit po prodhon një efekt zinxhir dhe po përfshin Irakun, Gjirin Persik, korridoret globale të energjisë dhe vetë aleancën perëndimore.
Sipas Reuters, në orët e para të 17 marsit 2026, kompleksi diplomatik amerikan në zonën e gjelbër të Bagdadit u godit nga raketa dhe të paktën pesë dronë; dy u interceptuan nga sistemi amerikan i mbrojtjes ajrore, ndërsa një goditi brenda kompleksit, duke shkaktuar zjarr dhe tym. Burime të sigurisë irakiane e përshkruan këtë si një nga sulmet më intensive ndaj ambasadës që nga shpërthimi i konfliktit më 28 shkurt.
Mesazhi politik i këtij sulmi është brutal: Irani dhe rrjeti i tij i milicive nuk po i përgjigjen vetëm goditjeve ajrore me deklarata apo kërcënime, por po i çojnë kostot e luftës drejt simbolikës më të ndjeshme amerikane në rajon. Ambasada në Bagdad është jo vetëm një objekt diplomatik, por edhe simbol i pranisë strategjike amerikane në Irak. Kur ajo goditet përsëri, dhe në një intensitet më të lartë se më parë, kjo tregon se fronti i konfliktit është shtrirë në thellësi dhe se Iraku po kthehet sërish në një arenë ku SHBA paguan çmimin e përplasjeve të saj më të mëdha rajonale.
Reuters raportoi gjithashtu se sulmi erdhi pas vrasjes së një komandanti të lartë të Kataib Hezbollah dhe tetë luftëtarëve të tjerë të Forcave të Mobilizimit Popullor në një goditje ajrore në al-Qaim, çka e bën të qartë se dinamika e hakmarrjes tashmë po ushqen një spirale të re përshkallëzimi.
Por drama nuk mbaron në Bagdad. Ajo po lidhet drejtpërdrejt me goditjet iraniane ndaj infrastrukturës energjetike dhe me tronditjen e tregjeve globale të naftës. Reuters raportoi sot se çmimi i Brent u ngjit në rreth 103.28 dollarë për fuçi, ndërsa WTI në 96.85 dollarë, pasi lufta dhe bllokimi de facto i Ngushticës së Hormuzit po kufizojnë një arterie nga ku kalon rreth një e pesta e naftës dhe gazit të lëngshëm të botës. Në të njëjtën kohë, një zjarr i shkaktuar nga dronët në zonën industriale të naftës në Fujairah dhe ulja me më shumë se 50% e prodhimit të Emirateve kanë shtuar panikun se kjo nuk është më thjesht krizë ushtarake, por goditje direkte mbi furnizimin global me energji.
Associated Press e përforcon këtë tablo duke raportuar se Irani ka vazhduar sulmet me raketa dhe dronë ndaj fqinjëve arabë të Gjirit, duke prekur infrastrukturën kritike të naftës dhe gazit në Emirate, Arabi Saudite, Katar dhe Irak.
Në Abu Dhabi pati viktima nga mbetjet e predhave të rrëzuara, ndërsa pranë Fujairah u godit edhe një tanker. Kjo do të thotë se Teherani nuk po ndjek vetëm logjikën e goditjes ndaj Izraelit apo SHBA-së, por po ndërton një fushatë presioni rajonal që godet nyjet ku kalon ekonomia energjetike e globit. Në këtë pikë, çdo sulm nuk matet vetëm me dëmin ushtarak, por me pasojën që prodhon në bursat e energjisë, në zinxhirët e furnizimit dhe në ankthin e tregjeve.
Këtu nis dështimi më i madh politik i Uashingtonit. Donald Trump ka kërkuar ndihmë nga aleatët për të siguruar Ngushticën e Hormuzit dhe për të mbrojtur kalimin e anijeve cisternë, por sipas Reuters, The Guardian dhe Financial Times, përgjigjja ka qenë në rastin më të mirë e vakët dhe në rastin më të keq një refuzim i hapur. Britania, Franca, Gjermania, Japonia dhe Australia nuk kanë shfaqur gatishmërinë për t’u futur në një operacion detar që mund t’i tërheqë në një përplasje të drejtpërdrejtë me Iranin. Disa po shqyrtojnë masa të kufizuara, të tjerë kërkojnë rrugë diplomatike, por sinjali i madh është ky: aleatët perëndimorë nuk duan të paguajnë pa kushte faturën strategjike të një lufte që shohin si të zgjedhur nga Uashingtoni dhe Tel Avivi.
Kjo hezitim i aleatëve e zhvesh narrativën amerikane nga forca që zakonisht i jep koalicioni. Trump mund të flasë egërsisht, mund të kërkojë solidaritet dhe mund të sulmojë publikisht partnerët që nuk i përgjigjen thirrjes, por realiteti i 17 marsit 2026 është se SHBA nuk po arrin të ndërtojë një front të gjerë ndërkombëtar për menaxhimin ushtarak të krizës në Hormuz. Kjo nuk është çarje kozmetike; është simptomë e një mosbesimi të thellë se ku po shkon kjo luftë dhe sa larg mund të shkojë. Kur fuqitë kryesore perëndimore hezitojnë të rreshtohen në një nyje kaq jetike si Hormuzi, mesazhi diplomatik është se askush nuk është i bindur se plani amerikan ka dalje të qartë.
Në terren, ndërkaq, Irani po tregon se edhe nën goditje të rënda vazhdon të ruajë kapacitetin për destabilizim rajonal. Sulmet ndaj ambasadës në Bagdad, zjarret në Fujairah, goditjet ndaj fushave të naftës dhe kërcënimi i vazhdueshëm ndaj qarkullimit në Hormuz krijojnë përshtypjen e një strategjie të menduar jo për fitore klasike ushtarake, por për konsumim politik dhe ekonomik të kundërshtarit.
Teherani e di se nuk mund ta mposhtë SHBA-në në kuptimin konvencional, por mund ta detyrojë Uashingtonin të përballet me një luftë gjithnjë e më të kushtueshme, gjithnjë e më të papëlqyeshme për aleatët dhe gjithnjë e më të shtrenjtë për ekonominë botërore.
Edhe Sekretari amerikan i Shtetit, Marco Rubio, e ka pranuar në mënyrë të tërthortë këtë realitet. Sipas Reuters, ai ka udhëzuar diplomatët amerikanë të shtyjnë aleatët që të shpallin si organizata terroriste Gardën Revolucionare iraniane dhe Hezbollah-un, në përpjekje për të ndërtuar një front më të gjerë politik kundër Teheranit. Ky është tregues se Uashingtoni po përpiqet të kompensojë mungesën e konsensusit operacional me presion diplomatik dhe simbolik. Por kur duhet të bindësh aleatët të lëvizin pas fillimit të luftës, kjo do të thotë se terreni politik nuk është përgatitur siç duhet paraprakisht.
Nga këndvështrimi i një vëzhguesi politik, lajmi i madh nuk është vetëm se Bagdadi u godit përsëri. Lajmi i madh është se ky konflikt po hyn në një fazë ku një raketë në Irak, një dron në Emirate dhe një tanker i bllokuar në Hormuz prodhojnë të njëjtin efekt strategjik: dobësojnë ndjesinë e kontrollit amerikan, rrisin çmimin e energjisë dhe shtojnë frikën se kriza mund të dalë nga Lindja e Mesme e të godasë drejtpërdrejt xhepat e qytetarëve në Europë.
Për Ballkanin, që varet nga importet, nga tregjet europiane dhe nga stabiliteti i zinxhirit të furnizimit, kjo do të thotë më shumë pasiguri ekonomike, më shumë presion inflacionist dhe më shumë varësi nga vendimet që merren larg rajonit tonë.
Në fund, sulmi ndaj Ambasadës amerikane në Bagdad duhet lexuar si fotografia më e saktë e momentit: SHBA është ende fuqia më e madhe ushtarake në rajon, por jo më aktori që kontrollon ritmin e ngjarjeve pa kosto të rënda. Irani, edhe i goditur, po gjen mënyra për ta shtrirë luftën në pika ku Perëndimi është më i pambrojtur politikisht dhe ekonomikisht. Aleatët po tërhiqen nga aventura e hapur ushtarake. Tregjet po reagojnë me panik. Dhe Hormuzi, nyja më e rëndësishme energjetike e planetit, po kthehet në vendin ku po testohet jo vetëm durimi i Uashingtonit, por edhe nervi i gjithë ekonomisë botërore. Sulmi në Bagdad, pra, nuk është thjesht lajm i ditës. Është paralajmërimi se kjo luftë ka hyrë në fazën kur çdo goditje lokale prodhon tërmet global./Pamfleti
Lini një Përgjigje