FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Atij i pëlqen të bëjë bujë, provokon me fjalë dhe me gjeste. Në këtë nuk i ngjan aspak babait të tij, i cili nuk e donte kurrë vëmendjen publike.
Pas postimeve plot dashuri për figurën e të atit dhe pasi nxori në ankand portretet e tij, duke marrë dhjetëra komente entuziaste, Giuseppe Salvatore Riina, djali i Totò Riina, “kapoboss” i Cosa Nostra-s, i kthyer në Corleone pas vuajtjes së një dënimi prej 8 vitesh për lidhje me mafien, kthehet sërish në qendër të vëmendjes për një intervistë në Lo Sperone Podcast.
Ashtu si edhe në të kaluarën, në fjalët e pasardhësit të padrinos nuk ka asnjë kritikë ndaj familjes, asnjë shenjë pendese për krimet që e çuan në burg. Përkundrazi.
“Babai im nuk ka dhënë kurrë urdhër për vrasjen e vogëlushit Giuseppe Di Matteo. Ndërsa Giovanni Falcone, kur e vranë, nuk ishte më problem për mafien apo për Totò Riina, por për të tjerë që fshiheshin pas kuintave”, deklaron ai para drejtuesve të podcast-it, Gioacchino Gargano dhe Luca Ferrito, të cilët e presin me duartrokitje.
Dhe vijon: “Antimafia është një karrocë e mbushur me njerëz që kanë nevojë për dritat e skenës. Shembull për këtë janë rastet e gjyqtares Silvana Saguto dhe të biznesmenit Antonello Montante, ‘antimafistë’ vetëm në fasadë”.
Në emër të “mendimit të lirë dhe demokracisë”, Riina junior pyetet për gjithçka – duke filluar natyrisht nga figura e babait. Përgjigja e tij është e qartë: “Ishte një burrë me ‘B’ të madhe. Një njeri që gjithmonë luftoi sistemin. Serioz, i ndershëm, mbante fjalën dhe mendonte për familjen. Nuk e kam parë kurrë të kryente një akt dhune, të kthehej në shtëpi me armë në dorë apo i përgjakur.”
Duke e lënë mënjanë faktin se Totò Riina mban dhjetëra dënime me burgim të përjetshëm, drejtuesit e podcast-it e lënë të flasë, duke ndihmuar në pikturimin e një figure “romantike”: një Riina që gjoja luftonte padrejtësitë e latifondit dhe që ishte viktimë e një konteksti të varfër e të dhunshëm. Një version i historisë që Cosa Nostra ka dashur gjithmonë të përhapë.
“Babai im u arrestua sepse pengonte, njësoj si Bernardo Provenzano dhe Matteo Messina Denaro, që në fund u eliminuan nga ata që kishin në dorë vërtet paratë e mafies. Jo nga Sicilia, por nga Roma”, shton ai, duke përsëritur narrativën klasike se “mafia e vërtetë” është brenda institucioneve.
E papritur, Giuseppe Salvatore, për miqtë “Salvuccio”, e krahason veten me fëmijët e Gazës: “Sepse edhe unë jam rritur gjithmonë në emergjencë. Edhe pse, kur lëviznim nga një strehë në tjetrën me babanë, për mua ishte si një festë – njihja vende të reja dhe njerëz të rinj. Kurrë nuk më është ndaluar të dilja nga shtëpia. Madje kam lindur në klinikën më të njohur të Palermos, me emrin dhe mbiemrin e babait tim. Të gjithë e dinin”.
Në bisedë nuk mungon as përmendja e dy gjyqtarëve të vrarë nga Cosa Nostra në vitin 1992, Giovanni Falcone dhe Paolo Borsellino. Por sipas Riina junior, babai i tij “nuk kishte lidhje me shpërthimet e bombave”. Ai aludon për “mandantë të tjerë”, ndoshta, siç thotë me gjysmë zëri, “dikush që donte të ndalonte hetimet mbi pastrimin e parave dhe marrëveshjet e mafies me tenderët publikë”. Dhe e mbyll temën me një frazë të paqartë: “Kush lëviz fijet, e di mirë çfarë do.”
Kur e pyesin nëse i ka ardhur keq për vrasjen e tyre, përgjigjja është e vakët: “Më ka ardhur keq sepse vdiqën. Dhe ndryshe nga disa kolegë të tyre, respekt! Ata bënin vepra konkrete”.
Lini një Përgjigje